Gisteravond.
Ik zit mijn mijn so called Ikea-vrienden et al in The Antilope. In deze lokale kroeg zitten wij te genieten van de dubbele-wodka-red-bull (3 pond damens en heren) en apfelkorn shotjes. De studenten hebben op deze zaterdagavond plaats gemaakt voor 40plussers. Vooral op de dansvloer is het een choas en ik heb de hele avond het gevoel gehad dat daar op elke moment een goor orgie kon gaan uitbreken.
Gelukkig zaten wij rustig te chillen in het zitgedeelte en hadden we nergens last van.
Ik was druk bezig om de rest een beetje Nederlands bij te brengen totdat er opeens een jonge volwassen man van Afrikaanse afkomst naast me kwam zitten en onze lege longdrinkglazen (die gelukkig van plastic waren) op pakte en vervolgens met een rot smak weer op de tafel liet kletteren. Hij ging echt helemaal stuk, die gast. Hij ontdekte dat we buitenlanders waren en begon in het Frans te praten. Ik wist nog een paar woordjes, dus volgde een bijzonder gesprek waarbij JE DETESTE LES ANGLAIS! het vrijwel geheel samenvat. Opeens stond mijn nieuwe homie op en begon aan de zitting van zijn stoel te krabben. Hij brabbelde van alles terwijl hij dat deed, maar ik verstond er geen reet van. Met grote ogen sprong hij daarna op en neer en terwijl hij tegen het plafond sloeg schreeuwde hij de quote van vandaag:
"hrrrriiiiiiinng! I'm going through the rooooof!".
Het mooiste van dit alles was dat op de achtergrond Dizzy Rascal's Bonkers de dansvloer liet zweten.
Hoe bedoel je ironisch!
Trouwens, check deze versie van Bonkers eens. Klink maar op play... Yes, goed zo!
Ik heb trouwens nog veel groter nieuws! Ik geloof het zelf ook nog niet helemaal, maar sinds gister ben ik dus lid van een sportschool! Sinds ik in Haarlem woon wilde ik weer wat aan sport of beweging gaan doen, maar het is er nooit van gekomen. Het is een beetje als milieuvriendelijk bezig zijn: het wordt er alleen maar beter van, maar het kost zo foking veel moeite. Maarja, we scheiden het afval hier netjes, dus waarom dan ook maar niet bij de sportschool. De echte reden is dat ik korting kreeg, maar goed... Dinsdag heb ik een introductie. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte.
MUZIEK! Vandaag staat Crystal Fighters centraal. Voordat ik Engeland was heb ik deze naam wel eens een keer horen vallen, maar ik heb nooit moeite gedaan om uit te zoeken of het wat was. Voor mij was het de zoveelste band met Crystal in hun naam (Ik noem een ~ Castles, ~ Antlers). Een paar dagen geleden zat ik echter te genieten van Chicken, Pies and Chips toen een Ben (vriend van Matt) opeens dit nummer opzette. En fijne mix tussen electro, wat balkan invloeden en hier en daar wat indie. Het schijnt, maar dat lees ik ook nu net gewoon op internet, dat ze met echte authentieke balkan instrumenten samples inspelen voor hun muziek. Op het wereldwijde web kan je toffe mixtapes van deze band vinden, mocht je daar interesse voor hebben. Een album is er nog niet. Ik ga maar eens kijken of deze gasten binnenkort in de buurt spelen. Dit nummer lijkt me keihard live!
Vanavond gaan we meedoen aan een pub quiz in de Student Union bar. Lijkt me leuk. Dan nu een abrupt einde aan deze plotloze blog.
Ik bedacht me net opeens dat als ik voor jullie allemaal souvenirs mee terug moet nemen, mijn gehele Erasmus beurs naar de tyfus is. Dus, vandaar dat ik een klein quizje heb vervaardigd en je raad het al, een goed antwoord levert een souvenir op! Whoehoe!
Ok, de vraag is de volgende:
Waar is dit nummer van?
Hoe meer je er over weet te vertellen, hoe groter je souvenir ;)
Zo ben ik ook wel weer.
Music business strategy is considered as a contextual articulation of economic business calculation and symbolic practices concerned with the construction and circulation of meaning.
Right...
Daar zit je dan. Na drie weken in Engeland, die vooral in het teken hebben gestaan van het opbouwen van een sociaal leven (lees: drank) was het afgelopen maandag dan eigenlijk tijd voor mijn eerste lessen. Krijg je dit.
Right so, op 11 januari zou ik mijn vakken moeten kiezen, maar zoals jullie in vorige blogs hebben kunnen lezen, was dit niet mogelijk door de hevige sneeuw val. Dik een week later, toen we toch maar eens gingen vragen waar onze vakkenlijst bleef, had Thomas Mason (onze Registra) hem net 'toevallig' af. Hij was aan het printen toen wij langs zijn kantoor kwamen...
Maar goed, we hadden een lijst met vakken waar we uit konden kiezen, maar er werd ons ook vertelt dat we nog een week moesten wachten tot die lessen gingen beginnen... [daar zo meer over]
Snel terug naar die lessen, want ik voel nu al dat deze blog een ongeorganiseerd van-de-hak-op-de-tak verhaal gaat worden. De afgelopen maand heb ik van bijna iedereen de volgende vraag gehad: 'Hey leuk dat Engeland, maar wat ga je nu precies studeren dan?. Eindelijk heb ik daar antwoord op:
Strategy for Music Management
Event Theory and Production
The Chancing Music Industry
Music Marketing and Public Relations en omdat het kan ook nog:
Music Publishing
English for Academic Purposes
English for the Creative Industry
Maandagmiddag had ik les in het eerstgenoemde en de eerste slide van de power point bevatte het bovenstaande stuk tekst. Engels gaat me prima af (het spreken wordt langzaam vloeiender en ik denk zelfs in het Engels, geen leugen), maar dit stukje tekst bracht me toch echt even van mijn apropo (of hoe je het ook schrijft). Het feit dat mijn leraar ook nog een leuk accent had en ik de enige exchange student was die dit vak had gekozen, maakte de les de zwaarste 3 uur in mijn periode hier in Engeland. Gelukkig ging het na 9 slides iets beter en uiteindelijk kon ik de les goed volgen.
De lessen zijn over het algemeen zeer interessant. Ik krijg bijvoorbeeld Publishing van iemand uit het bestuur van PRS (Engelse BUMA. Hmm.. misschien dat niet iedereen weet wat dat is.... Ach.) Het komt er op neer dat de docenten hier weten waar ze het over hebben en zo hoort het ook. Klein nadeel is alleen nog dat ik nog niet vloeiend kan verwoorden wat ik wil zeggen, wat participatie lastig maakt, maar dat komt nog wel goed.
