Custom Scenes And The Parties That Make Them

The End

2010-06-18T12:36:00.001+01:00

"Never promise more than you can perform." Publilius Syrus (~100 BC)

Misschien iets te dramatisch om zo deze blog te openen, maar feit is dat ik iets beloofd heb en dat niet heb nagekomen. Ik zou namelijk meer schrijven, maar Publilius zag al zo'n 2110 jaar geleden aankomen dat dat me toch niet ging lukken.

Anyway. Ik heb het zooooooo druk gehad (aghum) maar nu heb ik even wat tijd voor jullie. Feit is wel, dit zal mijn laatste post worden op deze site. Gister werd ik wakker in de tering zooi die mijn kamer in High Wycombe heet, maar als ik nu om me heen kijk in diezelfde kamer doet dit me eerder denken aan een steriele ziekenhuiskamer dan een kamer die ik de afgelopen zes maanden de mijne heb genoemd. Geen posters meer aan de muur; geen rondslingerend papier met songteksten of beginnetjes voor nummers, geen CD's meer op mijn kast, geen vuile afwas meer. Alles zit nu netjes en afgewassen in de dozen achter me. Straks komen mijn ouders hier en morgen rijden we terug naar Nederland.

Maar genoeg sentimenteel gedoe. Er zijn sinds Camden Crawl nog aardig wat toffe dingen gebeurt namelijk.

Aangezien mijn geheugen niet al te scherp meer is, wordt dit een soort van random gebeurtenissen opnoemen. Maar niet minder leuk daarom.

Goed. Laat ik beginnen met het minst boeiende maar waarvoor ik officieel wel hier ben: school. Ongeveer 3 weken geleden heb ik mijn laatste opdrachten ingeleverd en gister heb ik voor de zesde keer ofzo een stempel gehaald om te bewijzen dat ik dus echt hier ben geweest. Twee van de vijf vakken heb ik al met een voldoende afgesloten en de andere drie cijfers krijg ik thuisgestuurd. Dus. School is klaar.
Rond de laatste schooldagen was het wel wat stressen. Op INHolland kan je met een avondje duimzuigen makkelijk een voldoende halen, maar hier heb ik serieus gewoon ruim twee weken in de bieb doorgebracht. Opzich een goede verandering vind ik zelf. Nu heb ik tenminste het idee dat ik iets gedaan en geleerd heb.

Stel. Op vrijdag moet je alles inleveren. Je moet nog 2 essays van 3000 woorden schrijven en op dinsdag krijg je de mogelijkheid om woensdag te gaan wakeboarden... Wat doe je dan?
INDERDAAD! Netjes je essays afmaken en dan maar hopen dat je een andere keer kan wakeboarden. Voor gratis. Terwijl het net zo'n mooi weer is. Voor gratis. Wakerboarden.

Ok, met mijn geweldige skill om onhaalbare planningen op te stellen ben ik dus gaan wakeboarden! Serieus, dit was echt één van de tofste dingen die ik ooit gedaan heb. Geen leugens. Het is namelijk zo, Engelsen betalen ook collegegeld, maar een bepaald bedrag daarvan gaat naar de Student Union, zodat we elke dag wel een gratis naar een feest ergens kunnen en zodat een groep van 20 een aantal woensdagen dus gratis kan gaan wakeboarden. Oftewel, mijn Engelse studiegenoten hebben mijn wakeboard trip betaald, maar dat terzijde. Ik kan hier wel uren over schrijven, maar dat zal ik jullie besparen. Wat ik wel kan zeggen is dat het me best makkelijk af ging. Je weet, als je me kent, ik hou niet van opschepperig gedoe, maar het feit dat ik meteen op die plank stond en een natuurtalent werd genoemd wil ik jullie graag toch even melden. Dus dat.

Daar gaat je boi dan. Dus, mocht je nog een kado voor mijn 21ste willen kopen en weet je niets? Ik zeg wakeboard. Of een boot. Of een meer. Ja, een meer zou te gek zijn.

