Please Mind The Gap

Red Light Indicates Doors Are Secured

Dit wordt een lang verhaal, dus ik begin meteen even met mijn Music Pitch. Ik hou het kort. Dit is het nummer dat ertoe heeft geleid dat ik twee keer per jaar een heel weekend lang stuk ga in Paradiso Amsterdam en wat perfect past bij mijn avontuur van afgelopen weekend; London Calling van The Clash.
Inderdaad, we gaan het over Londen hebben!


The Clash - London Calling

Goed, laat ik beginnen waar ik maar vorige blog eindigde. Wel zo handig natuurlijk. Zoals jullie weten had ik een feestje bij mijn Zweedse klasgenoten. Karonlina, Johanna, Daniel en Emily wonen met ze vieren in een huis helemaal aan de andere kant van High Wycombe. Na een taxiritje van 10 minuten en 5 pond kwam ik eraan (2 uur te laat. Hoe bedoel je fasionably late?). Bijna iedereen uit The Exchange Class was er en onder het nuttigen van een glas heerlijke Duitse witte wijn heb ik ontzettend met ze gelachen. Het is best vreemd, want omdat niemand hier eigenlijk nog vrienden hier heeft, wordt je dat heel snel met elkaar ofzo. Ergens heel vreemd, maar toch ook weer prima. Ik had een dikke klik met de Zweden. Zelfs zo'n klik dat we besloten om met ze allen het aankomende weekend door te brengen in Londen!

Dus, vrijdagmiddag rond de klok van drie uur stapte ik met de vier Zweden, Flilip (ook een Zweed, maar woont niet bij de rest) en Antti, Liisa en Laura (Finnen) in de trein. Een klein half uurtje later kwamen we aan in London Marlybone, wat ergens in het Westen van London ligt. Emily had een hostel gevonden waar we voor 10 pond per nacht konden slapen en ze had tevens de rol van reisleidster op haar genomen. Ze loodste ons naar de volgende metro en binnen 15 minuten kwamen we aan op Kensal Green.

Goed, dan is het nu tijd voor wat publieksparticipatie. Stel je even voor dat je mij bent. Je staat op het punt om voor het eerst Londen te zien, de stad waar je al jaren over droomt om naartoe te gaan en waar je zó een romantisch beeld van hebt, dat de grootste casanova daar nog wel een puntje aan kan zuigen.
Ok, voel je wat ik voelde op het moment dat ik de metro uit zou stappen? Mooi, dan kunnen we verder.
Ik liep de trap op, stapte het wat de Engelsen 'zonlicht' noemen in en was zeer benieuwd of mijn ideaal zou worden beantwoord. Ik zag dit:

Een lelijk gebouw waar zelfs de inwoners van een achterwijk in New York van zouden schrikken. Mijn o zo ideale beeld van hoe Londen eruit zou zien lag ver van wat ik werkelijk zag. Na een minuut was ik er weer overheen, gelukkig.

In het hostel was geen Engelsman te bekennen. De gehele staff was Spaans of Portogees ofzo, geen idee. De kamer die ons was toegewezen was niet schoongemaakt en rook naar muffe hond, dus vrijwel meteen kregen we een upgrade naar een grotere kamer. Daarin stonden vier stapelbedden en een douchecabine. De WC was een gang verder. Ik sliep op de kamer met Filip, Daniel, Karolina, Johanna en Emily dus er was ruimte genoeg om nog een klein feestje te houden.
Na onze spullen te hebben uitgepakt (tenminste, de meiden dan. Eén rugzak is zo uitgepakt in tegenstelling tot een weekendtas vol) gingen we opzoek naar een supermarkt. Er was een Sainsburry zo'n 10 minuten verderop. Daarvoor zijn we een begraafplaats gepasseerd die werd afgebroken. Je begrijpt hoe mijn beeld van Londen steeds grimmiger en grimmiger werd. Terug in het Hostel en na het nuttigen van een magnetronmaaltijd  gingen de drankflessen open en vingen de Zweedse drankspelletjes aan. Tenminste, blijkbaar kennen ze in Zweden ook Wie Ben Ik? Foto'tjes dan maar. Weten jullie ook over wie ik het heb:

v.l.n.r.:  Liisa, Karolina (noemt mij Wolfie), Filip, Laura, Antti, Johanna, Emily en Daniel.