Alhoewel ik geen les van hem krijg, heb ik een Nederlandse docent ontmoet! Hij komt van de MEM en geeft nu Events Strategy hier op Bucks. Fijn om eindelijk weer een woordje Nederlands te kunnen spreken. De uitkomst van het gesprek was, dat we binnenkort een 'Dutch Night' gaan houden, oftwel: zuipen.
Zuipen. Mooi bruggetje naar vorige week. Want, inderdaad, ik sla nu een week over en dat kan natuurlijk niet zomaar. In die week heb ik op de maandag dus mijn vakken kunnen kiezen en verder was ik nog vrij van school. Prima week gehad verder, want ik heb me geen dag vervelt. Ik zal dit blog proberen kort te houden, dus zal ik één dag kiezen en die met jullie delen. Dat houd het spannend. Ok, hier gaan we:
Ennnn
de dag is geworden...
prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
VRIJDAG!
Vrijdagavond is natuurlijk een moment waarop je iets sociaals moet doen, dat zullen jullie met me eens zijn. Matt, Josh, Rachel en ik hadden het idee om woensdag een klein groepje mensen uit te nodigen om wat te drinken en vervolgens naar de Student Union bar (elke dag open) te gaan. Dat werd vervolgens verplaatst naar donderdag en uiteindelijk op vrijdag in werking gesteld. Namens mij kwamen mijn Zweedse Homiez Karolina, Daniel en Johanna over de vloer en Matt, Josh en Rachel hadden ook één of twee vrienden. Leuk gezellig clubje. Onze keuken hadden we leuk aangekleed (lees: oude kerst verlichting weer opgehangen) en al snel stond de tafel vol met blikken bier, wodka en mijn vertrouwde fles jutter.
Maar.
We hadden natuurlijk nog meer huisgenoten en die mochten ook meedoen in het feest. Zij namen alleen de vrijheid om iets meer dan 2 of 3 mensen uit te nodigen, wat ertoe leidde dat onze keuken vol met mensen stond. Vervolgens ook mijn kamer. Toen ik een plas wilde plegen en daarvoor terug naar mijn kamer liep, speelde er een vreemde op mijn gitaar, zat er een vreemde aan mijn I-pod en zaten er drie vreemden op mijn bed terwijl twee andere vreemden me vroegen wie ik nou precies was. Binnen een minuut was mijn kamer weer leeg, want je begrijp, zo zijn we niet getrouwd. Hun excuus: mijn kamer had altijd leeg gestaan en ze zaten we wel een vaker. Dat er nu allemaal spullen in stonden hadden we niet gemerkt ofzo...
Anyway, de sfeer was verder helemaal goed en uiteindelijk vertrokken we naar SU. Lekker klippen in de club. SU bestaat uit twee delen; een bar gedeelte, waar ook de comedy shows worden gehouden en een meer club achtig gedeelte.
Er was een goede DJ, echt een super feest. Ook hier ontmoette ik een Nederlander; Tim. Volgens mij gaat hij morgen weer terug naar Nederland, dus echt veel heb ik er niet aan gehad. Alhoewel...
Op dat feest was een groot beeldscherm waar je iets naartoe kan smsen. Geniaal. Vooral omdat ik dat gratis kon doen. Erg nationalistisch ben ik niet, maar HOLLLLLAAAAANNNNND! moest toch echt even dat scherm op. Tim zag dit blijkbaar, want hij reageerde daar op met: TIM AND WOLF FTW (ofzoiets).
Je raad het: om de 6 berichten kwam er een bericht met 'wolf' erin voorbij. Ik heb me kapot gelachen. Ik was gelukkig.
De volgende ochtend werd ik wakker rond de klok van 3 en kon ik niet ademen door mijn neus omdat ik het raam niet dicht had gedaan en nu snotverkouden was. Beetje jammer, maar het was een goede nacht.
MUZIEK!
Ik heb vier tracks voor jullie vandaag! Beetje om te compenseren, aangezien ik al een week niets geschreven heb.
Allereest:
Mumford & Sons - The Cave
Heerlijke folk plaat van een Londense band van het Island Label. Grote tour gedaan met The Maccabees en vrijwel elk radiostation wat je hier aanzet draait deze plaat. Heerlijk, subtle and emotive. Hou ik van.
Vervolgens:
Everything Everything - Suffragatte Suffragatte
Band die ik twee blogs terug ook al heb aangeprezen, maar ook dit nummer is geniaal. Helaas hebben de heren nog geen album, maar ik wacht erop met smart. Leuke strategie die ze trouwens gebruiken. Twee sterke singels releasen met geweldige clips, vervolgens touren en daarna pas een album uitbrengen. Ik vertel je, zo smeekt iedereen om meer en dat gebeurt nu ook. Wat mij betreft gaan deze jongens het maken. Hij zingt trouwens 'who's gonna sit on your fence', ipv face.
Ten derde:
White Rabbits - Percussion Gun
Hoog Air Traffic gehalte in deze plaat. Waarschijnlijk door piano en minimaal gebruik van de drumkit. In dit nummer komt er zelfs geen drumkit aan te pas; twee mannen rammen op twee pauken. Goede keuze voor dit nummer, vind ik dan. Afkomstig van 'It's Frightning', vorig jaar maart uitgebracht op hetzelfde label waar ook Underworld en Radiohead zich bevinden. Een nummer met een hoog emotie gehalte (ik vind dat muziek over emotie moet gaan en dat je dat terug moet kunnen horen). Het moment waarom frontman Stephen Patterson zowat zijn piano aan gort slaat (1:40) is voor mij een moment wat de boeken in mag.
En dan als laatste:
The xx - Islands
Een band die elk eindejaarslijstje domineerde en zeer terrecht ook. Deze plaat (met de geniale titel 'xx') staat altijd op als ik naar school of naar de stad loop. Heerlijk gewoon. Meer woorden zijn niet nodig.
Let me know what you think!
Right, ik ga nu lekker genieten van de Engelse keuken (.... ) en daarna komt Skins op TV!
See you in a bit!
Dit wordt een lang verhaal, dus ik begin meteen even met mijn Music Pitch. Ik hou het kort. Dit is het nummer dat ertoe heeft geleid dat ik twee keer per jaar een heel weekend lang stuk ga in Paradiso Amsterdam en wat perfect past bij mijn avontuur van afgelopen weekend; London Calling van The Clash.
Inderdaad, we gaan het over Londen hebben!
The Clash - London Calling
Goed, laat ik beginnen waar ik maar vorige blog eindigde. Wel zo handig natuurlijk. Zoals jullie weten had ik een feestje bij mijn Zweedse klasgenoten. Karonlina, Johanna, Daniel en Emily wonen met ze vieren in een huis helemaal aan de andere kant van High Wycombe. Na een taxiritje van 10 minuten en 5 pond kwam ik eraan (2 uur te laat. Hoe bedoel je fasionably late?). Bijna iedereen uit The Exchange Class was er en onder het nuttigen van een glas heerlijke Duitse witte wijn heb ik ontzettend met ze gelachen. Het is best vreemd, want omdat niemand hier eigenlijk nog vrienden hier heeft, wordt je dat heel snel met elkaar ofzo. Ergens heel vreemd, maar toch ook weer prima. Ik had een dikke klik met de Zweden. Zelfs zo'n klik dat we besloten om met ze allen het aankomende weekend door te brengen in Londen!