Die laatste schooldagen waren ook heel druk om een andere reden. Al mijn internationale homiez zijn vrijwel allemaal meteen nadat we niet meer naar Uni hoefde hem gepeerd. Heel aparte week was dat. In het begin was ik me ervan bewust dat dit niet echt vrienden van me zouden worden, want na 6 maanden zouden we elkaar toch nooit meer zien en de vriendschap die we hadden was puur gebaseerd op noodzaak. Tenminste, dat was misschien in het begin zo, maar neem dan toch maar eens gevoelloos afscheid. Anyway, een hele zooi aan afscheidsdinners en -feesten (niet iedereen ging op dezelfde dag weg natuurlijk) later was ik als enige over in High Wycombe. Ook mijn huisgenoten waren terug naar waar ever the fuck ze ook vandaan kwamen.

Maarrrr gelukkig heb ik maar een week alleen door hoeven brengen, want mijn broers zijn langs geweest. Alle vier. Echt een belachelijk tof lang weekend gehad. Eerste dag een beetje chillen in de zon. Beetje frisbieën, BBQen, veel bier drinken. Zaterdag vervolgens hebben we mijn vervroegde 21ste verjaardag gevierd met het grut dat nog over was. Josh (huisgenoot) kwam terug voor een dag en met wat sprokkelwerk heb ik ik toch nog een stuk of 20 mensen weten te verzamelen om drank mee te nuttigen in het park. Zondag
onze eerste trip naar Londen. Beetje sightseeing. Nog in the London Dungeon geweest (of naja, een deel daarvan). Serieus, ga dit niet doen, behalve als je met je vier broers op stap bent. Het was zo schaamteloos on-eng dat het juist weer super grappig was. Daarna zijn we oa naar China Town geweest. Hoogtepunt voor Alroye denk ik zo'n beetje. Lekkerste massage van mijn leven gehad en daarna op zoek naar iets te eten. Ook maar in China Town dan natuurlijk. Maar goed, alles lijkt daar vet veel op elkaar. Dus we kozen de meest Chinees uitziende Chinees (als in restaurant) uit en gingen daar naar binnen. De trap op naar boven ging nog wel, maar een maal aan onze tafel rook het daar zo ontzettend goor. Naar dode dieren die ondergedompeld waren in ammoniak ofzo. Niet te doen gewoon.
Dus wij zo van 'jaaaa, we hoefde alleen maar biieeerrr' en hun zo van 'jaaa maar je zit in een restaurant en dan moet je ook eten bestellen.' en wij zo van 'jaaa okeeee maaarrrr dat wisten we niet want we zijn buitenlanderrrssss.' en zei weer van 'jaaaa noouuuu okkeee daannnn maaarrrrr'. Maar vervolgens wel het hele personeel ons laten checken. Vuile Chinezen.
Dus wij daar weg, met de Chineze mafia achter ons aan, op naar Leisure Square voor SPARERIBS! Gewoon goddelijk lekker, verder geen awesome verhaal erachter ofzo. Daarna zijn we richting huis gegaan, want de volgende dag zouden we pas hard gaan.

Dus, de volgende dag gingen we hard.
Eerst nog wat rondjes door Londen lopen, nieuwe schoenen gekocht en daarna naar Camden Town. Daar hebben we in mijn favo kroeg in Londen wat bier gedronken en daarna zijn we naar Nando's geweest. Weet iemand of er een Nando's in Nederland is, want dat ga ik anders sowieso missen. Nando's....
In de Barfly (eerder genoemde favo kroeg) zou één of ander screamo bandje spelen, maar een flyer op tafel dat een paar metrohaltes verder The Drums zouden spelen. Daar moesten we (lees: ik sowieso) dus heen. 21 Worden in Londen tijdens een concert van The Drums, geniaal toch? Beetje jammer alleen dat toen we aankwamen bij The Garage dat het concert al ruim 4 maanden uitverkocht bleek te zijn. Ja en dat stond nou net niet op die flyer. Enfin, wij terug naar Leisure Square, opzoek naar een club op pub waar we mijn verjaardag konden vieren. In mijn herinnering was het zoiets als de laatste tien seconden voordat een bom ontploft en jij moet de draadjes doorknippen. Of.. je hebt nog een uur en je komt om kwart voor 12 toch ergens binnen. The Zoo op leisure square. Ideale plek om het te vieren. Goed volk, alleen alles was wel London Style geprijsd. Vier pond voor een klein biertje, dat soort gedoe.
Om 12 uur was het dan zo ver. 21 Geworden in hartje Londen met mijn broers als direct gezelschap. Ik denk toch wel de tofste verjaardag die ik ooit gehad heb. Cheers lads!

