This Orient

Daar sta je dan. Met je whifebeater, een fluitje in je mond en breaklights is je haar, als een echte jezus, keihard te klippen.
We Come One

Tijdje terug al weer hè? Ach ja, wat kan ik zeggen. Druk Druk DRUK!

Elke woensdag en vrijdag lekker SU, zaterdag naar Hobgobblin, zondag naar de pub quiz, dinsdags naar Comedy Central Live en maandag vaak naar de film. Mijn leven hier begint structure te krijgen.

Gelukkig zijn er dan ook nog de dingen die voor 'afwisseling' zorgen. (alsof mijn leventje hier nog niet afwijkend genoeg is). Anyway. Zo ben ik twee weken terug weer naar Fabric geweest! Zoals je je misschien kan herinneren, heb ik je in de vorige blog uitgelegd dat Fabric echt wel het neusje van de zalm is onder de Londense clubs. Ver voordat de line-up van de avond bekent zou worden gemaakt hadden ik een groot gedeelte van mijn internationale homiez een kaartje gekocht; vorige keer was echt te gek. Leuke bijkomstigheid later bleek dat FAITHLESS op de bill stond! Dus voor 20 pond een busreis van mijn deur naar de club, entree en de reis terug. Prima deal dacht ik. Faithless was echt de bom. Ik moet bekennen, als iemand zou zeggen "Hey, ga je mee naar Faithless?" dan had ik niet zo enthousiast gereageerd per se, maar oij joij joij wat een feestje. Fabric is niet super groot, dus het werd al snel een zooitje, maar wat een feestje was het. In de andere zalen werd er snoeiharde dubstep gedraaid, dus dat was ook wel te gek. (Ik snap dat dubstep niet snel als 'hard' wordt omschreven, maar ik duid vooral op het volume hier; ik heb nog oorsuizen, geen leugens).

De donderdag daarop heb ik vooral in bed gelegen, als bovenstaande foto misschien al had geïmpliceerd. Half tien in college zitten is na een nacht London sowieso nogo. Maar, de plicht riep weer; we hadden namelijk kaarten voor Reverd and the Makers! Gratis voor Bucks studenten, mits je van te voren geboekt had. Ik herkende de naam van de band, maar wist zo snel eigenlijk geen nummers. Misschien heb je hetzelfde als ik, dus hier even snel twee hitjes van ze. (Ik herkende deze nummers wel, maar wist niet dat ze van Reverd waren).



Reverend and The Makers - He Said He Loved Me


Reverend and The Makers - Silence Is Talking

En weer; wat een feestje! Eerst ben ik met Matt naar de flat naast ons gegaan, waar Ben, Yohan en Sam wonen en daar hebben we een mooi pre partijtje gehad. Ik had zelf niet veel geld op dat moment, maar op de één of andere manier heb ik het toch voor elkaar gekregen om redelijk aangeschoten bij de band te zijn. Ik kan dus eigenlijk ook niet met zekerheid zeggen dat ze goed waren live, maar één ding was zeker: ik had het naar mijn zin!

Ughum.

Verder...
Oja! Afgelopen zaterdag was Mista Milton AKA Coen Tegelberg in London, dus er moest natuurlijk wat pils gepakt worden. Beetje platenzaken in Soho afstruimen (en vooral niet te lang binnen zijn, want dat gaat ons veel te veel geld kosten), beetje kleren die je op een website zag proberen te zoeken in de winkel, vette Nikes achter laten zetten om ze op te halen als je geld hebt, NANDO'S!, lagger voor 2 pond, Mc Flurries en de wodka bar met de naar Revolutions, waar je meer dan 30 verschillende soorten wodka kan bestellen.

Ik zit even te denken, maar ik kan wel weer gaan beschrijven hoe leuk het wel niet is in de Student Union Bar, maar dat doe ik elke keer al volgens mij, dus sla ik het nu wel over.
Oja! Ik ben nog met John naar een Jam sessie geweest. Was niet echt zo'n succes. Mensen hier pakken gewoon je instrumenten af als je speelt. Beetje gay, maarja. We weten in ieder geval nu wel een chille plek waar we goedkoop muziek kunnen maken, zo is het ook weer.

