Camden Crawl

"Well, I guess you're a music freak then"

OK!
Afgelopen weekend ben ik dus naar Camden Crawl geweest. Beetje Noorderslag idee, alleen dan in het tofste deel van Londen. Normaal stikt het er van de 'alternatievelingen' en dit weekend natuurlijk helemaal. In ongeveer vijftig zaaltjes, speelde iets van 200 bands, verdeelt over twee dagen! Natuurlijk moest ik hierheen. Dus dat deed ik. Met Laura. Dit blonde Finse.

Van een gast die in de flat naast ons woont kon ik kaarten kopen (15 pond goedkoper dan normaal, thank you very much). In London aan gekomen moesten we eerst onze kaartjes omwisselen voor bandjes; daarmee zouden we allen cafeetjes binnen kunnen komen. Op weg naar The Roundhouse (waar dat dus moest), kwamen we onderweg al in aanraking met muziek. Op de hoek van een weg stond al een bandje te spelen. Geen idee wat though en het klonk ook niet echt super super, maar het gaat om het idee! Ik had er zo bloody veel in aan!
Na 45 min de rij te hebben gestaan waren we er klaar voor. Het was feest in Londen en overal kwam muziek vandaag. Echt geweldig! Wij kochten bier en gingen eerst een uur zitten en plannen waar we heen zouden gaan. Laura vond alles best, dus ik mocht alles kiezen. Het principe is dat er overdag een soort van 'chill' programma is, met seminars, quizen, kleine optredentjes en special surprises van grotere acts en dat tegen de avond het 'echte' spul zou spelen.

Na een soort van planning gemaakt te hebben (Probeer maar eens tussen 15 verschillende bands te kiezen, waarvan je er sowieso 3 wou zien) gingen we dan op pad. Eerst maar een beetje de boel verkennen. Ik ben wel eens eerder in Camden geweest, maar waar al die tentjes zaten wist ik nog niet. Het middagprogramma was ook niet uitgelicht in ons mooie boekje, dus het was gewoon op gok naar dingen toelopen.

Eerste café dat we tegen kwamen was The Barfly. Er stond een mooie rij mensen buiten te wachten en op de deur stond een poster met oa The Drums erop. Bam, meteen raak dus. Na 20 min de rij, de laatste paar noten van de band voor ze (geen idee) en een kleine 60 minuten in een veel te drukke kroeg - zo druk dat pissen of drank halen een nogo was - kwam ze dan dan eindelijk. Vanuit New York (Brooklyn inderdaad), getekend bij het legendarische Moshi Moshi label, één van de grootste beloftes van NME voor 2010 en dan nu hier in Camden. De meest chagrijnig kijkende band ooit en dan zulke opzwepende muziek maken.
Velen kenen denk ik I felt Stupid en Let's Go Surfin', dus vandaag heb ik Best Friend voor je.
Leuk detail, de tweede gitarist gaat echt bezurk op een tamboerijn tijdens dit nummer.

The Drums - Best Friend

Voordat The Drums begonnen, stond ik aan de bar een corona te bestellen. Toen kwam er een kerel langs met hetzelfde shirt als ik (van Foals, jwz) en hij bleek verdomme nog Nederlands te zijn ook! Gewoon een Amsterdammer die voor zijn beroep als DJ in de Melkweg werkte, stond hier nu ook in Camden! Noem het toeval of niet, maar bijna overal waar ik verder kwam, zag ik hem.
Anyway, lekker boeiend is dat niet nee. Laura en ik hadden tot 19.00 uur niet echt iets wat we (lees dus: ik) wilde zien, dus gingen we maar op pad. Ergens in het midden van Camden was een straat afgezet en daar was dan het Red Bull stage. Ondertussen begon het met spetteren. Wij daar maar naar toe en aan de Red Bull voor maar 1,80 (heb serieus nog nooit ergens goedkoper red bull gezien). Op het podium stond een 9 koppige band, blazers en al, die we net aan konden zien boven alle paraplu's uit. Wij stonden chill te schuilen bij de bar. Man Like Me; sowieso niet de aller tofste act die ik gezien heb, maarja, ik heb hem wel gezien, dus hij moet in die blog! Hij schijnt trouwens door heel Camden zijn naam op van alles gegraffitied te hebben. Niet gezien.