Helaas ging in de club om 3 uur het TL licht aan en werden we verzocht om de boel de boel te laten. Buiten aangekomen raakte we aan de praat met een zooitje Engelsen (over voetbal natuurlijk) en uiteindelijk heeft dat geresulteerd in een dik uur schreeuwend en zingend door Londen te lopen (filmpjes komen nog). Geniaal, al zeg ik het zelf. Edwin heeft zelfs nog bijna een emmer water over zich heen gekregen van een iets minder enthousiaste buurtbewoner. Ik weet natuurlijk ontzettend veel over voetbal (...) dus de gesprekken waren ontzettend grappig. Vooral de clubliederen. Welke Nederlander zingt nou niet uit volle borst 'Tele Romeo', 'Het is een nacht' of 'De meeste dromen zijn bedrog' als hij gevraagd wordt naar zijn favoriete clubliederen. Want ook dat is Den Helder.

Uurtje later waren onze nieuwe vrienden opeens in een bus gedoken en moesten wij nog 2 uur zien te vullen totdat de eerste trein terug naar High Wycombe ging. Geen metro ree, dus wij liepen terug naar ons station en dat heeft met omwegen en een wel verdiend ontbijt bij McDonalds (te ranzig) precies 2 uur geduurd. Skill.

Mijn verjaardag zelf heb ik vooral in bed doorgebracht. Zo tegen 5e er toch uit en toen hebben we heerlijke Tapas gegeten en een film gecheckt. Woensdagochtend gingen mijn broers weer terug naar Nederland en was ik weer alleen in Wycombe. Geld was ook vrijwel helemaal op, dus vooral series gekeken en dat soort dingen. Beetje wat ik ook in Haarlem deed als er geen fuck te doen was. Maandag nog met Jorn in een sport bar in Londen Nederland Denemarken gekeken tussen de Hollanders en Denen en nu zit het er dan echt op.

Zojuist nog de badkamer schoongemaakt en mijn ouders kunnen nu elk moment komen. Ik vind het nog steeds een bizar idee dat mijn exchance period er alweer op zit. Maar nu alles zo in dozen zit begint het idee wel steeds meer de darren. Morgen ben ik gewoon weer in Nederland en woon ik niet meer hier. Raar.
Hoewel ik mij High Wycombe anders had voorgesteld ben ik echt zo blij dat ik dit gedaan heb. Ik raad ook iedereen die de kans krijgt om in het buitenland te studeren dit te doen. Ik kan hier heel sentimenteel gaan doen over hoe ik gegroeid ben in deze periode, maar dat sla ik wel over. Trouwens, zelfs als ik zou willen lukt dat toch niet, want het voelt alsof ik hier nog wel een tijdje blijf.

Maar goed. Zes maanden Engeland zitten er dus op en het is voorbij gegaan als een zucht. Volgend schooljaar wordt het stage lopen en afstuderen en dan zou ik aan de bak kunnen. Ook te bizar voor woorden. Dit zijn dan toch mijn laatste woorden hier. Ik wil je bedanken voor het lezen en ik zie je van de week waarschijnlijk.