Zo tegen een uur of 11 was de drank vrijwel op, dus was het tijd om Londen verder in te gaan. Vandaag zouden we een pub gaan zoeken en zaterdag een club. We hadden van het hostelpersoneel gehoord dat Soho wel leuke plekken had, dus wij die kant op. Tenminste, dat was de bedoeling....

Toen we in Kensal Green instapte, hoefde we voor de één of andere reden geen kaartje te kopen. Gewoon doorlopen dus. Na ongeveer drie kwartier gedaan te hebben over een rit die 10 minuten moest duren, realiseerde we ons dat we echt ontzettend aan het kloten waren. Ik heb het hele weekend me expres niet met het reizen bemoeit. Het was veel te grappig om telkens weer verdwaald te raken. Er werd besloten om maar naar Baker Street te gaan, een groot station wat waar vast en zeker wel een pub in de buurt moest zijn. Omdat we geen kaartje hadden, konden we ook de metro niet uit, want nog best wel spannend was, aangezien overal bewaking stond en je toch echt dóór een poortje moest in plaats van eroverheen. Daar kwam bij dat Daniel ergens had lopen pissen waar het niet mocht en een bewaker achter hem aan had, dus je snapt, ik vond het allemaal foking grappig. (Bleek dat ons treinkaartje van HW naar Marlyborne het poortje ook open kreeg).

Gelukkig was er wel een pub. Ook hierweer, zelfs in Londen, was de corona onder de € 3,50, dus ik was zeer content. Daar zat ik dan, heerlijk aan de Corona, met een geweldig, vrijwel geheel Zweeds gezelschap, in een Pub aan een straat die gelukkig iets meer op het beeld leek wat ik van Londen in mijn hoofd was. Kijk me genieten dan:

 Een kwartiertje later stonden we weer op straat... Schijnbaar gaan alle Pubs om 12 uur dicht.

Om 12 uur...

Op vrijdagavond...

In Londen....

Om 12 uur...

IN LONDEN!

En wat doe je dan?

Het grootste deel van ons ging maar terug naar het Hostel, maar mijn Zweedse vriendinnen en ik hadden daar nog lang geen zin in. Maar we hadden een plan! Tenminste, Emlily dan. Ze had een vriend in Londen wonen, hij is een eigenaar van een record label en hij gaf toevallig een grote Whare House Party! Keuze was snel gemaakt, dat snap je wel.

Johanna, Karolina, Emily en ik begaven ons terug naar de metro, op weg naar het feest. Op het moment dat wij ons kaartje kochten, vertrok blijkbaar de laatste metro, want we konden er niet meer in.

Sta ja dan...

Na een half uur, waarin Emily bezig was om haar vriend te bereiken om te vragen hoe we er nu konden komen, waarin Johanna furieus bezig was om haar 6 pond voor het kaartje terug te krijgen en waarin ik gewoon chill was doen met Karo. Emily's vriend zou zelf ook pas laat op het feestje zijn, dus wij moeten ook maar afdruipen. We hadden een bus gevonden die voor ons hostel stopte, dus ook wij gingen huiswaards.

In het hostel aangekomen, hoorde we iets.... Een dikke bas met een salsabeat erbovenop! MUZIEK!