Dus, vrijdagmiddag rond de klok van drie uur stapte ik met de vier Zweden, Flilip (ook een Zweed, maar woont niet bij de rest) en Antti, Liisa en Laura (Finnen) in de trein. Een klein half uurtje later kwamen we aan in London Marlybone, wat ergens in het Westen van London ligt. Emily had een hostel gevonden waar we voor 10 pond per nacht konden slapen en ze had tevens de rol van reisleidster op haar genomen. Ze loodste ons naar de volgende metro en binnen 15 minuten kwamen we aan op Kensal Green.
Goed, dan is het nu tijd voor wat publieksparticipatie. Stel je even voor dat je mij bent. Je staat op het punt om voor het eerst Londen te zien, de stad waar je al jaren over droomt om naartoe te gaan en waar je zó een romantisch beeld van hebt, dat de grootste casanova daar nog wel een puntje aan kan zuigen.
Ok, voel je wat ik voelde op het moment dat ik de metro uit zou stappen? Mooi, dan kunnen we verder.
Ik liep de trap op, stapte het wat de Engelsen 'zonlicht' noemen in en was zeer benieuwd of mijn ideaal zou worden beantwoord. Ik zag dit:
Een lelijk gebouw waar zelfs de inwoners van een achterwijk in New York van zouden schrikken. Mijn o zo ideale beeld van hoe Londen eruit zou zien lag ver van wat ik werkelijk zag. Na een minuut was ik er weer overheen, gelukkig.
In het hostel was geen Engelsman te bekennen. De gehele staff was Spaans of Portogees ofzo, geen idee. De kamer die ons was toegewezen was niet schoongemaakt en rook naar muffe hond, dus vrijwel meteen kregen we een upgrade naar een grotere kamer. Daarin stonden vier stapelbedden en een douchecabine. De WC was een gang verder. Ik sliep op de kamer met Filip, Daniel, Karolina, Johanna en Emily dus er was ruimte genoeg om nog een klein feestje te houden.
Na onze spullen te hebben uitgepakt (tenminste, de meiden dan. Eén rugzak is zo uitgepakt in tegenstelling tot een weekendtas vol) gingen we opzoek naar een supermarkt. Er was een Sainsburry zo'n 10 minuten verderop. Daarvoor zijn we een begraafplaats gepasseerd die werd afgebroken. Je begrijpt hoe mijn beeld van Londen steeds grimmiger en grimmiger werd. Terug in het Hostel en na het nuttigen van een magnetronmaaltijd gingen de drankflessen open en vingen de Zweedse drankspelletjes aan. Tenminste, blijkbaar kennen ze in Zweden ook Wie Ben Ik? Foto'tjes dan maar. Weten jullie ook over wie ik het heb:
Zo tegen een uur of 11 was de drank vrijwel op, dus was het tijd om Londen verder in te gaan. Vandaag zouden we een pub gaan zoeken en zaterdag een club. We hadden van het hostelpersoneel gehoord dat Soho wel leuke plekken had, dus wij die kant op. Tenminste, dat was de bedoeling....
Toen we in Kensal Green instapte, hoefde we voor de één of andere reden geen kaartje te kopen. Gewoon doorlopen dus. Na ongeveer drie kwartier gedaan te hebben over een rit die 10 minuten moest duren, realiseerde we ons dat we echt ontzettend aan het kloten waren. Ik heb het hele weekend me expres niet met het reizen bemoeit. Het was veel te grappig om telkens weer verdwaald te raken. Er werd besloten om maar naar Baker Street te gaan, een groot station wat waar vast en zeker wel een pub in de buurt moest zijn. Omdat we geen kaartje hadden, konden we ook de metro niet uit, want nog best wel spannend was, aangezien overal bewaking stond en je toch echt dóór een poortje moest in plaats van eroverheen. Daar kwam bij dat Daniel ergens had lopen pissen waar het niet mocht en een bewaker achter hem aan had, dus je snapt, ik vond het allemaal foking grappig. (Bleek dat ons treinkaartje van HW naar Marlyborne het poortje ook open kreeg).
Gelukkig was er wel een pub. Ook hierweer, zelfs in Londen, was de corona onder de € 3,50, dus ik was zeer content. Daar zat ik dan, heerlijk aan de Corona, met een geweldig, vrijwel geheel Zweeds gezelschap, in een Pub aan een straat die gelukkig iets meer op het beeld leek wat ik van Londen in mijn hoofd was. Kijk me genieten dan:
Een kwartiertje later stonden we weer op straat... Schijnbaar gaan alle Pubs om 12 uur dicht.
Om 12 uur...
Op vrijdagavond...
In Londen....
Om 12 uur...
IN LONDEN!
En wat doe je dan?
Het grootste deel van ons ging maar terug naar het Hostel, maar mijn Zweedse vriendinnen en ik hadden daar nog lang geen zin in. Maar we hadden een plan! Tenminste, Emlily dan. Ze had een vriend in Londen wonen, hij is een eigenaar van een record label en hij gaf toevallig een grote Whare House Party! Keuze was snel gemaakt, dat snap je wel.
Johanna, Karolina, Emily en ik begaven ons terug naar de metro, op weg naar het feest. Op het moment dat wij ons kaartje kochten, vertrok blijkbaar de laatste metro, want we konden er niet meer in.
Sta ja dan...
Na een half uur, waarin Emily bezig was om haar vriend te bereiken om te vragen hoe we er nu konden komen, waarin Johanna furieus bezig was om haar 6 pond voor het kaartje terug te krijgen en waarin ik gewoon chill was doen met Karo. Emily's vriend zou zelf ook pas laat op het feestje zijn, dus wij moeten ook maar afdruipen. We hadden een bus gevonden die voor ons hostel stopte, dus ook wij gingen huiswaards.
In het hostel aangekomen, hoorde we iets.... Een dikke bas met een salsabeat erbovenop! MUZIEK!
