Omdat het gewoon een goed album blijft

Embed this banner in your page

C a m d e n still C r a w l s

"Thou shalt not make repetitive, generic music"

Ok, tweede dag Camden.
Ons plan was om voor 10 uur op te staan zodat we een mooie dag hadden. Om kwart over 11 kwam de hostel eigenaar onze kamer binnen, flikte het licht aan en zei, op een zeer vriendelijke toon: "TIME TO CHECK OUT GUYS!". Ok, eerste plan mislukt, geen probleem. Water of ontbijt was nergens te vinden en wij moesten weer richting Camden omdat we daar met onze Franse homie John zouden ontmoeten. Dus, natte schoenen weer aan, dat ene schone shirt dat je mee had, maar nog damp was van gister aan, kauwgom in en de metro in. Aangekomen in Camden (nadat John maar een uurtje had hoeven wachten ofzo), was het eerste wat we gingen doen ontbijt zoeken. Alles was super druk, maar uiteindelijk vonden we een sjiek restaurant waar ze ook ontbijt serveerde voor maar 6 pond. Full English Breakfast met de lekkerste koffie die ik tot nu toe in Engeland heb gedronken (serieus, het is hier vrijwel pis).
John had een geweldig plan gemaakt, alleen kwam geen enkele band die hij wou zijn mij bekent voor (200 + bands he) en Laura zou ook vandaag weer gewoon achter mij aanlopen. Maar tot half 6 hadden we alle drie niet echt iets wat we wilden zien, dus zouden we weer naar het Red Bull stage gaan. Nu mét paraplu.

De eerste band die daar kwam was Chew Lips. Een electro band met dance pop en femtronica invloeden (oftewel een band die dansmuziek maakt en een vrouwelijke zanger heeft). Chew Lips had ik wel al van gehoord, maar het heeft me niet echt geboeid. Maarja, er was niets anders te doen en opzich was ik wel benieuwd naar ze. Ik moet zeggen, toen ik daar ik de ijskou (nee, echt. Het was té koud) stond, met mijn Red Bulletje voor 1,80, heb ik me prima vermaakt me ze. Niet voor niets zijn ze ook bij Kitsuné getekend, denk ik dan meer. O trouwens! Ik zag laatste een Kitsuné shirt, maar die was 45 pond en dat vond ik te veel. Dus, Chew Lips:


Chew Lips - Play Together

Volgende ban op het Red Bull Stage was Dance Le Sac. vs. Scrobius Pip. Super grappige show! Van te voren kregen we allemaal vlaggetjes en buttons met PIP FOR PRESIDENT. Pip gedroeg zich tijdens zijn show ook echt als iemand die weet hoe wel moet; preken, alles. Maar vooral heel grappig. Een paar dagen terug zijn hier nationale verkiezingen geweest en Pip liet drie jonge gastjes uit het publiek maskers dragen van de 3 grote lijsttrekkers en diegene die het beste kon dansen, daar moesten we dan maar op stemmen (Nick Glegg, Lib dem. won). Hij had trouwens een liedje dat ik herkende. Weet je wel, dat je opeens iemand het ziet doen en dan denk: "OOOooww dat is dus van hém!". Naja, deze dus:




Dance Le Sac. vs. Scrobius Pip - Thou Shalt Always Kill

Het begon steeds kouder te worden, maar ik de kroegen was nogsteeds niet echt iets te doen, maar The Red Bull Stage had best wel een aardige line-up. Volgende band was Is Tropical. Rare gasten. Gekleed in spijkerjasies, lang zwart haar, een beetje een indianenvibe ofzo (tja) en dan bandanas die hun mond bedekten. Maar de muziek was best wel te doen, al kan ik het niet echt beschrijven. Elk nummer klonk anders, beetje zoals dat ook is bij Egyptian Hip Hop, maar dan met een zanger als Pete Dogherty. Vaaaage gasten