In de bar van het hotel zaten een paar Brazilianen en Portugezen ofzo een beetje te chillen, in ieder geval geen enkele Brit. Een halve liter Carlsberg koste maar 2 pond, dus wij vonden het allang prima. Ook al was de muziek verre van wat ik op mijn I-pod had staan, we moesten en zouden feesten! Binnen 15 minuten was het barretje opeens een dampende dansvloer. Zie hier het resultaat:

 

Graag zou ik hier alle verantwoordelijkheid voor nemen, het was immers mijn idee om toch maar te gaan bewegen, maar het feit dat ik met drie Zweedse meiden was, doet me toch realiseren dat ik niet de reden was waarom iedereen opeens ook maar ging dansen. De volgende ochtend lag er serieus een Braziliaanse liefdes verklaring voor onze deur, veel te netjes geschreven op een servetje. De man die ons gevolgd was naar onze kamer toen wij weg gingen en die 's nachts ook geprobeerd heeft onze kamer in te komen, was ontzettend verliefd geworden op 'die donkere'. Helaas kan ik met mijn mooie bruine emo gestylde haar weer niet de eer hiervoor opstrijken, want Johanna heeft nog veel donkerder haar; Zwart.

[tyfus wat een lang verhaal al. respect als je nog leest]

Zaterdagochtend. Een heerlijke ontbijt van een halve geroosterde oude boterham met Jam en een halve kom cereal achter mijn kiezen en weer in de metro. Op naar Oxford Street. Onze groep werd netjes in tweeen opgeplits. De Finnen en Filip gingen naar Soho om een musical te kijken (Lion King) en ik ging met de rest mee. Toeristische dingen zou ik een andere keer ook nog kunnen doen; ik woon immers nu zo dicht bij Londen. Dus werd het shoppen. De meiden gingen Girl Shoppen en Daniel en ik Guy Shoppen. En ja inderdaad, dat scheelt maar één letter met Gay Shoppen. H&M, Top Shop, American Apearal, zooitje kleine winkels waar ik de naam niet van weet en vervolgens mijn hoogte punt: HMV. Gigantische platenwinkel waar ik het boek van Skins heb gekocht. Aan CD's durfde ik me niet te wagen - het waren er te veel.

Om één uur zouden we elkaar weer treffen voor de metro ingang. We zijn daarna naar Picadilly Circuis gegaan en hebben daar gegeten bij Fridays. Echt te gek, midden in London en we moesten zelfs een half uurtje wachten op onze tafel. Vervolgens werd het Guy and Girls Shoppen samengevoegd tot Unisex Shoppen en gingen we weer terug naar Oxford Street. Hier toch een kleine toeristische impressie:

 Zo tegen de klok van vijf waren we weer in het hostel.

Vrijwel niet geslapen de nacht ervoor en dan de hele dag in Londen lopen maakt je toch wel moe. Vandaar dat we besloten om een kleine power nap te nemen. Tegen de klok van zeven gingen Daniel en ik (als de gentlemen die we zijn) eten halen voor ons en de dames en twee uur later gingen de flessen wodka weer open. Onze klasgenoten uit Frankrijk en Tsjechië waren immers ook in het hostel aangekomen en voegde zich bij ons in onze deels al getrashde kamer. Na weer wat leuke drankspelletjes - oa. 'Roxanne' waarbij je een slok drank neemt wanneer Sting 'Roxanne' zingt tijdens het nummer. Serieus, doe dat maar eens. - vertrok Emily om haar Londense vriend op te zoeken. Wij zouden een half uurtje later ook weer de metro pakken. Het was tijd om naar een club te gaan!

Via het gratis internet op mijn Engelse mobiel hadden we van te voren wat clubs bekeken. We wilde immers niet weer verdwaalt raken, zoals gister het geval was. Ons oog was gevallen op een club met de naam 'Roadhouse'. Daar zou een bandje spelen en er draaide 2 DJ's, dus voor iedereen wat wils. Na een klein metroritje kwamen we weer aan in Oxford Circus en vanaf daar zouden we kunnen lopen naar Soho, waar de club moest zijn. Makkelijk te doen. Anderhalf uur later nog steeds geen club gezien.

