Hi(gh) Wycombe!

The Drums - Let's Go Surfing

Terwijl iedereen driftig weer terug naar zijn auto liep, botste de ferry drie keer tegen de wal en na een laatste keer steken waren we aangemeerd. De brug ging naar beneden en terwijl ik op dezelfde plek op de ferry stond als die twee acteurs waar je nu nooit meer iets van hoort dat deden in Titanic, realiseerde ik het me pas: ik ben in Engeland.

Goed. Gister ben ik dus, samen met mijn vader en moeder, vertrokken vanuit Den Helder - de auto helemaal volgepropt met mijn spullen. Binnen vijf uur kwamen we aan in Calais en ik had de tijd goed opgevuld met smsen en Misfits kijken. (Misfits is een serie over 5 Britse jongeren die door één of andere storm superpowers krijgen.... Inderdaad, dat dacht ik zelf ook. Maar hij is van de makers van skins en valt zeker niet tegen. Daarnaast kon ik alvast het accent opnemen. Voorbereiding is alles immers.) Het hotel in Calais was super simpel. Door een code in te voeren bij de deur konden we naar binnen; contact met mensen hebben we daar niet gehad. Meteen naar bed gegaan, want de wekker werd gezet om half 7.
Binnen vijf minuten hadden we de afstand tussen het hotel en de ferry overbrugt. Na een uur wachten mochten we de pond op. De ferry is net de boot naar texel, alleen dan alles keer tien. Meteen op de boot merkte ik verschil met Europa. Ik hoef je niet uit te leggen dat de meeste radiozenders in Nederland ruk zijn en op de Franse alleen maar chasons worden gedraaid. Je zult begrijpen dat ik blij verrast was toen ik op de boot gewoon al Muse en The Gossip voorbij hoorde komen. Even voor het beeld: een grote boot, vol met Britten, vooral 50plus en dan muziek als Muse en The Gossip opzetten. Ik kreeg er steeds meer zin in. Na een kleine anderhalf uur meerde we aan...

Links rijden is choas. Op de snelweg ging het prima, maar zodra we High Wycombe binnenreden werd het een zooitje. Overal gewoon auto's, die overal naartoe rijden. Gelukkig zijn we snel in het hotel beland. Morgen kan ik namelijk pas mijn kamer in, dus slapen we een nachtje hier. Na een kop koffie gingen we dan High Wycombe checken. Je moet je voorstellen dat iemand een zak met kleine huisjes en grote moderne flats heeft uitgestrooid over een berg waar een ervaren zwarte piste skiër misselijk van zou worden. Het ziet er echt te gek uit, dat wel. Ik heb de campus en school al gezien en ik kan echt niet wachten tot het morgen is en ik er naar toe kan. Het ziet er heel erg modern uit. De stad zelf is echt gezellig. Het heeft een oud stadshart met een spiksplinternieuw winkelcentrum. Elke winkel die je nodig hebt zit er, behalve natuurlijk weer een platenzaak (beter vind ik die nog). Een telefoon gehaald, een rekening geprobeerd te openen en daarna weer het verkeer in... Kut verkeer.

Ik heb een heerlijk warm haantje achter mijn kiezen, mijn ouders zijn daarna meteen in slaap gevallen en het is hier begonnen met sneeuwen. Via mijn nieuwe telefoon luister ik naar BBC radio 1. (Ik heb echt zo'n zin in alle muziek die ik ga ontdekken hier). Geen idee wie er nu zitten te praten - het Britse accent is echt te gek - maar zo nu en dan hoor ik al iets interessant voorbij komen. Zo ook Let's Go Surfing van The Drums. Echt nieuw is het niet voor me. Via NME Radio had ik het al een paar keer voorbij horen komen via en het heeft hier al status van 'band to watch'. Dus, het nummer heeft veel weg van The Beach Boys en dat is het enige wat ik weet. Sterker nog, ik ga mijn laptop weer weg leggen en genieten van alles wat ik straks nog te horen krijg. Ik ben hier nog niet eens één dag en ik geniet. Ik geniet.