Is Tropical - Seasick Munity

Ok, nu stonden we echt te klapperen van de kou, de besloten we voordat de volgende band begon even een stuk te gaan lopen. We waren echter weer op tijd terug voor Rolo Tomassi. Op de één of andere manier stond dacht ik dat dit wel eens een zeer goed optreden zou kunnen worden. Ik dacht dat ik een math rock band ging zien...
Echter... Rolo Tomassi is een kut band! Ok, het is ergens best knap wat ze doen en ik houd van experimentele en onsamenhangende muziek, maar dit gaat zelfs mij te fur. Alleen de 'instrumentale' en 'rustige' stukjes kon ik waarderen. Ik heb ook een 'rustig' nummer voor jullie uitgekozen. Super grappig trouwens dat ze een zangeres hebben, die ze vervolgens allemaal 'hottie' noemen en dat zij dan zo grote gore bek optrekt. Echt, scremo kan ik hebben, maar grunten is zo 2005 en als een chick het doet vind ik het al helemaal kansloos.
Goed, omdat ik jullie graag deel uitmaak van dit leed, voila:



RoloTomassi - Fofteen

De laatste band die we gingen zien op het Red Bull terrein was een band die ik al kende en waar ik eigenlijk ook best wel naar uit keek. Rubin en ik hebben het er vaak over gehad dat we eigenlijk gewoon die screamo bandje moeten zien als ze in de buurt komen. Dus, ik moest ze nu zien. Ik kende niet écht veel muziek van Flood Of Red, maar ze hadden één nummer dat ik zo sterk vond, dat ik ze echt écht ECHT moest zien. Alleen voor dat nummer eigenlijk.
Dus, ondergetekende staat redelijk vooraan, klaar om los te gaan en de band begint met de set. Geen geweld, softe liedjes en de zanger stuurt zijn stem niet over... Was dit uberhaupt wel Flood of Red? Met klapperende knieën stond ik te wachten op dat ene nummer (waarvan ik de titel toen niet meer kon herinneren) en je raad het al, ze speelde hem niet! DE HOMO'S! Thuis heb ik dat nummer opgezocht, de clip bekeken en het was toch echt wel die band. Jammer jammer jammer.
Maar ik wil jullie dat nummer niet onthouden en de rest was toch minder:

Flood Of Red - An Hour Away

Na Flood of Red liep ik met klapperende knieën het Red Bull gedeelte uit. John was al eerder weg om een ander bandje te checken en Laura was ergens in een café met haar vrienden uit Finland die toevallig ook in Londen waren die dag.
Een kwartiertje later liep ik over Chalk Farm Road op weg naar The Jazz Café waar de volgende band op mijn lijstje zou spelen. Er stond echt een gigantische rij echter. Bleek dat de tent nog niet open was, dus ik maar achter in de rij aangesloten, hopende op het beste. Laura voegde zich bij me; hier hadden we weer afgesproken. Al grappen makende over dat we waarschijnlijk net niet naar binnen konden, schuifelde we 10 min later richting de deur. Toen wij (gelukkig) een stap over de drempel van de deur hadden gezet, werd de jongen achter mij gevraagd om niet meer door te lopen: de tent was vol.
YES!

Goed, wij waren dus op tijd voor Casiokids. Band uit Noorwegen die zijn naam heeft ontleent van de instrumenten waar ze voornamelijk op spelen, je weet wel, van die oude Casio keyboardjes. Beetje lame naam vond ik het eerst, maar ze maken het goed want de muziek is gewoon super vet. Volledig in het Noors, super vrolijk en tegelijkertijd zo ontzettend dansbaar. Daarnaast heeft de band ook charme, aangezien ze oprecht dankbaar lijken dat ze hier in Londen mochten spelen. Toffe aan deze band is ook dat ze elk nummer zowat van instrument verwisselen, maar dan niet op een show off manier of zodat het super lang duurt voordat ze weer klaar zijn om te spelen. Sterker nog, in één nummer wisselde ze zelf 3 keer! Bovendien kunnen ze ook nog eens hitjes schrijven. Voortaan als ik op een feestje draai, draai ik dit sowieso.



Casiokids - Fot I Hose

Kleine anderhalf uur later was het tijd voor een goede set match rock met That Fucking Tank.  Een duo uit Leeds met twee albums uit op Jealous records. Sowieso is dit niet je standaard gitaar-drum duo. De gitarist speelt namelijk over een bariton gitaar, die omlaag gestemd, die vervolgens door een zooi effectpendalen gaat en daarna wordt versterkt door een marshall stack en zo'n mooie fender delux combo. Laura vond hier echt geen reet aan, maar mijn muzikanten hart gaat hier wel sneller van kloppen.