Met deze blog kap ik, maar ik stop niet met bloggen. Ik vind dat awolfintheuk.tk alleen over Engeland mag gaan en ik zou het raar vinden om nu hier verder te gaan met schrijven wat ik allemaal in Nederland meemaak. Dat boeit je waarschijnlijk geen reet of je bent er zelf bijgeweest.
Maar wat niet veranderd is dat ik muziek met je wil delen en dat blijf ik gewoon doen. Ik heb het idee dat ik dit half jaar meer muziek heb ontdekt dan ooit te voren en dat moet natuurlijk doorgegeven worden. De minder structuur, de meer chaos, de beter. Vandaar dat mijn nieuwe blog de toepasselijke titel: Less Chorus / / More Chaos heeft gekregen. Je vind hem hier.
Kijk ook even naar de 'aks me anything' en 'submit' function. Interactie voor de win.

Normaal sluit ik altijd af met muziek, maar deze keer niet iets nieuws. Ik kan hier wel weer een lijst met nummers droppen, maar daarvoor moet je nu naar Less Chorus / / More Chaos. Zes maanden terug poste ik hier een nummer van Johhny Foreigner en ik denk dat dat nummer ook in deze post toepasselijk is.

England, cheers for everything. OI!

My Life Is A Song

Johhny Foreigner - Eyes Wide Terrified

Omdat het gewoon een goed album blijft

2010-05-16T16:43:00.002+01:00

Embed this banner in your page

C a m d e n still C r a w l s

2010-05-09T23:08:00.000+01:00

"Thou shalt not make repetitive, generic music"

Ok, tweede dag Camden.
Ons plan was om voor 10 uur op te staan zodat we een mooie dag hadden. Om kwart over 11 kwam de hostel eigenaar onze kamer binnen, flikte het licht aan en zei, op een zeer vriendelijke toon: "TIME TO CHECK OUT GUYS!". Ok, eerste plan mislukt, geen probleem. Water of ontbijt was nergens te vinden en wij moesten weer richting Camden omdat we daar met onze Franse homie John zouden ontmoeten. Dus, natte schoenen weer aan, dat ene schone shirt dat je mee had, maar nog damp was van gister aan, kauwgom in en de metro in. Aangekomen in Camden (nadat John maar een uurtje had hoeven wachten ofzo), was het eerste wat we gingen doen ontbijt zoeken. Alles was super druk, maar uiteindelijk vonden we een sjiek restaurant waar ze ook ontbijt serveerde voor maar 6 pond. Full English Breakfast met de lekkerste koffie die ik tot nu toe in Engeland heb gedronken (serieus, het is hier vrijwel pis).
John had een geweldig plan gemaakt, alleen kwam geen enkele band die hij wou zijn mij bekent voor (200 + bands he) en Laura zou ook vandaag weer gewoon achter mij aanlopen. Maar tot half 6 hadden we alle drie niet echt iets wat we wilden zien, dus zouden we weer naar het Red Bull stage gaan. Nu mét paraplu.

De eerste band die daar kwam was Chew Lips. Een electro band met dance pop en femtronica invloeden (oftewel een band die dansmuziek maakt en een vrouwelijke zanger heeft). Chew Lips had ik wel al van gehoord, maar het heeft me niet echt geboeid. Maarja, er was niets anders te doen en opzich was ik wel benieuwd naar ze. Ik moet zeggen, toen ik daar ik de ijskou (nee, echt. Het was té koud) stond, met mijn Red Bulletje voor 1,80, heb ik me prima vermaakt me ze. Niet voor niets zijn ze ook bij Kitsuné getekend, denk ik dan meer. O trouwens! Ik zag laatste een Kitsuné shirt, maar die was 45 pond en dat vond ik te veel. Dus, Chew Lips:

Chew Lips - Play Together

Volgende ban op het Red Bull Stage was Dance Le Sac. vs. Scrobius Pip. Super grappige show! Van te voren kregen we allemaal vlaggetjes en buttons met PIP FOR PRESIDENT. Pip gedroeg zich tijdens zijn show ook echt als iemand die weet hoe wel moet; preken, alles. Maar vooral heel grappig. Een paar dagen terug zijn hier nationale verkiezingen geweest en Pip liet drie jonge gastjes uit het publiek maskers dragen van de 3 grote lijsttrekkers en diegene die het beste kon dansen, daar moesten we dan maar op stemmen (Nick Glegg, Lib dem. won). Hij had trouwens een liedje dat ik herkende. Weet je wel, dat je opeens iemand het ziet doen en dan denk: "OOOooww dat is dus van hém!". Naja, deze dus:

Dance Le Sac. vs. Scrobius Pip - Thou Shalt Always Kill

Het begon steeds kouder te worden, maar ik de kroegen was nogsteeds niet echt iets te doen, maar The Red Bull Stage had best wel een aardige line-up. Volgende band was Is Tropical. Rare gasten. Gekleed in spijkerjasies, lang zwart haar, een beetje een indianenvibe ofzo (tja) en dan bandanas die hun mond bedekten. Maar de muziek was best wel te doen, al kan ik het niet echt beschrijven. Elk nummer klonk anders, beetje zoals dat ook is bij Egyptian Hip Hop, maar dan met een zanger als Pete Dogherty. Vaaaage gasten

Is Tropical - Seasick Munity

Ok, nu stonden we echt te klapperen van de kou, de besloten we voordat de volgende band begon even een stuk te gaan lopen. We waren echter weer op tijd terug voor Rolo Tomassi. Op de één of andere manier stond dacht ik dat dit wel eens een zeer goed optreden zou kunnen worden. Ik dacht dat ik een math rock band ging zien...
Echter... Rolo Tomassi is een kut band! Ok, het is ergens best knap wat ze doen en ik houd van experimentele en onsamenhangende muziek, maar dit gaat zelfs mij te fur. Alleen de 'instrumentale' en 'rustige' stukjes kon ik waarderen. Ik heb ook een 'rustig' nummer voor jullie uitgekozen. Super grappig trouwens dat ze een zangeres hebben, die ze vervolgens allemaal 'hottie' noemen en dat zij dan zo grote gore bek optrekt. Echt, scremo kan ik hebben, maar grunten is zo 2005 en als een chick het doet vind ik het al helemaal kansloos.
Goed, omdat ik jullie graag deel uitmaak van dit leed, voila:

RoloTomassi - Fofteen

De laatste band die we gingen zien op het Red Bull terrein was een band die ik al kende en waar ik eigenlijk ook best wel naar uit keek. Rubin en ik hebben het er vaak over gehad dat we eigenlijk gewoon die screamo bandje moeten zien als ze in de buurt komen. Dus, ik moest ze nu zien. Ik kende niet écht veel muziek van Flood Of Red, maar ze hadden één nummer dat ik zo sterk vond, dat ik ze echt écht ECHT moest zien. Alleen voor dat nummer eigenlijk.
Dus, ondergetekende staat redelijk vooraan, klaar om los te gaan en de band begint met de set. Geen geweld, softe liedjes en de zanger stuurt zijn stem niet over... Was dit uberhaupt wel Flood of Red? Met klapperende knieën stond ik te wachten op dat ene nummer (waarvan ik de titel toen niet meer kon herinneren) en je raad het al, ze speelde hem niet! DE HOMO'S! Thuis heb ik dat nummer opgezocht, de clip bekeken en het was toch echt wel die band. Jammer jammer jammer.
Maar ik wil jullie dat nummer niet onthouden en de rest was toch minder:

Flood Of Red - An Hour Away

Na Flood of Red liep ik met klapperende knieën het Red Bull gedeelte uit. John was al eerder weg om een ander bandje te checken en Laura was ergens in een café met haar vrienden uit Finland die toevallig ook in Londen waren die dag.
Een kwartiertje later liep ik over Chalk Farm Road op weg naar The Jazz Café waar de volgende band op mijn lijstje zou spelen. Er stond echt een gigantische rij echter. Bleek dat de tent nog niet open was, dus ik maar achter in de rij aangesloten, hopende op het beste. Laura voegde zich bij me; hier hadden we weer afgesproken. Al grappen makende over dat we waarschijnlijk net niet naar binnen konden, schuifelde we 10 min later richting de deur. Toen wij (gelukkig) een stap over de drempel van de deur hadden gezet, werd de jongen achter mij gevraagd om niet meer door te lopen: de tent was vol.
YES!