In de bar van het hotel zaten een paar Brazilianen en Portugezen ofzo een beetje te chillen, in ieder geval geen enkele Brit. Een halve liter Carlsberg koste maar 2 pond, dus wij vonden het allang prima. Ook al was de muziek verre van wat ik op mijn I-pod had staan, we moesten en zouden feesten! Binnen 15 minuten was het barretje opeens een dampende dansvloer. Zie hier het resultaat:
Graag zou ik hier alle verantwoordelijkheid voor nemen, het was immers mijn idee om toch maar te gaan bewegen, maar het feit dat ik met drie Zweedse meiden was, doet me toch realiseren dat ik niet de reden was waarom iedereen opeens ook maar ging dansen. De volgende ochtend lag er serieus een Braziliaanse liefdes verklaring voor onze deur, veel te netjes geschreven op een servetje. De man die ons gevolgd was naar onze kamer toen wij weg gingen en die 's nachts ook geprobeerd heeft onze kamer in te komen, was ontzettend verliefd geworden op 'die donkere'. Helaas kan ik met mijn mooie bruine emo gestylde haar weer niet de eer hiervoor opstrijken, want Johanna heeft nog veel donkerder haar; Zwart.
[tyfus wat een lang verhaal al. respect als je nog leest]
Zaterdagochtend. Een heerlijke ontbijt van een halve geroosterde oude boterham met Jam en een halve kom cereal achter mijn kiezen en weer in de metro. Op naar Oxford Street. Onze groep werd netjes in tweeen opgeplits. De Finnen en Filip gingen naar Soho om een musical te kijken (Lion King) en ik ging met de rest mee. Toeristische dingen zou ik een andere keer ook nog kunnen doen; ik woon immers nu zo dicht bij Londen. Dus werd het shoppen. De meiden gingen Girl Shoppen en Daniel en ik Guy Shoppen. En ja inderdaad, dat scheelt maar één letter met Gay Shoppen. H&M, Top Shop, American Apearal, zooitje kleine winkels waar ik de naam niet van weet en vervolgens mijn hoogte punt: HMV. Gigantische platenwinkel waar ik het boek van Skins heb gekocht. Aan CD's durfde ik me niet te wagen - het waren er te veel.
Om één uur zouden we elkaar weer treffen voor de metro ingang. We zijn daarna naar Picadilly Circuis gegaan en hebben daar gegeten bij Fridays. Echt te gek, midden in London en we moesten zelfs een half uurtje wachten op onze tafel. Vervolgens werd het Guy and Girls Shoppen samengevoegd tot Unisex Shoppen en gingen we weer terug naar Oxford Street. Hier toch een kleine toeristische impressie:
Zo tegen de klok van vijf waren we weer in het hostel.
Vrijwel niet geslapen de nacht ervoor en dan de hele dag in Londen lopen maakt je toch wel moe. Vandaar dat we besloten om een kleine power nap te nemen. Tegen de klok van zeven gingen Daniel en ik (als de gentlemen die we zijn) eten halen voor ons en de dames en twee uur later gingen de flessen wodka weer open. Onze klasgenoten uit Frankrijk en Tsjechië waren immers ook in het hostel aangekomen en voegde zich bij ons in onze deels al getrashde kamer. Na weer wat leuke drankspelletjes - oa. 'Roxanne' waarbij je een slok drank neemt wanneer Sting 'Roxanne' zingt tijdens het nummer. Serieus, doe dat maar eens. - vertrok Emily om haar Londense vriend op te zoeken. Wij zouden een half uurtje later ook weer de metro pakken. Het was tijd om naar een club te gaan!
Via het gratis internet op mijn Engelse mobiel hadden we van te voren wat clubs bekeken. We wilde immers niet weer verdwaalt raken, zoals gister het geval was. Ons oog was gevallen op een club met de naam 'Roadhouse'. Daar zou een bandje spelen en er draaide 2 DJ's, dus voor iedereen wat wils. Na een klein metroritje kwamen we weer aan in Oxford Circus en vanaf daar zouden we kunnen lopen naar Soho, waar de club moest zijn. Makkelijk te doen. Anderhalf uur later nog steeds geen club gezien.
Op datzelfde alles-bepalende-moment kwamen we een persoon van Afrikaanse komaf tegen. Hij vroeg ons waar we naar op zoek waren en of we misschien een kaartje wilde kopen voor een club? Heel even zei mijn gezonde verstand natuurlijk dat dit een slecht idee was, maar dat gevoel was na 5 seconde weg. Ik vond het veel te leuk hier om me ergens druk over te maken en we zouden ons wel redden. Deze negeroïde man (kijk me dan eens netjes het woord neger vermeiden) leidde ons naar een kioskje waar de tickets voor de clubs worden verkocht. Het hingen allemaal certificaten, dus dat zat wel goed. Ons werd The Den aangeraden; Electro, Disco and House, 12 pond entree en maar zeven minuten lopen.
Ughum...
ANDERHALFUURLATER! kwamen we er eindelijk aan. We moesten nog even op Emily wachten, maar uiteindelijk (lees: 3am) stond ik dan echt los te gaan in een club in Londen. Ok goed, het was 80 procent man, waarvan 99 procent een donker kleurtje had, de muziek was klote en het bier kosten vier pond. MAAR TOCH! Ik had de tijd van mijn leven met mijn Zweedse vriendjes.
De sfeer was helemaal ok, maar op een moment kreeg ik toch een stoot van iemand. Omdat de sfeer zo relext was, dacht ik dat iemand me gewoon per ongeluk had aangeraakt ofzo, dus ik draaide me om en wilde die persoon een box geven. Daar stond de kleinste gast die ik ooit live heb gezien en ik voelde me vrijwel meteen Cartman. Deze gast kwam tot mijn tieten en hij beantwoordde mijn box met een redelijke stoot tegen mijn vuist. Ik kon alleen maar lachen en gaf hem nog een box met dezelfde reactie. Door de grote alcohol damp om hem heen en zíjn grootte kon ik hem echt niet serieus nemen. Hij zei dat we overduidelijk niet uit Londen kwamen en dat we moesten oppassen en ik vond het best en liep schaterend weg.
Goed, het werd langzamerhand ochtend en tegen vijf uur hadden we het al wel weer gehad. Het plan was om een bus te pakken van Oxford Circuit naar Baker Street en van Baker Street terug naar Kensal Green. Dat was het plan. Daniel, Emlily, Filip en Johanna liepen fors door de donkere straten van Londen, opzoek naar een herkenningspunt en Karo en ik liepen daar een beetje achteraan, met de simpele reden dat zij kapot ging van de pijn omdat ze al meer dan vijf uur op hakken liep. Na ongeveer half Londen gezien te hebben - Londen is ongeveer net zo groot als de hele provincie Utrecht - gaven we het op. Een taxi bracht ons vervolgens terug naar Kensal Green. Koste ons uiteindelijk maar 4 pond de man en nu kan ik tenminste ook zeggen dat ik in een echte Londense taxi heb gezeten! Ik snap nu ook eindelijk waar dat liedje van Arctic Monkeys (Red Light Indicates Doors Are Secured) over moet gaan. Zo'n zelfde lampje met identieke tekst bevind zich op de deur van een Cab.
Arctic Monkeys - Red Light Indicates Doors Are Secured
And so why are we in the taxi?