That Fucking Tank - Kenau Reves

Na nog een heerlijk koud Amstel biertje, hadden we even pauze, dus gingen we wat eten halen. John had ook niets, dus hadden we afgesproken bij dat eettentje waar je voor 3 pond een bak heerlijke tjap kon halen. Ook vandaag was het weer heerlijk.
Daarna was het tijd voor de 'grootste' band op mijn lijstje. Erg veel zin had ik er in, want de vorige keer dat ik ze zag was het de zondagochtend op lowlands. Niet echt een ideale tijd om een band te checken.
Anyway, vandaag waren ze het hoofdprogramma, ik zat aan de wokda red bull, dus ik had erg veel zin in We Are Scientist. Het voorprogramma was een folk band uit Oxford, Stornoway. Niet echt super boeiend, maar dat kan ook zijn omdat ik gewoon erg veel zin had in WAS. Ik vond het ook een raar voorprogramma, maarja, de dag ervoor opende Sugababes voor Calvin Harris, dus ja..
Anyway, We Are Scientist was geweldig. Zeer goede set. Ze speelde alle nummers waar ik op gehoopt had én nog een paar nieuwe nummers van aankomend album. Light Speed Champion kwam zelfs nog voor een 3tal nummers het podium op om de band te versterken. En sowieso, die gekke jongens uit New York blijven tussen de nummers door grappig doen, hetgeen het optreden wel meer benoemswaardigheid geeft. Ja, top band.

Stornoway - Zorbing

We Are Scientist - Rules Dont Stop Me (nieuwe single)

Goed, je staat al twee dagen lang op kapotte, natte, goedkope nep sneakers, dus je voeten beginnen het wel een beetje voor gezien te houden. We liepen The Roudhouse uit en aan de overkant van de straat speelde een bandje, The Ruskins. Die straat was Chalk Farm Road, één van de drukste straten door Camden. OP die straat waren 4 of 5 gasten aan dansen, terwijl er lachend bussen en taxi's voorbij reden. Langs de kant stonden mensen te kijken en Laura en ik voegde ons erbij (John was naar huis, want hij vond WAS niet tof, de sukkel). Ik pakte als een ekte ramptoerist in één vloeiende beweging mijn camera, want ik dacht dat er misschien wel mensen dood zouden gaan vandaag. Maar de muziek was wel echt heel leuk. Beetje skapunkerig, maar dan niet zo vies skapunkerig. Auto's moesten stoppen en men klom al dansend op de motorkap.
En Richard Nixon me overhaalde om ook de straat op te gaan, kon ik het niet meer inhouden. MOEST. DANSEN.
De pijn in mijn voeten trok naar mijn lachspieren van het continue aanspannen. Ik bevind mezelf in de positie dat ik kan zeggen dat ik leuke afterparty's heb moge meemaken, maar dit was me er toch één. Midden op de drukste weg in het tofste deel van Londen, stond ik opeens met een mannetje of 50 los te gaan op een bandje dat de ballen had om met hun busje zomaar midden op straat te gaan spelen. Meer auto's en bussen moesten stoppen en het enige busje dat toch probeerde door de meut te komen, werd opgetrokken en mensen klommen op het dak ervan. Echt, super geniaal. Na 15 min kwamen de jutten en toen was het over met de pret. Maar pret was het zeker.
Dit is mijn filmpje. Voor een beter beeld heb ik er nog één bijgedaan.





Helaas helaas helaas, maar er was nog één band die ik wilde zien. Sowieso was dit ook nog het laatste dat we überhaupt konden zien, dus ja. Midden in de Stables Market van Camden, zit een Cubaans café, met de toepasselijke naam, The Cuban. Overal corona vlaggen, maar dan geen corona schenken ... Maar met een ijskoude Heineken werd mijn dorst ook goed gelust. In deze veelsttevolle bar speelde We Have Band. Band uit Londen, man en vrouw en dan nog een man, maar dat is dan niet de man van die vrouw. Snap je?
Dus. Ja ik heb bij elk bandje nu wel vertelt dat ik het echt heel leuk vond en ook nu weer was dit het gevalt. Ik was moe, lichtelijk aangeschoten, het was veel te heet voor lichaamsbeweging en dan toch lekker los gaan. Deze moet ik vaker zien.




We Have Band - Oh!

Anyway, na We Have Band was het gedaan met het officiële programma van Camden Crawl 2010. We hadden twee keuze's nu; OF terug naar die ene gay bar voor nog een uur foute electro OF maar naar het hostel. Het is niet echt stoer nee, maar we hebben de tweede optie genomen. Eerdergenoemd gebrek aan heel en droog schroeisel deed ons de das om.