Man Like Me - Single Dad

In Camden stikt het van de markten. Er is een bepaald gedeelte waar je alleen maar eten kan halen en nog super cheap ook. Voor 3 pond heb ik zowat een hele rijstschotel achter mijn kiezen weten te krijgen en het was lekkerrrrr!
Goed, de volgende band op ons programma was Calvin Harris. Hij zou in The Roundhouse spelen, wat zeg maar de grootste zaal van Camden is. Wij erheen, half op ons gemakt, want het voorprogramma was The Sugarbabes. Die hoefde we niet echt te zien, maar opzich... een klein stukje was dan misschien wel leuk.
Voordat we de zaal ingingen was het tijd voor een plaspauze (sowieso moet ik al vaak, maar met een skinny jeans aan en veel bier zuipen is het 24/7 tanken).
Toen ik op Laura stond te wachten, kwam er een gast met een baard naar me toe. Of ik misschien wat vragen wilde beantwoorden voor MTV?.... Hij zag namelijk dat ik een shirt waar 'FOALS' op stond aan had en hij zei dat ik waarschijnlijk dan wel wist wat goede muziek is. Of ik had gewoon een shirt met 'FOALS' erop aan, dat kon natuurlijk ook.
Anyway, ik en Larua zijn dus door Matt (de Valerio van Engeland, alleen dan ziet hij eruit als Orlando Weeks van The Maccabees) geïnterviewd! Vooral over welke bands we wilde zien en dat hij het zo tof vond dat we uit het buitenland kwamen. Van de producer moest ik zeggen dat ik speciaal vanuit Nederland naar Londen kwam voor Camden, maar toen Matt vroeg wat ik in Engeland deed, zei ik studeren. Zo ben ik ook wel weer. Daarna kregen we een quiz! Hij had drie verschillende cartoons bij hem en dan moesten wij zeggen welke we waren. OF we waren chavs , vooral hier voor de drank. OF we waren players, vooral hier om te neuken. OF we waren music geeks, vooral hier omdat de muziek zo vet is. Mijn keuze moge duidelijk zijn.
Helaas kan ik het interview nergens terug vinden...

Sugababes helaas gemist (ughum), maar het was tijd voor Calvin! Super show. Ik had lazers verwacht, maar de muziek opzich was gewoon goed.

Calvin Harris - Flashback

Na Calvin Harris zouden we naar Mount Kimbie gaan. Stel je voor: the Roundhouse is helemaal in het Noordelijke deel van Camden. Wij moesten naar het Zuiden. Na 30 minuten door de tyfus regen, zonder paraplu whatsoever, kom je er aan, maar blijkt er een ellenlange rij te staan die er waarschijnlijk toe gaat leiden dat je Mount Kimbie niet gaat zien. Top.
Niet dus, want ik had er best wel zin in. Alsnog maar een liedje van ze dan, omdat het kan. Ze hebben Spanish Saharah van Foals geremixt, maar dat zal ik jullie sparen, aangezien ik al genoeg veulens spam.

Mount Kimbie - Sketch On The Glass

Tja...
Toen zijn we maar alvast naar de volgende kroeg gelopen en je raad het al, die was weer in het Noorden. Na weer 30 minuten door de regen kwamen we zeik nat aan in The Flowerpot, tegen het randje van Camden aan, bijna in Kentish. Gelukkig hadden anderen zich bedacht om dat pleurus stuk door de meuk te lopen, dus de kroeg was vrijwel leeg. Een heerlijke verademing. We kwamen binnen tijdens The Chapman Family. Een goed huwelijk tussen indie rock en noise, zoals we dat ook bijvoorbeeld kennen van een A Place To Burry Strangers.

The Chapman Family - Kids

Na The Chapman Family werd er gewoon muziek gedraaid, zodat er rustig op- en afgebouwd kon worden. Zowat alle nummers op mijn Spotify Starred list (op 18 mei weet je wat dit is) werden gedraaid. Daarna kwamen ze dan, mijn hoogte punt van Camden, Crystal Fighters. Drie Spaanse mannen, die nu in Londen wonen. Een briljante mix van Electro en het live gebruik van Balkan instrumenten.
Nee echt, wat was dit een feestje. Iedereen ging gewoon los. Ik heb niemand stil zien staan. De energie die hiervan af kwam! Op de plaat worden de vocalen gedaan door tweede señorita's, maar live verzorgt een Joey Soliman look-a-like voor het nodige stemgeweld. Dit zou wel eens zo'n band kunnen zijn waarvan iedereen later zegt: "Jaaaa Crystal fighters... geeeeeeeeeeen idee!", maar waarvan enkelen dan wel weten dat in 2010 er een bandje opkwam die toch echt wel bijzonder was. Een band zoals Animal Collective. Door vrijwel niemand gewaardeerd, maar echt, wat wou ik dat er meer van dit soort bands waren. Dat zou de popmuziek goed doen!

Weet je wat, ik knap we gewoon twee nummers van ze op. De regel is één, ik weet het, maar die heb ik zelf gemaakt en op regels moeten ook uitzonderingen zijn. Dus:


Crystal Fighters - Xtatic Truth

Crystal Fighters - I Love London

Echt, wát een band.


Helaas was het na 45 min ofzo weer voorbij en wij moesten weer verder, want er stond nog een band op het programma. In wat schijnbaar een gay bar (viel wel mee, nu waren er alleen maar muziek liefhebbers) was in het midden van Camden, speelde Housse De Racket, een Franse band met opzweperige indie pop muziek, zoals Phoenix zou klinken als ze geen elektronische instrumenten mochten gebruiken. Een super strakke drummer en verdacht veel tempowisselingen voor een standaard pop bandje.



Housse De Racket - Oh Yeah

Na Housse De Racket was het officiële programma zo goed als klaar. We hebben nog een uur lopen clippen op de Franse electro en toen door de pleuris terug naar het hostel.

Beetje slaap pakken. Morgen weer een dag vol getrapt met muziek.