'Cause I didn't want to leave
Met deze heerlijke plaat in mijn hoofd zoefde we door de straten van Londen, terwijl we het weekend nog eens fijn naliepen en koude Subways Sandwiches deelden. Om zeven uur kwamen we aan in het hotel. Om half tien ging de wekker weer omdat we moesten uitchecken en rond 12e was ik weer in High Wycombe. Het Narnia landschap had plaats gemaakt voor een grauw High Wycombe, maar de zon scheen heerlijk. Ik heb er niets van meegekregen, want ik werd pas weer wakker toen het alweer donker was.
We schrijven zondagavond, zo tegen de klok van 20.00 uur, in de gemeenschappelijke keuken van mijn verblijfplaats aan Hughenden [hoekunden] Avenue. Matt en Josh zitten achter hun laptop en ik ben aan het koken. Als ik mijn bord met aardappelen uit de oven, spezibonen uit blik (meegesmokkeld uit Nederland) en kip op tafel zet, krijg ik complimenten over mijn geniale culinaire prestatie. Later blijkt dat hier amper 'gezond' gegeten wordt (lees: eigenlijk alleen maar patat en pies). Ik eet en de jongens zijn bezig met hun eigen ding. Prima.
Na een paar minuten en wat oppervlakkige gesprekken met Josh - Matt is diep bezig met zijn laptop - is mijn bord leeg en ik blijf nog even in de keuken hangen. Het is zondag en ik realiseer me dat ik het weekend geen reet gedaan heb. In de vriezer ligt een fles jutter en ik vraag de jongens of ze misschien zin hebben in een toetje. Ik wordt raar aangekeken door de Britten, maar als ik uitleg dat ik het over alcohol heb, leeft opeens de hele keuken op. Matt heeft amper interesse meer voor zijn laptop als ik de fles kruidenbitter en drie shotglaasjes op tafel zet. Ze zijn zeer benieuwd naar het spul en als de glaasjes weer op tafel komen, lijkt het dat de jongens het spul wel zien zitten. Twee uur later stond ik samen met Matt, met een sjaal van iemand anders en een bril zonder glazen op, de spullen op de rapen die we ervoor uit het raam hadden gegooid, om ze vervolgens weer naar Josh te gooien, die lachend sneeuwengelen lag te maken.
In die twee uur heb ik drie interessante Engelse drankspelletjes geleerd. Ik heb Matt en Josh wat Nederlands geleerd en zei mij wat handige Engelse uitdrukkingen. Ok, we hadden dus met ze drieën anderhalve fles wodka en een fles amaretto weten weg te drinken, dus 'handig' mag je met een korreltje zout nemen. Maar de uitdrukking 'It's all dubble Dutch too me' betekend dus: 'Ik snap er geen reet van'. Denk dat ik deze nog wel eens kan gebruiken.
Maar dan de dag erop. Het moge duidelijk zijn dat ik me niet op-en-top voelde. Anyway, mijn eerste school dag stond voor de boeg, dus na een douche en een bord cereal ging ik op pad. De vorige keer dat ik naar Uni liep deed ik er bijna 30 minuten over, maar nu had ik een jongen met een tas (student dus dacht ik) gevolgd en ik was er onder de 20 minuten. Nice.
Mijn klas is OK. Natuurlijk waren het op dat moment eerst nog compleet vreemden voor me, maar ik denk dat ik met de meeste zeker wel kan opschieten. Ik ben (helaas) de enige die Nederlands spreekt en verder is het grootste deel Zweeds, zijn er een paar meiden Amerikaans, heb ik twee Chinezen en drie Fransen in mijn klas. Oja, en een Fin. Als ik zo een inschatting moet maken, zal ik denk het meeste gaan optrekken met de Fin en de Amerikanen, tenminste, dat deed ik afgelopen maandag in ieder geval. We hebben een algemeen welkomspraatje gehad, wat informatie over The Student Union en en rondleiding door de school. De Business studenten (wat bijna iedereen is, op 5 na, waaronder ik) kregen vervolgens hun roosten. Ik, als Music Management Student, moest mijn e-mail adres noteren en dan zou mijn Registra (weet ik het, een belangrijk iemand op school obviously) contact met me opnemen. Niet gebeurt...
De volgende dag moest ik om 10 uur op school zijn. Ik zou dan mijn Registra ontmoeten en eindelijk mijn vakken kiezen. Om 10 over 10 kon ik weer gaan, want hij had nog geen tijd gehad om een lijst te maken waaruit we konden kiezen. Hij zou ons die zeker vandaag nog mailen. Op moment van schrijven zijn we twee werkdagen verder en ik heb nog niets ontvangen. Hoewel het me erg aan INHolland doet denken, vind ik het toch best wel klote. Ik kan haast niet geloven dat ik dit hier neer ga zetten, maar ik heb echt zin in school! Daarnaast is er verder ook nog niet zo heel veel te doen, omdat ik geen idee heb wat je hier allemaal kan doen.
Vorige week was het raar om in de keuken te zijn; het was voor mijn gevoel ook niet mijn keuken. Nu voelt dat gelukkig al wel zo en zit ik er net zo vaak als dat ik in mijn kamer zit. Ik heb ook een andere huisgenoot ontmoet; Rachel. Ze schrok zich de tering toen ik de keuken binnen kwam, maar nadat ik een tijdje met haar en Josh had zitten praten hadden ze het al over een flatposse waar ik nu in zit, dus dat zit allemaal goed. Gisteravond ook de vraag of ik zin had om mee te gaan naar één of andere comedy show op Uni. Ik had vrij weinig te doen verder, dus uiteraard was het antwoord positief en zometeen geven mijn Zweedse klasgenoten een welkomsfeestje. De eerste paar dagen hier waren lastig, omdat ik toch wel een sociaal dier ben en ik telkens vrijwel alleen was. Nu komt daar langzaam verandering in en ben ik nog gelukkiger dat ik hier ben, dat dat ik al was!
Muziek dan. Ik ga het kort houden. Ik denk al in het Engels (geen leugens) en in het Nederlands schrijven is gewoon al lastig, ken je nagaan. (Vooral grappig als ik smsjes naar Nederland stuur, dan doe ik dat automatisch eerst in het Engels.
Dit nummer is 'Ambling Alp' van Yeasayer. Een onwijs gave folk achtige band die ik met open mond voor het eerst op Lowlands '08 zag. Zeer aanstekelijke plaat, dus ik de afgelopen twee dagen vrijwel constant heb geluisterd. Meer zeg ik niet. Zeg jij me maar wat je ervan vind.