Goed, wij waren dus op tijd voor Casiokids. Band uit Noorwegen die zijn naam heeft ontleent van de instrumenten waar ze voornamelijk op spelen, je weet wel, van die oude Casio keyboardjes. Beetje lame naam vond ik het eerst, maar ze maken het goed want de muziek is gewoon super vet. Volledig in het Noors, super vrolijk en tegelijkertijd zo ontzettend dansbaar. Daarnaast heeft de band ook charme, aangezien ze oprecht dankbaar lijken dat ze hier in Londen mochten spelen. Toffe aan deze band is ook dat ze elk nummer zowat van instrument verwisselen, maar dan niet op een show off manier of zodat het super lang duurt voordat ze weer klaar zijn om te spelen. Sterker nog, in één nummer wisselde ze zelf 3 keer! Bovendien kunnen ze ook nog eens hitjes schrijven. Voortaan als ik op een feestje draai, draai ik dit sowieso.

Casiokids - Fot I Hose

Kleine anderhalf uur later was het tijd voor een goede set match rock met That Fucking Tank. Een duo uit Leeds met twee albums uit op Jealous records. Sowieso is dit niet je standaard gitaar-drum duo. De gitarist speelt namelijk over een bariton gitaar, die omlaag gestemd, die vervolgens door een zooi effectpendalen gaat en daarna wordt versterkt door een marshall stack en zo'n mooie fender delux combo. Laura vond hier echt geen reet aan, maar mijn muzikanten hart gaat hier wel sneller van kloppen.

That Fucking Tank - Kenau Reves

Na nog een heerlijk koud Amstel biertje, hadden we even pauze, dus gingen we wat eten halen. John had ook niets, dus hadden we afgesproken bij dat eettentje waar je voor 3 pond een bak heerlijke tjap kon halen. Ook vandaag was het weer heerlijk.
Daarna was het tijd voor de 'grootste' band op mijn lijstje. Erg veel zin had ik er in, want de vorige keer dat ik ze zag was het de zondagochtend op lowlands. Niet echt een ideale tijd om een band te checken.
Anyway, vandaag waren ze het hoofdprogramma, ik zat aan de wokda red bull, dus ik had erg veel zin in We Are Scientist. Het voorprogramma was een folk band uit Oxford, Stornoway. Niet echt super boeiend, maar dat kan ook zijn omdat ik gewoon erg veel zin had in WAS. Ik vond het ook een raar voorprogramma, maarja, de dag ervoor opende Sugababes voor Calvin Harris, dus ja..
Anyway, We Are Scientist was geweldig. Zeer goede set. Ze speelde alle nummers waar ik op gehoopt had én nog een paar nieuwe nummers van aankomend album. Light Speed Champion kwam zelfs nog voor een 3tal nummers het podium op om de band te versterken. En sowieso, die gekke jongens uit New York blijven tussen de nummers door grappig doen, hetgeen het optreden wel meer benoemswaardigheid geeft. Ja, top band.

