My Life Is A Song

Johnny Foreigner - Eyes Wide Terrified

"Ik zag dat je je had opgegeven om in september naar Leeds te gaan, dus ik vroeg me af of je in januari misschien naar Londen wilt om te studeren?"

Maandje of twee geleden stond dit in mijn inbox. Of ik naar Londen wil... Ik had een aantal dagen om het te beslissen, maar eigenlijk was het al lang besloten. Waarom weet ik niet - ik ben ook nog nooit in Engeland geweest - maar ik heb altijd al een voorliefde gehad voor Engeland. Het eten is heerlijk, de taal is te gek en waar het eigenlijk allemaal en vrijwel alleen maar om draait in mijn leven, de muziek, is helemaal fantastisch! Oij joij joij wat ben ik verzot geraakt aan hetgeen er geproduceerd wordt op dat gigantische eiland. Sinds bandjes als Oasis en Blur zich wilde afzetten tegen het Amerikaanse dictatorschap in de muziekscene, door gewoon lekker met een Brits accent te gaan zingen, is het alleen nog maar beter geworden. Tuurlijk, ik ben geen ethnocentrist; ook buiten het Verenigd Koninkrijk om wordt er geniale muziek gemaakt. Maar toch voert Engeland voor mij de boventoon en ik moet er zal er naartoe gaan.

Via deze blog zal ik een ieder die daar interesse voor heeft op de hoogte houden over mijn avonturen in 'the land of the Queen'. Omdat ik over twintig jaar de nieuwe Leo Blokhuis ben, ga ik driftig opzoek naar nieuwe muziek en logischerwijs ga ik dit met jou delen. Reden twee om een blog te beginnen.
In dit eerste bericht een nummer met een zin die perfect aansluit op wat ik hier doe:

Johnny Foreigner - Eyes Wide Terrified.

Het refrein van dit nummer begint nadat het couplet zachtjes wegsust en vervolgens los barst met 'Your Life Is A Song!'.
Mijn leven is muziek. Ik hoor je denken dat dat bij iedereen wel zo is, maar toch weet ik dat ik qua muziekconsumptie zeer ver boven het gemiddelde zit. Daarnaast schrijf ik zelf veel (inderdaad, daar gaan we het hier gelukkig niet over hebben verder) en ik vind 'verslaafd aan', 'niets zonder' en de iets egoïstische 'de één versterkt de ander' zeer geslaagde thermen om mijn relatie met muziek te beschrijven. Eyes Wide Terrified is in mijn ogen de perfecte plaat om deze blog mee te beginnen.

JoFo heeft een stijl die niet iedereen zal kunnen waarderen. Chaos is een term die vele van jullie zullen gebruiken om het uit te leggen. Maar daar ligt juist de schoonheid van deze muziek. Het is zo ontzettend puur en vanuit het hart gemaakt. Alexei Berrow kan zeker niet zingen en raast vaak veel te snel door zijn teksten heen. Hij heeft overduidelijk té veel te zeggen en daar herken ik mijzelf natuurlijk best wel in. Hij en Kelly Southern (zangeres/bassist) zijn echt geniale tekstschrijvers. Pak willekeurig een CD van JoFo (ik zeg Grace and the Bigger Picture uit 2009) en wees verbaast over hun keuzes in titelgebruik.
Weet je, hier is de lijst, net zo makkelijk:

1.	"Choose Yr Side and Shut Up!"
2.	"Security to the Promenade"
3.	"Ghost the Festivals"
4.	"Feels Like Summer"
5.	"I'llchoosemysideandshutup, Alright"
6.	"Criminals"
7.	"Custom Scenes and the Parties That Make Them"
8.	"More Heart, Less Tongue"
9.	"Kingston Called, They Want Their Lost Youth Back"
10.	"He Awoke on a Beach in Aberystwyth"
11.	"(Graces)"
12.	"Dark Harbourzz"
13.	"Every Cloakroom Ever"
14.	"More Tongue, Less Heart"
15.	"The Coast Was Always Clear"

Veel taalgebruik en veel terugkomende thema's. Daar hou ik van. Als je de plaat gaat luisteren zul je merken dat deze plaat überhaupt weinig 'hit potenties' bevat. (sowieso komen er denk ik weinig 'hits' op de blog, dat je dat ook alvast weest. Waarom dat is leg ik je nog wel een keer uit) Het album dient in één teug weg geluisterd te worden en dan pas hoor je de briljante verwijzingen naar vorige nummers en terug komende composities pas echt goed.
De naam van deze blog is nummer zeven van deze plaat. (awolfintheuk.tk is gedaan omdat het anders veel te lang wordt) Ik heb deze blog zo genoemd omdat hij reflecteert hoe ik mijn tijd in Engeland voor me zie: geweldige feesten op willekeurige plaatsen met de beste muziek die ik ooit ga horen!

Goed, ik kan echt zo veel A4'tjes vol schrijven over dit bandje, maar ga het maar gewoon luisteren, dan hou ik het gewoon ook bij mijn Engeland avonturen.
Ik zit nu nog in Den Helder, op mijn oude kamertje. Vorige week, vlak voor oud en nieuw, is mijn kamer in Haarlem leeg getrokken en heb ik daar afscheid genomen van mijn vrienden. A most memorable evening indeed. Met oud en nieuw afscheid genomen van Den Helder, wat ook niet echt makkelijk was ofzo en nu houd ik me koest totdat ik maandag dan echt vertrek. Morgenavond nog wel even snel een nachtje doorbrengen in Haarlem, maar dan gaat het toch echt gebeuren:

IK GA NAAR LONDEN!