Camden Crawl 2010 was in ieder geval een feest. Nieuwe bandjes checken in Londen is iets waar je me elke nacht voor wakker kan maken.
Voordat ik naar The UK ben verhuisd had ik een bepaald beeld over Engeland en over Londen. Dat beeld was nog niet echt bevestigd, totdat dit weekend in Camden was.
Als ik na dit 'avontuur' nog eens een keer besluit om in Engeland te gaan wonen, zal het sowieso in Camden zijn. Wat een heerlijke stad is Londen toch.

Camden Crawl

"Well, I guess you're a music freak then"

OK!
Afgelopen weekend ben ik dus naar Camden Crawl geweest. Beetje Noorderslag idee, alleen dan in het tofste deel van Londen. Normaal stikt het er van de 'alternatievelingen' en dit weekend natuurlijk helemaal. In ongeveer vijftig zaaltjes, speelde iets van 200 bands, verdeelt over twee dagen! Natuurlijk moest ik hierheen. Dus dat deed ik. Met Laura. Dit blonde Finse.

Van een gast die in de flat naast ons woont kon ik kaarten kopen (15 pond goedkoper dan normaal, thank you very much). In London aan gekomen moesten we eerst onze kaartjes omwisselen voor bandjes; daarmee zouden we allen cafeetjes binnen kunnen komen. Op weg naar The Roundhouse (waar dat dus moest), kwamen we onderweg al in aanraking met muziek. Op de hoek van een weg stond al een bandje te spelen. Geen idee wat though en het klonk ook niet echt super super, maar het gaat om het idee! Ik had er zo bloody veel in aan!
Na 45 min de rij te hebben gestaan waren we er klaar voor. Het was feest in Londen en overal kwam muziek vandaag. Echt geweldig! Wij kochten bier en gingen eerst een uur zitten en plannen waar we heen zouden gaan. Laura vond alles best, dus ik mocht alles kiezen. Het principe is dat er overdag een soort van 'chill' programma is, met seminars, quizen, kleine optredentjes en special surprises van grotere acts en dat tegen de avond het 'echte' spul zou spelen.

Na een soort van planning gemaakt te hebben (Probeer maar eens tussen 15 verschillende bands te kiezen, waarvan je er sowieso 3 wou zien) gingen we dan op pad. Eerst maar een beetje de boel verkennen. Ik ben wel eens eerder in Camden geweest, maar waar al die tentjes zaten wist ik nog niet. Het middagprogramma was ook niet uitgelicht in ons mooie boekje, dus het was gewoon op gok naar dingen toelopen.

Eerste café dat we tegen kwamen was The Barfly. Er stond een mooie rij mensen buiten te wachten en op de deur stond een poster met oa The Drums erop. Bam, meteen raak dus. Na 20 min de rij, de laatste paar noten van de band voor ze (geen idee) en een kleine 60 minuten in een veel te drukke kroeg - zo druk dat pissen of drank halen een nogo was - kwam ze dan dan eindelijk. Vanuit New York (Brooklyn inderdaad), getekend bij het legendarische Moshi Moshi label, één van de grootste beloftes van NME voor 2010 en dan nu hier in Camden. De meest chagrijnig kijkende band ooit en dan zulke opzwepende muziek maken.
Velen kenen denk ik I felt Stupid en Let's Go Surfin', dus vandaag heb ik Best Friend voor je.
Leuk detail, de tweede gitarist gaat echt bezurk op een tamboerijn tijdens dit nummer.

The Drums - Best Friend

Voordat The Drums begonnen, stond ik aan de bar een corona te bestellen. Toen kwam er een kerel langs met hetzelfde shirt als ik (van Foals, jwz) en hij bleek verdomme nog Nederlands te zijn ook! Gewoon een Amsterdammer die voor zijn beroep als DJ in de Melkweg werkte, stond hier nu ook in Camden! Noem het toeval of niet, maar bijna overal waar ik verder kwam, zag ik hem.
Anyway, lekker boeiend is dat niet nee. Laura en ik hadden tot 19.00 uur niet echt iets wat we (lees dus: ik) wilde zien, dus gingen we maar op pad. Ergens in het midden van Camden was een straat afgezet en daar was dan het Red Bull stage. Ondertussen begon het met spetteren. Wij daar maar naar toe en aan de Red Bull voor maar 1,80 (heb serieus nog nooit ergens goedkoper red bull gezien). Op het podium stond een 9 koppige band, blazers en al, die we net aan konden zien boven alle paraplu's uit. Wij stonden chill te schuilen bij de bar. Man Like Me; sowieso niet de aller tofste act die ik gezien heb, maarja, ik heb hem wel gezien, dus hij moet in die blog! Hij schijnt trouwens door heel Camden zijn naam op van alles gegraffitied te hebben. Niet gezien.

