"Never promise more than you can perform." Publilius Syrus (~100 BC)Misschien iets te dramatisch om zo deze blog te openen, maar feit is dat ik iets beloofd heb en dat niet heb nagekomen. Ik zou namelijk meer schrijven, maar Publilius zag al zo'n 2110 jaar geleden aankomen dat dat me toch niet ging lukken.
Anyway. Ik heb het zooooooo druk gehad (aghum) maar nu heb ik even wat tijd voor jullie. Feit is wel, dit zal mijn laatste post worden op deze site. Gister werd ik wakker in de tering zooi die mijn kamer in High Wycombe heet, maar als ik nu om me heen kijk in diezelfde kamer doet dit me eerder denken aan een steriele ziekenhuiskamer dan een kamer die ik de afgelopen zes maanden de mijne heb genoemd. Geen posters meer aan de muur; geen rondslingerend papier met songteksten of beginnetjes voor nummers, geen CD's meer op mijn kast, geen vuile afwas meer. Alles zit nu netjes en afgewassen in de dozen achter me. Straks komen mijn ouders hier en morgen rijden we terug naar Nederland.
Maar genoeg sentimenteel gedoe. Er zijn sinds Camden Crawl nog aardig wat toffe dingen gebeurt namelijk.
Aangezien mijn geheugen niet al te scherp meer is, wordt dit een soort van random gebeurtenissen opnoemen. Maar niet minder leuk daarom.
Goed. Laat ik beginnen met het minst boeiende maar waarvoor ik officieel wel hier ben: school. Ongeveer 3 weken geleden heb ik mijn laatste opdrachten ingeleverd en gister heb ik voor de zesde keer ofzo een stempel gehaald om te bewijzen dat ik dus echt hier ben geweest. Twee van de vijf vakken heb ik al met een voldoende afgesloten en de andere drie cijfers krijg ik thuisgestuurd. Dus. School is klaar.
Rond de laatste schooldagen was het wel wat stressen. Op INHolland kan je met een avondje duimzuigen makkelijk een voldoende halen, maar hier heb ik serieus gewoon ruim twee weken in de bieb doorgebracht. Opzich een goede verandering vind ik zelf. Nu heb ik tenminste het idee dat ik iets gedaan en geleerd heb.
Stel. Op vrijdag moet je alles inleveren. Je moet nog 2 essays van 3000 woorden schrijven en op dinsdag krijg je de mogelijkheid om woensdag te gaan wakeboarden... Wat doe je dan?
INDERDAAD! Netjes je essays afmaken en dan maar hopen dat je een andere keer kan wakeboarden. Voor gratis. Terwijl het net zo'n mooi weer is. Voor gratis. Wakerboarden.
Ok, met mijn geweldige skill om onhaalbare planningen op te stellen ben ik dus gaan wakeboarden! Serieus, dit was echt één van de tofste dingen die ik ooit gedaan heb. Geen leugens. Het is namelijk zo, Engelsen betalen ook collegegeld, maar een bepaald bedrag daarvan gaat naar de Student Union, zodat we elke dag wel een gratis naar een feest ergens kunnen en zodat een groep van 20 een aantal woensdagen dus gratis kan gaan wakeboarden. Oftewel, mijn Engelse studiegenoten hebben mijn wakeboard trip betaald, maar dat terzijde. Ik kan hier wel uren over schrijven, maar dat zal ik jullie besparen. Wat ik wel kan zeggen is dat het me best makkelijk af ging. Je weet, als je me kent, ik hou niet van opschepperig gedoe, maar het feit dat ik meteen op die plank stond en een natuurtalent werd genoemd wil ik jullie graag toch even melden. Dus dat.
Die laatste schooldagen waren ook heel druk om een andere reden. Al mijn internationale homiez zijn vrijwel allemaal meteen nadat we niet meer naar Uni hoefde hem gepeerd. Heel aparte week was dat. In het begin was ik me ervan bewust dat dit niet echt vrienden van me zouden worden, want na 6 maanden zouden we elkaar toch nooit meer zien en de vriendschap die we hadden was puur gebaseerd op noodzaak. Tenminste, dat was misschien in het begin zo, maar neem dan toch maar eens gevoelloos afscheid. Anyway, een hele zooi aan afscheidsdinners en -feesten (niet iedereen ging op dezelfde dag weg natuurlijk) later was ik als enige over in High Wycombe. Ook mijn huisgenoten waren terug naar waar ever the fuck ze ook vandaan kwamen.