Op datzelfde alles-bepalende-moment kwamen we een persoon van Afrikaanse komaf tegen. Hij vroeg ons waar we naar op zoek waren en of we misschien een kaartje wilde kopen voor een club? Heel even zei mijn gezonde verstand natuurlijk dat dit een slecht idee was, maar dat gevoel was na 5 seconde weg. Ik vond het veel te leuk hier om me ergens druk over te maken en we zouden ons wel redden. Deze negeroïde man (kijk me dan eens netjes het woord neger vermeiden) leidde ons naar een kioskje waar de tickets voor de clubs worden verkocht. Het hingen allemaal certificaten, dus dat zat wel goed. Ons werd The Den aangeraden; Electro, Disco and House, 12 pond entree en maar zeven minuten lopen.

Ughum...

ANDERHALFUURLATER! kwamen we er eindelijk aan. We moesten nog even op Emily wachten, maar uiteindelijk (lees: 3am) stond ik dan echt los te gaan in een club in Londen. Ok goed, het was 80 procent man, waarvan 99 procent een donker kleurtje had, de muziek was klote en het bier kosten vier pond. MAAR TOCH! Ik had de tijd van mijn leven met mijn Zweedse vriendjes.

De sfeer was helemaal ok, maar op een moment kreeg ik toch een stoot van iemand. Omdat de sfeer zo relext was, dacht ik dat iemand me gewoon per ongeluk had aangeraakt ofzo, dus ik draaide me om en wilde die persoon een box geven. Daar stond de kleinste gast die ik ooit live heb gezien en ik voelde me vrijwel meteen Cartman. Deze gast kwam tot mijn tieten en hij beantwoordde mijn box met een redelijke stoot tegen mijn vuist. Ik kon alleen maar lachen en gaf hem nog een box met dezelfde reactie. Door de grote alcohol damp om hem heen en zíjn grootte kon ik hem echt niet serieus nemen. Hij zei dat we overduidelijk niet uit Londen kwamen en dat we moesten oppassen en ik vond het best en liep schaterend weg.

Goed, het werd langzamerhand ochtend en tegen vijf uur hadden we het al wel weer gehad. Het plan was om een bus te pakken van Oxford Circuit naar Baker Street en van Baker Street terug naar Kensal Green. Dat was het plan. Daniel, Emlily, Filip en Johanna liepen fors door de donkere straten van Londen, opzoek naar een herkenningspunt en Karo en ik liepen daar een beetje achteraan, met de simpele reden dat zij kapot ging van de pijn omdat ze al meer dan vijf uur op hakken liep. Na ongeveer half Londen gezien te hebben - Londen is ongeveer net zo groot als de hele provincie Utrecht - gaven we het op. Een taxi bracht ons vervolgens terug naar Kensal Green. Koste ons uiteindelijk maar 4 pond de man en nu kan ik tenminste ook zeggen dat ik in een echte Londense taxi heb gezeten! Ik snap nu ook eindelijk waar dat liedje van Arctic Monkeys (Red Light Indicates Doors Are Secured) over moet gaan. Zo'n zelfde lampje met identieke tekst bevind zich op de deur van een Cab.

Arctic Monkeys - Red Light Indicates Doors Are Secured

And so why are we in the taxi?
'Cause I didn't want to leave

Met deze heerlijke plaat in mijn hoofd zoefde we door de straten van Londen, terwijl we het weekend nog eens fijn naliepen en koude Subways Sandwiches deelden. Om zeven uur kwamen we aan in het hotel. Om half tien ging de wekker weer omdat we moesten uitchecken en rond 12e was ik weer in High Wycombe. Het Narnia landschap had plaats gemaakt voor een grauw High Wycombe, maar de zon scheen heerlijk. Ik heb er niets van meegekregen, want ik werd pas weer wakker toen het alweer donker was.