Stornoway - Zorbing

We Are Scientist - Rules Dont Stop Me (nieuwe single)

Goed, je staat al twee dagen lang op kapotte, natte, goedkope nep sneakers, dus je voeten beginnen het wel een beetje voor gezien te houden. We liepen The Roudhouse uit en aan de overkant van de straat speelde een bandje, The Ruskins. Die straat was Chalk Farm Road, één van de drukste straten door Camden. OP die straat waren 4 of 5 gasten aan dansen, terwijl er lachend bussen en taxi's voorbij reden. Langs de kant stonden mensen te kijken en Laura en ik voegde ons erbij (John was naar huis, want hij vond WAS niet tof, de sukkel). Ik pakte als een ekte ramptoerist in één vloeiende beweging mijn camera, want ik dacht dat er misschien wel mensen dood zouden gaan vandaag. Maar de muziek was wel echt heel leuk. Beetje skapunkerig, maar dan niet zo vies skapunkerig. Auto's moesten stoppen en men klom al dansend op de motorkap.
En Richard Nixon me overhaalde om ook de straat op te gaan, kon ik het niet meer inhouden. MOEST. DANSEN.
De pijn in mijn voeten trok naar mijn lachspieren van het continue aanspannen. Ik bevind mezelf in de positie dat ik kan zeggen dat ik leuke afterparty's heb moge meemaken, maar dit was me er toch één. Midden op de drukste weg in het tofste deel van Londen, stond ik opeens met een mannetje of 50 los te gaan op een bandje dat de ballen had om met hun busje zomaar midden op straat te gaan spelen. Meer auto's en bussen moesten stoppen en het enige busje dat toch probeerde door de meut te komen, werd opgetrokken en mensen klommen op het dak ervan. Echt, super geniaal. Na 15 min kwamen de jutten en toen was het over met de pret. Maar pret was het zeker.
Dit is mijn filmpje. Voor een beter beeld heb ik er nog één bijgedaan.

Helaas helaas helaas, maar er was nog één band die ik wilde zien. Sowieso was dit ook nog het laatste dat we überhaupt konden zien, dus ja. Midden in de Stables Market van Camden, zit een Cubaans café, met de toepasselijke naam, The Cuban. Overal corona vlaggen, maar dan geen corona schenken ... Maar met een ijskoude Heineken werd mijn dorst ook goed gelust. In deze veelsttevolle bar speelde We Have Band. Band uit Londen, man en vrouw en dan nog een man, maar dat is dan niet de man van die vrouw. Snap je?
Dus. Ja ik heb bij elk bandje nu wel vertelt dat ik het echt heel leuk vond en ook nu weer was dit het gevalt. Ik was moe, lichtelijk aangeschoten, het was veel te heet voor lichaamsbeweging en dan toch lekker los gaan. Deze moet ik vaker zien.

We Have Band - Oh!

Anyway, na We Have Band was het gedaan met het officiële programma van Camden Crawl 2010. We hadden twee keuze's nu; OF terug naar die ene gay bar voor nog een uur foute electro OF maar naar het hostel. Het is niet echt stoer nee, maar we hebben de tweede optie genomen. Eerdergenoemd gebrek aan heel en droog schroeisel deed ons de das om.

Camden Crawl 2010 was in ieder geval een feest. Nieuwe bandjes checken in Londen is iets waar je me elke nacht voor wakker kan maken.
Voordat ik naar The UK ben verhuisd had ik een bepaald beeld over Engeland en over Londen. Dat beeld was nog niet echt bevestigd, totdat dit weekend in Camden was.
Als ik na dit 'avontuur' nog eens een keer besluit om in Engeland te gaan wonen, zal het sowieso in Camden zijn. Wat een heerlijke stad is Londen toch.

Camden Crawl

2010-05-07T20:17:00.000+01:00

"Well, I guess you're a music freak then"

OK!
Afgelopen weekend ben ik dus naar Camden Crawl geweest. Beetje Noorderslag idee, alleen dan in het tofste deel van Londen. Normaal stikt het er van de 'alternatievelingen' en dit weekend natuurlijk helemaal. In ongeveer vijftig zaaltjes, speelde iets van 200 bands, verdeelt over twee dagen! Natuurlijk moest ik hierheen. Dus dat deed ik. Met Laura. Dit blonde Finse.