Man Like Me - Single Dad

In Camden stikt het van de markten. Er is een bepaald gedeelte waar je alleen maar eten kan halen en nog super cheap ook. Voor 3 pond heb ik zowat een hele rijstschotel achter mijn kiezen weten te krijgen en het was lekkerrrrr!
Goed, de volgende band op ons programma was Calvin Harris. Hij zou in The Roundhouse spelen, wat zeg maar de grootste zaal van Camden is. Wij erheen, half op ons gemakt, want het voorprogramma was The Sugarbabes. Die hoefde we niet echt te zien, maar opzich... een klein stukje was dan misschien wel leuk.
Voordat we de zaal ingingen was het tijd voor een plaspauze (sowieso moet ik al vaak, maar met een skinny jeans aan en veel bier zuipen is het 24/7 tanken).
Toen ik op Laura stond te wachten, kwam er een gast met een baard naar me toe. Of ik misschien wat vragen wilde beantwoorden voor MTV?.... Hij zag namelijk dat ik een shirt waar 'FOALS' op stond aan had en hij zei dat ik waarschijnlijk dan wel wist wat goede muziek is. Of ik had gewoon een shirt met 'FOALS' erop aan, dat kon natuurlijk ook.
Anyway, ik en Larua zijn dus door Matt (de Valerio van Engeland, alleen dan ziet hij eruit als Orlando Weeks van The Maccabees) geïnterviewd! Vooral over welke bands we wilde zien en dat hij het zo tof vond dat we uit het buitenland kwamen. Van de producer moest ik zeggen dat ik speciaal vanuit Nederland naar Londen kwam voor Camden, maar toen Matt vroeg wat ik in Engeland deed, zei ik studeren. Zo ben ik ook wel weer. Daarna kregen we een quiz! Hij had drie verschillende cartoons bij hem en dan moesten wij zeggen welke we waren. OF we waren chavs , vooral hier voor de drank. OF we waren players, vooral hier om te neuken. OF we waren music geeks, vooral hier omdat de muziek zo vet is. Mijn keuze moge duidelijk zijn.
Helaas kan ik het interview nergens terug vinden...

Sugababes helaas gemist (ughum), maar het was tijd voor Calvin! Super show. Ik had lazers verwacht, maar de muziek opzich was gewoon goed.

Calvin Harris - Flashback

Na Calvin Harris zouden we naar Mount Kimbie gaan. Stel je voor: the Roundhouse is helemaal in het Noordelijke deel van Camden. Wij moesten naar het Zuiden. Na 30 minuten door de tyfus regen, zonder paraplu whatsoever, kom je er aan, maar blijkt er een ellenlange rij te staan die er waarschijnlijk toe gaat leiden dat je Mount Kimbie niet gaat zien. Top.
Niet dus, want ik had er best wel zin in. Alsnog maar een liedje van ze dan, omdat het kan. Ze hebben Spanish Saharah van Foals geremixt, maar dat zal ik jullie sparen, aangezien ik al genoeg veulens spam.

Mount Kimbie - Sketch On The Glass

Tja...
Toen zijn we maar alvast naar de volgende kroeg gelopen en je raad het al, die was weer in het Noorden. Na weer 30 minuten door de regen kwamen we zeik nat aan in The Flowerpot, tegen het randje van Camden aan, bijna in Kentish. Gelukkig hadden anderen zich bedacht om dat pleurus stuk door de meuk te lopen, dus de kroeg was vrijwel leeg. Een heerlijke verademing. We kwamen binnen tijdens The Chapman Family. Een goed huwelijk tussen indie rock en noise, zoals we dat ook bijvoorbeeld kennen van een A Place To Burry Strangers.