We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club
Hughenden Student Ville
Hughenden Student Ville is de plek waar ik nu woon en waar ik donderdag 'afscheid' heb genomen van mijn ouders. Lekker vroeg, want het weer zit nog verre van mee. Mijn kamer was al ingericht, maar er moesten nog wat puntjes op de I gezet worden. Thuis in Haarlem had ik een prikbord met allemaal concertkaartjes erop en hier in Engeland hangt er nog een veel groter bord! Na het grote blauwe vierkant zorgvuldig verstop te hebben, ging ik de stad in. We hadden al een groot deel gezien, maar ik ontdekte een nog veel groter stuk van High Wycombe, met, gelukkig, een platen zaak! Ik heb mezelf wel duizend keer eraan moeten herinneren dat ik nog wel een tijdje in Engeland blijf en mijn ponden goed kan gebruiken (denk bijvoorbeeld aan eten, wat ook wel belangrijk voor je schijnt te zijn, so I'm told), anders had ik die hele zaak al leeg gekocht. We hebben het al gehad over het feit dat ze in Engeland een goede smaak hebben, qua muziek. Ook hier in de platenzaak hebben ze het goed begrepen en wat nog veel mooier is; alles is foking goedkoop! De meeste CD's zijn 7 of 8 pond (niet meer dan een tientje dus) en op bijna elk album zit een rode sticker met '2 for 10'. Meestal zijn dit in Nederland oude kutplaten, maar hier staan er ook gewoon lachend de nieuwste releases tussen. Twee platen voor net iets meer dan elf euro!
Na mijn rondje afgemaakt te hebben, ging ik weer terug naar mijn kamer, hopende dat er misschien wat huisgenoten terug zouden zijn, maar nee. Fijn msn en skype contact gehad met Nederland en toen naar bed.
Gister (lees: vrijdag) maakte ik het eerste contact met een niet-Nederlander. Tenminste, ze heeft wel 2 jaar al in Haarlem gestudeerd , maar spreek geen woord Nederlands. Andrea komt ook van de MEM (IMM dan) en studeert net als ik een half jaar aan Bucks. We hebben afgesproken om school te checken en vooral omdat we verder nog niemand kennen. School is echt te gek! Waar je in INHolland vrijwel niet kan verdwalen omdat alles recht en modern is, is Bucks één en al smalle gangetjes en chaos. Heerlijk. Er zijn een aantal 'Wings' en dan heb je 'The Gateway'. The Gateway is het nieuwste deel van Uni. Hierin zitten de bieb en alle studios. We konden nog niet overal in, omdat we nog geen pasje hebben, maar door al het glas zag ik hier en daar een glimp van mac books en mengpanelen. Ik kan echt niet wachten om aan de slag te gaan daar!
Andrea moest een laptop halen en ik had nog wat geld zaken te regelen met accomodation services, dus gingen we ieder we onze eigen weg. Toen ik weer thuis kwam en ik weer lekker op mijn laptop zat te chillen, werd er opeens geklopt! Voor mijn deur stonden een meisje en twee gasten. Voilá, 3/5 huisgenoten.
First we got Josh, beetje een mix van Jorn en Alroye. Sarcastisch en grote verhalen, altijd wel grappig. Goede gast. Daarna is er Matt, rustige jongen volgens mij, werkt in de bios (lees: ik kan gratis naar de film) en heeft de beste muzieksmaak ooit, op mijzelf na dan. Dan is er nog Helen, klein meisje die volgens mij erg van schoon en netjes houd; altijd handig. Na een korte rondleiding door de keuken ging iedereen weer zijn eigen kant op. Die van mij was terug naar mijn kamer; veel had ik nog niet te doen. Na wat fijne msn gesprekken met Nederland ging ik weer naar bed.
Vandaag heb ik lekker uitgeslapen. Ik heb geprobeerd om mijn kamer anders in te richten. Op het moment heb ik niet zo heel veel ruimte voor logees, een wasrek of om te dansen en bij Josh en Matt heb ik gezien dat het anders kan, maar helaas. Bij mij past het niet ofzo. Anyway, hier zijn wat foto's van hoe het er uit ziet:
Weet je wat, hier heb je ook meteen de keuken. Zo ben ik ook wel weer.
Mighty fine, right? Aan die tafel daar... kijk nog maar eens op het plaatje hierboven.
Ja die ja.
Aan die tafel zat ik net een pizza te eten en te klessebessen met Matt, Helen en Josh. Ging vooral over muziek, film en de Engelse politieke situatie (inderdaad). Mijn huisgenoten zijn ok. Ik ken ze natuurlijk nog niet, maar er staan 16 lege flessen wodka op de kastjes en er werd me er ook één aangeboden, dus dat gaat helemaal goedkomen!
Even een kleine 8 maanden terug in de tijd dan.
London Calling #1 2009. Ik stond vooraan bij een band genaamd 'Delphic'. Sommige zullen ze misschien ook kennen van het voorprogramma wat ze voor Bloc Party verzorgde. Tijdens mijn eerste BBC Radio 1 sessies (zie twee blogs terug) hoorde ik een nummer van ze. Dit zelfde nummer zorgde voor een flinke dosis kippenvel toen ik het zo'n 8 maanden geleden live zag. De break rond de 3 minuten.. pfft...
Anyway, eergister wist ik helaas nog niet hoe dit nummer heette, maar toen opeens hun debuut 'Acolyte' op toevallig mijn computer stond, kwam ik er achter dat deze geniale compositie de titel 'doubt' droeg. (echt, als je hem nog niet hebt opgezet, doe het alsjeblieft). Geloof me, Delphic gaat bijzonder groot worden!
Ook NME vindt dat. Elke keer als er een nieuw jaar begint geeft NME ons een lijstje met bands die het dat jaar gaan maken. Sorry, ik bedoel lijst. Ze doen dit vanuit het 'we-gooien-gewoon-zo-veel-moggelijk-balletjes-tegen-de-muur-en-hopelijk-blijft-er-één-plakken principe'. Een twee pagina tellend artikel over deze band bevat een quote van de band, namelijk bovenstaande. Ok, nogmaals dan maar:
We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club.
Ik snap wat ze daarmee bedoelen en nu ik het eerste contact heb gelegd met locals kan ik ook echt niet wachten tot ik hier in Engeland, om vijf uur in de ochtend, terwijl ik zojuist op een feestje compleet kapot ben gegaan op 'Doubt', terug naar campus slenter.
Please note that Bucks is closed due to adverse weather conditions
Daar sta ik dan, met mijn mijn schoenen en het eerste stuk van mijn broek doorweekt doordat ik door 30 centimeter sneeuw heb gelopen. Mijn eerste kennismaking met mijn nieuwe school is vrij kort. We soppen terug door de sneeuw.
Op BBC news noemen ze deze periode van veel sneeuw - heel dramatisch - 'The Big Freeze'. Toen we hier in de ochtend aankwamen lag er hier en daar een klein, zielig hoopje sneeuw. Gisteravond begon het vanuit het niets te sneeuwen en 24 uur later ligt er een dik pak plaksneeuw van 30 centimeter sneeuw. Edwin zou hier nooit meer weg willen, that's for sure.