Jongens ik moet het kort houden deze keer. Ik heb namelijk een drukke dag voor de boeg. MAAR! Ik zal beloven snel weer iets te schrijven. Zo ben ik ook wel weer.

MUZIEK!



Late Of The Pier - Best In The Class
De vetste bands met een debuut uit 2008 releasen dit jaar een weer een plaat. Ik noem een MGMT of een Foals, maar helaas is er voor Late Of The Pier geen plaats in dit lijstje. Zonde, want ik ben zeer benieuwd waar ze mee zouden kunnen komen. Best of the Class is de laatste single die ze tot nu toe hebben uitgebracht. Het is een restantje (net als Blueberry) van de vorige plaat (Fantasy Black Channel) maar toen was er geen plaats voor. Volgens de zanger waren deze twee tracks zelfs te goed voor de plaat! Fair enough, het is zeker een 'tune' zoals we dat hier zeggen.

We Have Band - Oh!

Tussenuurtjes op youtube struinen leverde me deze track op. Heerlijk.



Alberta Cross - City Walls
Vorig jaar gezien op London Calling. Laatst hoorde ik single ATX op de radio en het bleek dus dat ze al lang weer een album hadden uitgebracht! Ik heb een keer in mijn radioprogramma heel stoer lopen roepen dat deze band het echt kan gaan maken, maar dan weet ik vervolgens niet wanneer het debuut op de planken verschijnt. Beetje jammer weer. Anyway, dit nummer heeft heel lang op repeat door mijn 12 m2 kamertje gegonst.


Ou Est Le Swimming Pool - Dance The Way I Feel
De hardste remixen van dit nummer hoor je in vrijwel elke club voorbijkomen hierzo. Simpel nummer, weinig climax en opbouw, maar het werkt.



Egyptian Hip Hop - Heavenly
Ok, deze band werd gehypet nadat ze single Rad Pit hadden uitgebracht. Serieus, ik wie die bagger niet hier op mijn blog, maar je moet het wel even checken om mijn standpunt te kunnen begrijpen. Mede muzikanten zullen het met me eens zijn dat het de makkelijkste akoordenprogessie ooit is, het kut afgemixt is, er geen climax of dynamiek is en echt ik vind het een belediging voor andere muzikanten om dit echt een goede singel te noemen! Komen ze daarna met Heavenly... the fuck?!

Animal Collective - What Would I Want? Sky

Animal Collective is een band die de komende tien jaar popmuziek zeker gaan beïnvloeden (als het aan mij ligt). Voorproefje van de nieuwe plaat is 'What Would I Want? Sky'. De eerste lentedagen hebben zich hier al laten zien - heerlijk bier drinken in de zon - en ik kan echt niet wachten op het moment dat we rond 11 uur in de avond nog buiten in de zon zitten. Wijn, kaas, gitaar in de aanslag en dan deze plaat op.
Maar beoordeel vooral zelf natuurlijk.

Foals - This Orrient

Save the best for last?
Je weet, ik durf Foals de beste band van het moment te noemen. Al vanaf het moment dat ik op het Jplein via Robin's telefoon via veel te kleine speakertjes Hummer hoorde ben ik al fan. Tien mei komt het langverwachte vervolg op Antidotes uit. Ik realiseer me dat de kans zeer groot is dat ik die plaat kapot ga draaien, puur en alleen omdat Foals op de voorkant staat. Daarom ben ik ook extra kritische naar Spanish Saharah en deze nieuwe single, This Orient, gaan luisteren. Ik moet gewoon nog steeds bekennen, Foals is geniaal. Groot Arcade Fire gehalte in deze plaat, maar geen slechte richting om op te gaan. Het is natuurlijk erg makkelijk om in de math-rock-sping-indie te blijven en daar worden ze echt niet per se beter van.
Kaarten zijn binnen.
Nu wachten tot 10 mei.