The Chapman Family - Kids

Na The Chapman Family werd er gewoon muziek gedraaid, zodat er rustig op- en afgebouwd kon worden. Zowat alle nummers op mijn Spotify Starred list (op 18 mei weet je wat dit is) werden gedraaid. Daarna kwamen ze dan, mijn hoogte punt van Camden, Crystal Fighters. Drie Spaanse mannen, die nu in Londen wonen. Een briljante mix van Electro en het live gebruik van Balkan instrumenten.
Nee echt, wat was dit een feestje. Iedereen ging gewoon los. Ik heb niemand stil zien staan. De energie die hiervan af kwam! Op de plaat worden de vocalen gedaan door tweede señorita's, maar live verzorgt een Joey Soliman look-a-like voor het nodige stemgeweld. Dit zou wel eens zo'n band kunnen zijn waarvan iedereen later zegt: "Jaaaa Crystal fighters... geeeeeeeeeeen idee!", maar waarvan enkelen dan wel weten dat in 2010 er een bandje opkwam die toch echt wel bijzonder was. Een band zoals Animal Collective. Door vrijwel niemand gewaardeerd, maar echt, wat wou ik dat er meer van dit soort bands waren. Dat zou de popmuziek goed doen!

Weet je wat, ik knap we gewoon twee nummers van ze op. De regel is één, ik weet het, maar die heb ik zelf gemaakt en op regels moeten ook uitzonderingen zijn. Dus:


Crystal Fighters - Xtatic Truth

Crystal Fighters - I Love London

Echt, wát een band.


Helaas was het na 45 min ofzo weer voorbij en wij moesten weer verder, want er stond nog een band op het programma. In wat schijnbaar een gay bar (viel wel mee, nu waren er alleen maar muziek liefhebbers) was in het midden van Camden, speelde Housse De Racket, een Franse band met opzweperige indie pop muziek, zoals Phoenix zou klinken als ze geen elektronische instrumenten mochten gebruiken. Een super strakke drummer en verdacht veel tempowisselingen voor een standaard pop bandje.



Housse De Racket - Oh Yeah

Na Housse De Racket was het officiële programma zo goed als klaar. We hebben nog een uur lopen clippen op de Franse electro en toen door de pleuris terug naar het hostel.

Beetje slaap pakken. Morgen weer een dag vol getrapt met muziek.

a f t e r g l o w

 Dik twee weken ben ik weer in High Wycombe; tijd voor een blog dus!

De eerste week dat ik weer terug was heb ik niet echt veel bijzonders gedaan. Voornamelijk omdat ik wegens een aardige verkoudheid besloten heb om het rustig te houden. Uit ervaring heb ik geleerd dat als je ziek wordt, je ook gewoon met chillennnn. Dus dat deed ik. Beetje koffie drinken met de ikea chikies, filmavondjes met wijn en kaas en de eerste colleges. Binnen no time was ik weer helemaal gewent aan het leven hier in the UK. Die 2 weken in Nederland waren namelijk best raar, aangezien ik daar weer helemaal in mijn 'oude' patroon viel, om het zo maar even te zeggen. Maar eenmaal aangekomen in Londen, ging er schijnbaar weer een knop om, want ik ben weer zo Brits als een halve liter bier zonder schuimkraag.

Eén avond van vorige week wil ik wil even uitlichten: international dinner!
Geen idee wie er met het idee kwam, maar het leek iemand leuk als we allemaal wat eten terug meenamen vanuit ons thuisland. Tof. Dus in de trein terug naar Engeland had ik twee blikken erwtensoep, een unox worst en een dikke ontbijtkoek in mijn tas zitten. Ik heb geen idee wat ik verder allemaal heb lopen eten, maar het was allemaal zeer geslaagd. Zeker, omdat iedereen binnen mom van tijd dronken was van de Zweedse jellyshots die maar bleven komen (Ik niet hoor).
Hoogtepunt voor mij was het koekhappen!
Ik heb me echt kapot gelagen. Stel je maar eens voor hoe tof het is om het principe achter koekhappen uit te leggen aan 25 man die überhaupt nog nooit ontbijtkoek hebben gezien (mijn huisgenoot dacht zelfs dat dit spel bedoelt was om chicks 'per ongeluk' te zoenen. De lul). Anyway, hier is het resultaat:

Uiteraard won ik. Zo ben ik dan ook wel weer.

Ok, normaal dan nu muziek. MAAR!

Afgelopen weekend ben ik naar Camden Crawl geweest. Noordslag idee, alleen dan in het tofste deel van Londen. Ik moet nu bier drinken, dus volgende keer zal ik jullie alles vertellen over dit ge-wel-dig-e weekend.