De sneeuw is hinderlijk, maar het siert vooral het bergachtige landschap van High Wycombe. Overal staan auto's weg te slippen, glijden er mensen uit of zijn er 8 jarige jongetjes bezig om hun vaders onder te peperen. Ik hoor dat het in Nederland ook flink aan het sneeuwen is en ik weet zeker dat de NS weer een zooitje is. Hier hebben ze daar geen geniale oplossen voor: alles gewoon dicht gooien. Ik kon school niet in, de hele stad was dicht en op het nieuws hoorde ik dat er vrijwel geen trein meer rijd in en rondom London. Geniaal.
Vanaf de parkeerplaats van 'Morrison Superstore' heb ik geprobeerd vast te leggen hoe High Wycombe er nu bijligt.
Het hoogte punt van mijn dag had echter vrij weinig met sneeuw te maken. Vanochtend heb ik de sleutel voor mijn kamer op campus gekregen! Het gebouw is gloednieuw (opgeleverd in september 2009) en doet me ergens wel denken aan mijn kamer in Haarlem; met een pasje moet ik eerst vier deuren door voordat ik bij mijn kamer kom. Mijn kamer zit aan een gang met 6 andere deuren. Vijf daarvan zijn van mijn huisgenoten en de laatste is van de gemeenschappelijke keuken. Stel je een random studentenkeuken voor en voilá, zo ziet mijn keuken eruit. Het meurt er verschrikkelijk omdat niemand de vuilniszakken heeft geleegd en over liggen borden, bekers en nog niet afgewassen bestek. Op de kast staan 12 lege flessen wodka. Je begrijpt, ik ga me er zeker thuis voelen. Mijn huisgenoten komen pas volgende week weer terug van vakantie, dus dan moeten we het maar eens op een (kennismakings)zuip zetten. Mijn kamer zelf is prima. Een goed ruim bed, bureau, kast en ruimte voor boeken. In de hoek dan nog mijn badkamer. Voor het beeld; als ik douch gaat de wc sowieso ook nat worden, zo klein! Ik zit nu nog in het appartement. Morgen vertrekken mijn ouders terug naar Nederland en trek ik officieel in mijn kamer.
Vervolgens zijn we weer de stad in gegaan. Er was een winkel open, namelijk de Stainsburry. Dit is echt een belachelijke winkel; de Bijenkorf is er niets bij. Nog even snel een wasmand, klerenhangers en (vrijwel het belangrijkste) de nieuwste NME.
'The New Decade In Music' staat er in vel rood op dezelfde voorkant waar ook een grote foto van The Drums staat (weetjenog, dat bandje van twee berichten terug. Op pagina 25 en 50 staat een interessante naam: Everything, Everytihng. Gisteravond hoorde ik deze naam al voorbij komen op BBC Radio 1 en hun singel werd met vol enthousiasme gedraaid. Ook ik werd enthousiast en ik snap helemaal waarom deze band al het veel belovende 'critical acclaimed' label heeft gekregen en zelfs een platendeal van Geffen. Hun singel heet My Kz, Ur Bf (My Keys, Your Boyfriend) en is alleen nog maar op singel te verkrijgen. Het album wordt probadly as we speak opgenomen. Leuke feitjes alvast; er komt een nummer op de CD met klap samples, de bandleden hebben (net als we bij Los Campesinos kennen) allemaal 'toevallig' de achternaam Everyting en de CD wordt geproduceerd door Lexxxx.
Na Stainsburry zijn ik en mijn ouders een typische Engelse pub binnen gelopen. Hier even een korte prijslijst:
Shotje Jaggermeister
£ 1,50
€ 1,68
Wodka
£ 1,95
€ 2,18
Diserono
£ 1,39
€ 1,56
Pint
£ 1,99
€ 2,23
Pitcher Cocktail naar keuze
£ 4,99
€ 5,59
Jacky D
£ 1,49
€ 1,67
Corona
£ 2,20
€ 2,46
Lieve Bliksemgangers, kijk dan toch: een flesje corona voor maar € 2,46!
Ik zit Sausages, Beans and Chips te eten, drink een heerlijke pint lagger en naast me worden dikke Engelse dronken van diezelfde lagger. Ik ben in Engeland en het voelt te gek!
O ja, die klap samples van die cd..... die zijn van Tommy Lee die Pamela Anderson spankt op hun sex-video.
Terwijl iedereen driftig weer terug naar zijn auto liep, botste de ferry drie keer tegen de wal en na een laatste keer steken waren we aangemeerd. De brug ging naar beneden en terwijl ik op dezelfde plek op de ferry stond als die twee acteurs waar je nu nooit meer iets van hoort dat deden in Titanic, realiseerde ik het me pas: ik ben in Engeland.
Goed. Gister ben ik dus, samen met mijn vader en moeder, vertrokken vanuit Den Helder - de auto helemaal volgepropt met mijn spullen. Binnen vijf uur kwamen we aan in Calais en ik had de tijd goed opgevuld met smsen en Misfits kijken. (Misfits is een serie over 5 Britse jongeren die door één of andere storm superpowers krijgen.... Inderdaad, dat dacht ik zelf ook. Maar hij is van de makers van skins en valt zeker niet tegen. Daarnaast kon ik alvast het accent opnemen. Voorbereiding is alles immers.) Het hotel in Calais was super simpel. Door een code in te voeren bij de deur konden we naar binnen; contact met mensen hebben we daar niet gehad. Meteen naar bed gegaan, want de wekker werd gezet om half 7.
Binnen vijf minuten hadden we de afstand tussen het hotel en de ferry overbrugt. Na een uur wachten mochten we de pond op. De ferry is net de boot naar texel, alleen dan alles keer tien. Meteen op de boot merkte ik verschil met Europa. Ik hoef je niet uit te leggen dat de meeste radiozenders in Nederland ruk zijn en op de Franse alleen maar chasons worden gedraaid. Je zult begrijpen dat ik blij verrast was toen ik op de boot gewoon al Muse en The Gossip voorbij hoorde komen. Even voor het beeld: een grote boot, vol met Britten, vooral 50plus en dan muziek als Muse en The Gossip opzetten. Ik kreeg er steeds meer zin in. Na een kleine anderhalf uur meerde we aan...
Links rijden is choas. Op de snelweg ging het prima, maar zodra we High Wycombe binnenreden werd het een zooitje. Overal gewoon auto's, die overal naartoe rijden. Gelukkig zijn we snel in het hotel beland. Morgen kan ik namelijk pas mijn kamer in, dus slapen we een nachtje hier. Na een kop koffie gingen we dan High Wycombe checken. Je moet je voorstellen dat iemand een zak met kleine huisjes en grote moderne flats heeft uitgestrooid over een berg waar een ervaren zwarte piste skiër misselijk van zou worden. Het ziet er echt te gek uit, dat wel. Ik heb de campus en school al gezien en ik kan echt niet wachten tot het morgen is en ik er naar toe kan. Het ziet er heel erg modern uit. De stad zelf is echt gezellig. Het heeft een oud stadshart met een spiksplinternieuw winkelcentrum. Elke winkel die je nodig hebt zit er, behalve natuurlijk weer een platenzaak (beter vind ik die nog). Een telefoon gehaald, een rekening geprobeerd te openen en daarna weer het verkeer in... Kut verkeer.