Maarrrr gelukkig heb ik maar een week alleen door hoeven brengen, want mijn broers zijn langs geweest. Alle vier. Echt een belachelijk tof lang weekend gehad. Eerste dag een beetje chillen in de zon. Beetje frisbieën, BBQen, veel bier drinken. Zaterdag vervolgens hebben we mijn vervroegde 21ste verjaardag gevierd met het grut dat nog over was. Josh (huisgenoot) kwam terug voor een dag en met wat sprokkelwerk heb ik ik toch nog een stuk of 20 mensen weten te verzamelen om drank mee te nuttigen in het park. Zondag
onze eerste trip naar Londen. Beetje sightseeing. Nog in the London Dungeon geweest (of naja, een deel daarvan). Serieus, ga dit niet doen, behalve als je met je vier broers op stap bent. Het was zo schaamteloos on-eng dat het juist weer super grappig was. Daarna zijn we oa naar China Town geweest. Hoogtepunt voor Alroye denk ik zo'n beetje. Lekkerste massage van mijn leven gehad en daarna op zoek naar iets te eten. Ook maar in China Town dan natuurlijk. Maar goed, alles lijkt daar vet veel op elkaar. Dus we kozen de meest Chinees uitziende Chinees (als in restaurant) uit en gingen daar naar binnen. De trap op naar boven ging nog wel, maar een maal aan onze tafel rook het daar zo ontzettend goor. Naar dode dieren die ondergedompeld waren in ammoniak ofzo. Niet te doen gewoon.
Dus wij zo van 'jaaaa, we hoefde alleen maar biieeerrr' en hun zo van 'jaaa maar je zit in een restaurant en dan moet je ook eten bestellen.' en wij zo van 'jaaa okeeee maaarrrr dat wisten we niet want we zijn buitenlanderrrssss.' en zei weer van 'jaaaa noouuuu okkeee daannnn maaarrrrr'. Maar vervolgens wel het hele personeel ons laten checken. Vuile Chinezen.
Dus wij daar weg, met de Chineze mafia achter ons aan, op naar Leisure Square voor SPARERIBS! Gewoon goddelijk lekker, verder geen awesome verhaal erachter ofzo. Daarna zijn we richting huis gegaan, want de volgende dag zouden we pas hard gaan.
Dus, de volgende dag gingen we hard.
Eerst nog wat rondjes door Londen lopen, nieuwe schoenen gekocht en daarna naar Camden Town. Daar hebben we in mijn favo kroeg in Londen wat bier gedronken en daarna zijn we naar Nando's geweest. Weet iemand of er een Nando's in Nederland is, want dat ga ik anders sowieso missen. Nando's....
In de Barfly (eerder genoemde favo kroeg) zou één of ander screamo bandje spelen, maar een flyer op tafel dat een paar metrohaltes verder The Drums zouden spelen. Daar moesten we (lees: ik sowieso) dus heen. 21 Worden in Londen tijdens een concert van The Drums, geniaal toch? Beetje jammer alleen dat toen we aankwamen bij The Garage dat het concert al ruim 4 maanden uitverkocht bleek te zijn. Ja en dat stond nou net niet op die flyer. Enfin, wij terug naar Leisure Square, opzoek naar een club op pub waar we mijn verjaardag konden vieren. In mijn herinnering was het zoiets als de laatste tien seconden voordat een bom ontploft en jij moet de draadjes doorknippen. Of.. je hebt nog een uur en je komt om kwart voor 12 toch ergens binnen. The Zoo op leisure square. Ideale plek om het te vieren. Goed volk, alleen alles was wel London Style geprijsd. Vier pond voor een klein biertje, dat soort gedoe.
Om 12 uur was het dan zo ver. 21 Geworden in hartje Londen met mijn broers als direct gezelschap. Ik denk toch wel de tofste verjaardag die ik ooit gehad heb. Cheers lads!
Helaas ging in de club om 3 uur het TL licht aan en werden we verzocht om de boel de boel te laten. Buiten aangekomen raakte we aan de praat met een zooitje Engelsen (over voetbal natuurlijk) en uiteindelijk heeft dat geresulteerd in een dik uur schreeuwend en zingend door Londen te lopen (filmpjes komen nog). Geniaal, al zeg ik het zelf. Edwin heeft zelfs nog bijna een emmer water over zich heen gekregen van een iets minder enthousiaste buurtbewoner. Ik weet natuurlijk ontzettend veel over voetbal (...) dus de gesprekken waren ontzettend grappig. Vooral de clubliederen. Welke Nederlander zingt nou niet uit volle borst 'Tele Romeo', 'Het is een nacht' of 'De meeste dromen zijn bedrog' als hij gevraagd wordt naar zijn favoriete clubliederen. Want ook dat is Den Helder.
Uurtje later waren onze nieuwe vrienden opeens in een bus gedoken en moesten wij nog 2 uur zien te vullen totdat de eerste trein terug naar High Wycombe ging. Geen metro ree, dus wij liepen terug naar ons station en dat heeft met omwegen en een wel verdiend ontbijt bij McDonalds (te ranzig) precies 2 uur geduurd. Skill.
Mijn verjaardag zelf heb ik vooral in bed doorgebracht. Zo tegen 5e er toch uit en toen hebben we heerlijke Tapas gegeten en een film gecheckt. Woensdagochtend gingen mijn broers weer terug naar Nederland en was ik weer alleen in Wycombe. Geld was ook vrijwel helemaal op, dus vooral series gekeken en dat soort dingen. Beetje wat ik ook in Haarlem deed als er geen fuck te doen was. Maandag nog met Jorn in een sport bar in Londen Nederland Denemarken gekeken tussen de Hollanders en Denen en nu zit het er dan echt op.
Zojuist nog de badkamer schoongemaakt en mijn ouders kunnen nu elk moment komen. Ik vind het nog steeds een bizar idee dat mijn exchance period er alweer op zit. Maar nu alles zo in dozen zit begint het idee wel steeds meer de darren. Morgen ben ik gewoon weer in Nederland en woon ik niet meer hier. Raar.
Hoewel ik mij High Wycombe anders had voorgesteld ben ik echt zo blij dat ik dit gedaan heb. Ik raad ook iedereen die de kans krijgt om in het buitenland te studeren dit te doen. Ik kan hier heel sentimenteel gaan doen over hoe ik gegroeid ben in deze periode, maar dat sla ik wel over. Trouwens, zelfs als ik zou willen lukt dat toch niet, want het voelt alsof ik hier nog wel een tijdje blijf.
Maar goed. Zes maanden Engeland zitten er dus op en het is voorbij gegaan als een zucht. Volgend schooljaar wordt het stage lopen en afstuderen en dan zou ik aan de bak kunnen. Ook te bizar voor woorden. Dit zijn dan toch mijn laatste woorden hier. Ik wil je bedanken voor het lezen en ik zie je van de week waarschijnlijk.
Met deze blog kap ik, maar ik stop niet met bloggen. Ik vind dat awolfintheuk.tk alleen over Engeland mag gaan en ik zou het raar vinden om nu hier verder te gaan met schrijven wat ik allemaal in Nederland meemaak. Dat boeit je waarschijnlijk geen reet of je bent er zelf bijgeweest.
Maar wat niet veranderd is dat ik muziek met je wil delen en dat blijf ik gewoon doen. Ik heb het idee dat ik dit half jaar meer muziek heb ontdekt dan ooit te voren en dat moet natuurlijk doorgegeven worden. De minder structuur, de meer chaos, de beter. Vandaar dat mijn nieuwe blog de toepasselijke titel: Less Chorus / / More Chaos heeft gekregen. Je vind hem hier.
Kijk ook even naar de 'aks me anything' en 'submit' function. Interactie voor de win.
Normaal sluit ik altijd af met muziek, maar deze keer niet iets nieuws. Ik kan hier wel weer een lijst met nummers droppen, maar daarvoor moet je nu naar Less Chorus / / More Chaos. Zes maanden terug poste ik hier een nummer van Johhny Foreigner en ik denk dat dat nummer ook in deze post toepasselijk is.
England, cheers for everything. OI!
My Life Is A Song
Johhny Foreigner - Eyes Wide Terrified