I am the Fury in your Head

Iets waar je lang op wacht is vaak teleurstellend.

In afwachting bouw je het op tot iets geweldigs, iets onontkombaar, iets wat meer is dan het eigenlijk ooit zou kunnen zijn.

Maar heel soms komt het voor dat je verwachting uitkomt.

Heel soms komt het voor dat het zelfs boven zichzelf uitstijgt.

Zittend op mijn bed, alleen, maakt het me zo foking gelukkig.

I am the Fury in your head //
I am the Fury in your bed // 
I am the Ghost in the back of your head //

Total Life Forever komt 10 mei uit op Transgressive Records

Ome Ronnie

I am concious. I am love.

Inderdaad, ik heb lang niets van me laten horen via dit medium, maar hier ben ik dan weer en shit is weer aan! Whoep! Whoep!

Ughum.
Drie weken terug was party party week. Maandagavond was niet speciaal genoeg om blogruimte aan te besteden. Dinsdag daarentegen, was het comedy night again! Oftewel gratis naar semi-bekende Britten kijken die proberen grappig te doen tegen over een drie kwart gevulde SU met Bucks studenten die verder toch niets te doen hebben op dinsdagavond. But to be frank, funny it was.

Woensdagavond was een avond waar ik al een paar dagen naar uit keek. Via de Student Union konden we voor 20 pond kaarten kopen voor een feest in The Fabric. Vraag een willekeurig persoon die naar Londen is geweest hoe vet de Farbic is en je zult niemand vinden die negatief daarop zal reageren. The Fabric staat bekent als dé vetste club van Londen. Acts als Pendulum of Noisa komen er gewoon 'voor de lol' draaien.
Het mooie was, dat op deze speciale woensdagavond er een valentijns special was. Oftewel: Alle drankjes 2,40 pond, confetti, zeepbellen en een LUCHTKUSSEN!
Tenminste... dat stond op de flyer. Wij moesten om 02:15 weer weg en ik heb voor die tijd helaas geen springkussen gezien...

ANYWAY
Farbic was gru-we-lijk. Allereerst was ik naar mijn ikea homiez gegaan om wat voor te drinken en vervolgens werd dat voordrinken verder gezet in de bus. De Farbic ziet er uit als één of andere gigantische kelder, maar het is er echt te gek. Muziek van Radio 1 DJ Zane Low, Nero en Sway, oftewel keiharde dub step. Heerlijk, met zo'n bass die je nieren tegen elkaar aan laat klapperen. Zeer geslaagde avond en je snapt, de volgende dag om half tien weer in college zitten was een nogo. Hier nog een mooie foto van mij en Daniel met Johanna en Antti in de achtergrond en één van ons allemaal waar we goedkoop pisbier zitten te zuipen voor een 4 sterren michelen restaurant. Oordeel zelf.

Donderdag was vooral uitslapen. In de avond had ik met een klein groepje afgesproken om wat te eten bij Wheaterspoons (Thursday night, Curry night, oftewel een heerlijke schotel voor mij 5 quid) Daarna zijn we weer naar SU gegaan omdat die avond Eliza Doolittle een optreden verschafte.



Eliza Doolittle - Skinny Genes (ja inderdaad Genes, niet Jeans)

Prima bandje om je brakke donderdagavond mee door te komen. Het voorprogramma was zelfs nog indrukwekkender! Polly Mackey and the Pleasure Principe. Zo'n jonge onzekere Karen O wannabe met een viertal jonge honden als aanvulling. Tijdens het opbouwen hield ik mijn hart vast, want het zag eruit als een ongeregeld saai popbandje, maar toen de speakers begonnen te piepen en Polly haar strotje open trok, nam ik mijn tegen niemand uitgesproken mening snel weer terug. Wat een geluid voor zo'n kleine band. Het zal me niets verbazen als we over een paar jaar Polly in een artikel in de NME tegen komen. Ik heb het bij deze als eerste gezegt: Polly Mackey and the pleasure kan het nog wel eens gaan maken.
http://www.myspace.com/pollymackey