Ik heb een heerlijk warm haantje achter mijn kiezen, mijn ouders zijn daarna meteen in slaap gevallen en het is hier begonnen met sneeuwen. Via mijn nieuwe telefoon luister ik naar BBC radio 1. (Ik heb echt zo'n zin in alle muziek die ik ga ontdekken hier). Geen idee wie er nu zitten te praten - het Britse accent is echt te gek - maar zo nu en dan hoor ik al iets interessant voorbij komen. Zo ook Let's Go Surfing van The Drums. Echt nieuw is het niet voor me. Via NME Radio had ik het al een paar keer voorbij horen komen via en het heeft hier al status van 'band to watch'. Dus, het nummer heeft veel weg van The Beach Boys en dat is het enige wat ik weet. Sterker nog, ik ga mijn laptop weer weg leggen en genieten van alles wat ik straks nog te horen krijg. Ik ben hier nog niet eens één dag en ik geniet. Ik geniet.
"Ik zag dat je je had opgegeven om in september naar Leeds te gaan, dus ik vroeg me af of je in januari misschien naar Londen wilt om te studeren?"
Maandje of twee geleden stond dit in mijn inbox. Of ik naar Londen wil... Ik had een aantal dagen om het te beslissen, maar eigenlijk was het al lang besloten. Waarom weet ik niet - ik ben ook nog nooit in Engeland geweest - maar ik heb altijd al een voorliefde gehad voor Engeland. Het eten is heerlijk, de taal is te gek en waar het eigenlijk allemaal en vrijwel alleen maar om draait in mijn leven, de muziek, is helemaal fantastisch! Oij joij joij wat ben ik verzot geraakt aan hetgeen er geproduceerd wordt op dat gigantische eiland. Sinds bandjes als Oasis en Blur zich wilde afzetten tegen het Amerikaanse dictatorschap in de muziekscene, door gewoon lekker met een Brits accent te gaan zingen, is het alleen nog maar beter geworden. Tuurlijk, ik ben geen ethnocentrist; ook buiten het Verenigd Koninkrijk om wordt er geniale muziek gemaakt. Maar toch voert Engeland voor mij de boventoon en ik moet er zal er naartoe gaan.
Via deze blog zal ik een ieder die daar interesse voor heeft op de hoogte houden over mijn avonturen in 'the land of the Queen'. Omdat ik over twintig jaar de nieuwe Leo Blokhuis ben, ga ik driftig opzoek naar nieuwe muziek en logischerwijs ga ik dit met jou delen. Reden twee om een blog te beginnen.
In dit eerste bericht een nummer met een zin die perfect aansluit op wat ik hier doe:
Johnny Foreigner - Eyes Wide Terrified.
Het refrein van dit nummer begint nadat het couplet zachtjes wegsust en vervolgens los barst met 'Your Life Is A Song!'.
Mijn leven is muziek. Ik hoor je denken dat dat bij iedereen wel zo is, maar toch weet ik dat ik qua muziekconsumptie zeer ver boven het gemiddelde zit. Daarnaast schrijf ik zelf veel (inderdaad, daar gaan we het hier gelukkig niet over hebben verder) en ik vind 'verslaafd aan', 'niets zonder' en de iets egoïstische 'de één versterkt de ander' zeer geslaagde thermen om mijn relatie met muziek te beschrijven. Eyes Wide Terrified is in mijn ogen de perfecte plaat om deze blog mee te beginnen.
JoFo heeft een stijl die niet iedereen zal kunnen waarderen. Chaos is een term die vele van jullie zullen gebruiken om het uit te leggen. Maar daar ligt juist de schoonheid van deze muziek. Het is zo ontzettend puur en vanuit het hart gemaakt. Alexei Berrow kan zeker niet zingen en raast vaak veel te snel door zijn teksten heen. Hij heeft overduidelijk té veel te zeggen en daar herken ik mijzelf natuurlijk best wel in. Hij en Kelly Southern (zangeres/bassist) zijn echt geniale tekstschrijvers. Pak willekeurig een CD van JoFo (ik zeg Grace and the Bigger Picture uit 2009) en wees verbaast over hun keuzes in titelgebruik.
Weet je, hier is de lijst, net zo makkelijk:
1.
"Choose Yr Side and Shut Up!"
2.
"Security to the Promenade"
3.
"Ghost the Festivals"
4.
"Feels Like Summer"
5.
"I'llchoosemysideandshutup, Alright"
6.
"Criminals"
7.
"Custom Scenes and the Parties That Make Them"
8.
"More Heart, Less Tongue"
9.
"Kingston Called, They Want Their Lost Youth Back"
10.
"He Awoke on a Beach in Aberystwyth"
11.
"(Graces)"
12.
"Dark Harbourzz"
13.
"Every Cloakroom Ever"
14.
"More Tongue, Less Heart"
15.
"The Coast Was Always Clear"
Veel taalgebruik en veel terugkomende thema's. Daar hou ik van. Als je de plaat gaat luisteren zul je merken dat deze plaat überhaupt weinig 'hit potenties' bevat. (sowieso komen er denk ik weinig 'hits' op de blog, dat je dat ook alvast weest. Waarom dat is leg ik je nog wel een keer uit) Het album dient in één teug weg geluisterd te worden en dan pas hoor je de briljante verwijzingen naar vorige nummers en terug komende composities pas echt goed.
De naam van deze blog is nummer zeven van deze plaat. (awolfintheuk.tk is gedaan omdat het anders veel te lang wordt) Ik heb deze blog zo genoemd omdat hij reflecteert hoe ik mijn tijd in Engeland voor me zie: geweldige feesten op willekeurige plaatsen met de beste muziek die ik ooit ga horen!
Goed, ik kan echt zo veel A4'tjes vol schrijven over dit bandje, maar ga het maar gewoon luisteren, dan hou ik het gewoon ook bij mijn Engeland avonturen.
Ik zit nu nog in Den Helder, op mijn oude kamertje. Vorige week, vlak voor oud en nieuw, is mijn kamer in Haarlem leeg getrokken en heb ik daar afscheid genomen van mijn vrienden. A most memorable evening indeed. Met oud en nieuw afscheid genomen van Den Helder, wat ook niet echt makkelijk was ofzo en nu houd ik me koest totdat ik maandag dan echt vertrek. Morgenavond nog wel even snel een nachtje doorbrengen in Haarlem, maar dan gaat het toch echt gebeuren:
