That Five-in-the-morning feeling

Delphic - Doubt

We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club

Hughenden Student Ville

Hughenden Student Ville is de plek waar ik nu woon en waar ik donderdag 'afscheid' heb genomen van mijn ouders. Lekker vroeg, want het weer zit nog verre van mee. Mijn kamer was al ingericht, maar er moesten nog wat puntjes op de I gezet worden. Thuis in Haarlem had ik een prikbord met allemaal concertkaartjes erop en hier in Engeland hangt er nog een veel groter bord! Na het grote blauwe vierkant zorgvuldig verstop te hebben, ging ik de stad in. We hadden al een groot deel gezien, maar ik ontdekte een nog veel groter stuk van High Wycombe, met, gelukkig, een platen zaak! Ik heb mezelf wel duizend keer eraan moeten herinneren dat ik nog wel een tijdje in Engeland blijf en mijn ponden goed kan gebruiken (denk bijvoorbeeld aan eten, wat ook wel belangrijk voor je schijnt te zijn, so I'm told), anders had ik die hele zaak al leeg gekocht. We hebben het al gehad over het feit dat ze in Engeland een goede smaak hebben, qua muziek. Ook hier in de platenzaak hebben ze het goed begrepen en wat nog veel mooier is; alles is foking goedkoop! De meeste CD's zijn 7 of 8 pond (niet meer dan een tientje dus) en op bijna elk album zit een rode sticker met '2 for 10'. Meestal zijn dit in Nederland oude kutplaten, maar hier staan er ook gewoon lachend de nieuwste releases tussen. Twee platen voor net iets meer dan elf euro!

Na mijn rondje afgemaakt te hebben, ging ik weer terug naar mijn kamer, hopende dat er misschien wat huisgenoten terug zouden zijn, maar nee. Fijn msn en skype contact gehad met Nederland en toen naar bed.

Gister (lees: vrijdag) maakte ik het eerste contact met een niet-Nederlander. Tenminste, ze heeft wel 2 jaar al in Haarlem gestudeerd , maar spreek geen woord Nederlands. Andrea komt ook van de MEM (IMM dan) en studeert net als ik een half jaar aan Bucks. We hebben afgesproken om school te checken en vooral omdat we verder nog niemand kennen. School is echt te gek! Waar je in INHolland vrijwel niet kan verdwalen omdat alles recht en modern is, is Bucks één en al smalle gangetjes en chaos. Heerlijk. Er zijn een aantal 'Wings' en dan heb je 'The Gateway'. The Gateway is het nieuwste deel van Uni. Hierin zitten de bieb en alle studios. We konden nog niet overal in, omdat we nog geen pasje hebben, maar door al het glas zag ik hier en daar een glimp van mac books en mengpanelen. Ik kan echt niet wachten om aan de slag te gaan daar!

Andrea moest een laptop halen en ik had nog wat geld zaken te regelen met accomodation services, dus gingen we ieder we onze eigen weg. Toen ik weer thuis kwam en ik weer lekker op mijn laptop zat te chillen, werd er opeens geklopt! Voor mijn deur stonden een meisje en twee gasten. Voilá, 3/5 huisgenoten.
First we got Josh, beetje een mix van Jorn en Alroye. Sarcastisch en grote verhalen, altijd wel grappig. Goede gast. Daarna is er Matt, rustige jongen volgens mij, werkt in de bios (lees: ik kan gratis naar de film) en heeft de beste muzieksmaak ooit, op mijzelf na dan. Dan is er nog Helen, klein meisje die volgens mij erg van schoon en netjes houd; altijd handig. Na een korte rondleiding door de keuken ging iedereen weer zijn eigen kant op. Die van mij was terug naar mijn kamer; veel had ik nog niet te doen. Na wat fijne msn gesprekken met Nederland ging ik weer naar bed.

Vandaag heb ik lekker uitgeslapen. Ik heb geprobeerd om mijn kamer anders in te richten. Op het moment heb ik niet zo heel veel ruimte voor logees, een wasrek of om te dansen en bij Josh en Matt heb ik gezien dat het anders kan, maar helaas. Bij mij past het niet ofzo. Anyway, hier zijn wat foto's van hoe het er uit ziet:

Weet je wat, hier heb je ook meteen de keuken. Zo ben ik ook wel weer.

Mighty fine, right? Aan die tafel daar... kijk nog maar eens op het plaatje hierboven.
Ja die ja.
Aan die tafel zat ik net een pizza te eten en te klessebessen met Matt, Helen en Josh. Ging vooral over muziek, film en de Engelse politieke situatie (inderdaad). Mijn huisgenoten zijn ok. Ik ken ze natuurlijk nog niet, maar er staan 16 lege flessen wodka op de kastjes en er werd me er ook één aangeboden, dus dat gaat helemaal goedkomen!

Even een kleine 8 maanden terug in de tijd dan.
London Calling #1 2009. Ik stond vooraan bij een band genaamd 'Delphic'. Sommige zullen ze misschien ook kennen van het voorprogramma wat ze voor Bloc Party verzorgde. Tijdens mijn eerste BBC Radio 1 sessies (zie twee blogs terug) hoorde ik een nummer van ze. Dit zelfde nummer zorgde voor een flinke dosis kippenvel toen ik het zo'n 8 maanden geleden live zag. De break rond de 3 minuten.. pfft...
Anyway, eergister wist ik helaas nog niet hoe dit nummer heette, maar toen opeens hun debuut 'Acolyte' op toevallig mijn computer stond, kwam ik er achter dat deze geniale compositie de titel 'doubt' droeg. (echt, als je hem nog niet hebt opgezet, doe het alsjeblieft). Geloof me, Delphic gaat bijzonder groot worden!
Ook NME vindt dat. Elke keer als er een nieuw jaar begint geeft NME ons een lijstje met bands die het dat jaar gaan maken. Sorry, ik bedoel lijst. Ze doen dit vanuit het 'we-gooien-gewoon-zo-veel-moggelijk-balletjes-tegen-de-muur-en-hopelijk-blijft-er-één-plakken principe'. Een twee pagina tellend artikel over deze band bevat een quote van de band, namelijk bovenstaande. Ok, nogmaals dan maar:

We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club.

Ik snap wat ze daarmee bedoelen en nu ik het eerste contact heb gelegd met locals kan ik ook echt niet wachten tot ik hier in Engeland, om vijf uur in de ochtend, terwijl ik zojuist op een feestje compleet kapot ben gegaan op 'Doubt', terug naar campus slenter.