Vrijdag zijn we naar The Wolfman geweest (prima film opzich) en daarna zijn we weer de pub ingegaan. Het was immers vrijdag. Zaterdag ging ik met John (mon copain international de francais) naar London. In de O2 arena is sinds kort een super te gekke tentoonstelling, namelijk The British Music Experience. In verschillende ruimtes wordt je de hand van oude LP's, instrumenten, kledingstukken en andere props meegenomen in een enerverende 50 jaar aan Britse popmuziek. Je snapt, heel erg tof! In de kamer '66-'69 zou mijn broertje Edwin helemaal kapot gaan van al het Beatles geweld wat er aanwezig was. Er was ook een speciale ruimte met elektronische drumstellen en gitaren. Erg fijn om weer eens achter een kit te kruipen, ook al was het echt een ongelooflijk bagger ding.

 

ff lekah bassen

Zondag weer een pubquiz (niet eens laatste geëindigd!) en de daaropvolgende week was enigszins rustig. Paar keer naar de film geweest met Matt and Josh en onderwerp geweest in een paar old skool pranks. Het begon allemaal met het idee van Rachel, Matt en mij om Josh te pranken. Dit deden we door op zijn keukenkastje een bak vol met water te zetten. Matt kreeg vervolgens een paar dagen later dezelfde behandeling. 

Zit je vervolgens lekker te eten, vliegt er een meuk aardappelpuree door de kamer. Dezelfde meuk vloog terug en een half uur later zat onze hele keuken onder het eten. Daarna zijn we overgegaan op water en iets van 45 min later waren Rachel, Matt, Josh en ik compleet doorweekt.

Dinsdag na Valentijnsdag is het hier Pancake Day, dus Laura en Antti kwamen langs en samen met Josh en een vriendin van hem zijn we aan de pannenkoeken gegaan. Toen ik vervolgens vroeg naar bed wilde gaan, werd er op mijn deur geklopt en vlogen er ondertussen koude pannenkoeken door de gang.

Josh was zijn kamer ingevlucht en zoiets doe je niet als je aan het vechten bent. Dus daarna is zijn gehele deur dichtgetapet door Rachel, Matt en ondergetekende, wat er toe leidde dat ik Josh echt kwaad kwaad werd. Het lame was dat we vergeten waren dat de deur naar binnen open gaat, dus opzich was de prank best mislukt. 

A well.

School gaat ook goed ja.

 Vorige week was Guided Learning Week. Een week waarin je je moet voorbereiden op je essays en waarin er vrijwel geen lessen zijn (lees: vakantie!) Lisa is hier van dinsdag tot afgelopen maandag geweest en ik durf wel te zeggen dat het echt de fijnste 7 dagen die ik tot nu toe in Engeland heb beleeft zijn geweest.

Het weer is de laatste dagen veel beter. Mijn longboard heeft kennis gemaakt met de slechte, gehavende wegen van High Wycombe en hoewel er weinig plekken zijn waar ik een beetje kan boarden, voelde het zeer goed op weer op mijn geliefde bamboo plak te staan.

Gister had Daniel een Power Hour georganiseerd. Oftewel, elke minuut, een uur lang, een shot drank nemen. Geloof me, in het begin lag je er om, maar als je vervolgens na 30 minuten al 1,5 liter bier achter je kiezen hebt zitten, wordt het toch lastig. Feestje is na het fantastische uur voort gezet in de taxi naar SU en in de SU zelf. Foto's volgen. Na afloop heb ik Christina haar fiets even mogen lenen en als een vierjarig jongetje racede ik vanochtend rond vier 4 uur door High Steet, High Wycombe. Heerlijk.

MUZIEK!



Yeasayer - O.N.E.
Yeasayer, een band die in de categorie heb-ik-met-open-mond-op-lowlands-ontdekt valt. All Hour Cymbals uit 2007 was een album dat een nieuwe koer zette in de popmuziek. Met invloeden uit de wereldmuziek en een ongelooflijke lading experiment wist deze band uit New York zich te verkopen aan het grotere publiek. We hebben drie jaar moeten wachten op het vervolg, maar begin deze maand is Odd Blood dan toch uitgekomen. Eerste single Ambling Alp heeft al eerder een plekje verdient op mijn blog, maar de tweede single O.N.E. verdient dat misschien nog wel meer. Hoewel Odd Blood vergeleken met zijn voorganger duidelijk popier klinkt, is yeasayer nog steeds koning in het zweverige genre waar ze muziek in maken. Vrijwel onbenoembaar is het wat ze doen, maar het werkt. Van dit soort bands hebben we er meer nodig en ik verwacht dat Odd Blood de aankomende tien jaar popmuziek onwijs sterk gaat beïnvloeden. Goede zaak.

Errors - A Rumour In Afrika

Anderhalf jaar geleden ongeveer stond er in mijn recommended events list op last.fm dat ik gratis naar Errors kon gaan in het café van Patronaat. Geen idee wie het waren, maar gratis nieuwe muziek checken is iets wat ik niet kan afslaan. Er was er niet veel te vinden over deze band (we leefde in de periode voor hun debuut It's Not Something But It Is Like Whatever (2008)), maar de twee tracks die ze wel op youtube hadden zeer veel potentie. Errors is gelabeld door Rock Action Records, het Schotse label dat bands onder de vleugels van post-rock helden Mogwai plaatst. Errors is post-rock, maar met een heerlijke, verzwaarde electro laag erdoorheen. Het debuut sloeg niet onwijs veel aan, maar het pas gereleasde Come Down With Me heeft in ieder geval meer kans om dit wel te doen. Eerste single is A Rumour In Afrika.

Prince - I Would Die 4 U

Sinds de jaren 50 kent de populaire muziek helden. Artiesten die de traditie verbreken en ruimbaan maken voor een nieuwe generatie bands. Helden moeten geëerd worden, dus dat gaan we doen. Ik moet toegeven dat ik niet van als zijn werk fan ben, maar I Would Die 4 U van Prince is toch de tijdloosheid zelve. Nooit een grote hit van hem geweest, maar wat een sterk nummer. Prince is een held.

Two Door Cinema Club - Undercover Martyn

Ik ga binnenkort een blog schrijven over deze band alleen, dus ik houd het hier kort. Afgelopen maandag heeft 2DCC haar debuut Tourist History uitgebracht en oij joij joij wat een sterke plaat. Elke dag wordt ik hiermee wakker (ik heb zo'n vette CD speler slash wekker). Binnenkort dus meer.

Blood Red Shoes - Light It Up

Ook afgelopen maandag bracht Blood Red Shoes een album uit. Fire Like This heet het. Ik had geen geld genoeg om ook deze plaat aan te schaven, maar de single die ze de 22ste al gereleased hadden, beloofd veel goeds. The White Stripes hebben een trend gezet als het gaat om duo's en uitsluiting van een basgitaar (Japandroids, Black Box Revelation) maar ik vind toch dat Blood Red Shoes vrijwel het enige duo is dat een vol geluid kan produceren. Black Box Revelation doet een goede poging, over The White Stripes begin ik niet eens, maar Blood Red Shoes ownt toch wel keihard.


Ok, tot zo ver weer deze update. Ik beloof bij deze dat ik meer zal schrijven! Nu heb ik nog één ding te melden. 'Saved the best for last', if you want:

Over zes maanden wordt ik oom!

Mijn oudste broer Randy en zijn verloofde Rowena zijn in verwachting. Vet te gek! Ik kijk nu al uit om als Ome Ronnie mijn neefje of nichtje te leren wat nou goede muziek is.

TOT SNEL!