Van een gast die in de flat naast ons woont kon ik kaarten kopen (15 pond goedkoper dan normaal, thank you very much). In London aan gekomen moesten we eerst onze kaartjes omwisselen voor bandjes; daarmee zouden we allen cafeetjes binnen kunnen komen. Op weg naar The Roundhouse (waar dat dus moest), kwamen we onderweg al in aanraking met muziek. Op de hoek van een weg stond al een bandje te spelen. Geen idee wat though en het klonk ook niet echt super super, maar het gaat om het idee! Ik had er zo bloody veel in aan!
Na 45 min de rij te hebben gestaan waren we er klaar voor. Het was feest in Londen en overal kwam muziek vandaag. Echt geweldig! Wij kochten bier en gingen eerst een uur zitten en plannen waar we heen zouden gaan. Laura vond alles best, dus ik mocht alles kiezen. Het principe is dat er overdag een soort van 'chill' programma is, met seminars, quizen, kleine optredentjes en special surprises van grotere acts en dat tegen de avond het 'echte' spul zou spelen.

Na een soort van planning gemaakt te hebben (Probeer maar eens tussen 15 verschillende bands te kiezen, waarvan je er sowieso 3 wou zien) gingen we dan op pad. Eerst maar een beetje de boel verkennen. Ik ben wel eens eerder in Camden geweest, maar waar al die tentjes zaten wist ik nog niet. Het middagprogramma was ook niet uitgelicht in ons mooie boekje, dus het was gewoon op gok naar dingen toelopen.

Eerste café dat we tegen kwamen was The Barfly. Er stond een mooie rij mensen buiten te wachten en op de deur stond een poster met oa The Drums erop. Bam, meteen raak dus. Na 20 min de rij, de laatste paar noten van de band voor ze (geen idee) en een kleine 60 minuten in een veel te drukke kroeg - zo druk dat pissen of drank halen een nogo was - kwam ze dan dan eindelijk. Vanuit New York (Brooklyn inderdaad), getekend bij het legendarische Moshi Moshi label, één van de grootste beloftes van NME voor 2010 en dan nu hier in Camden. De meest chagrijnig kijkende band ooit en dan zulke opzwepende muziek maken.
Velen kenen denk ik I felt Stupid en Let's Go Surfin', dus vandaag heb ik Best Friend voor je.
Leuk detail, de tweede gitarist gaat echt bezurk op een tamboerijn tijdens dit nummer.

The Drums - Best Friend

Voordat The Drums begonnen, stond ik aan de bar een corona te bestellen. Toen kwam er een kerel langs met hetzelfde shirt als ik (van Foals, jwz) en hij bleek verdomme nog Nederlands te zijn ook! Gewoon een Amsterdammer die voor zijn beroep als DJ in de Melkweg werkte, stond hier nu ook in Camden! Noem het toeval of niet, maar bijna overal waar ik verder kwam, zag ik hem.
Anyway, lekker boeiend is dat niet nee. Laura en ik hadden tot 19.00 uur niet echt iets wat we (lees dus: ik) wilde zien, dus gingen we maar op pad. Ergens in het midden van Camden was een straat afgezet en daar was dan het Red Bull stage. Ondertussen begon het met spetteren. Wij daar maar naar toe en aan de Red Bull voor maar 1,80 (heb serieus nog nooit ergens goedkoper red bull gezien). Op het podium stond een 9 koppige band, blazers en al, die we net aan konden zien boven alle paraplu's uit. Wij stonden chill te schuilen bij de bar. Man Like Me; sowieso niet de aller tofste act die ik gezien heb, maarja, ik heb hem wel gezien, dus hij moet in die blog! Hij schijnt trouwens door heel Camden zijn naam op van alles gegraffitied te hebben. Niet gezien.

Man Like Me - Single Dad

In Camden stikt het van de markten. Er is een bepaald gedeelte waar je alleen maar eten kan halen en nog super cheap ook. Voor 3 pond heb ik zowat een hele rijstschotel achter mijn kiezen weten te krijgen en het was lekkerrrrr!
Goed, de volgende band op ons programma was Calvin Harris. Hij zou in The Roundhouse spelen, wat zeg maar de grootste zaal van Camden is. Wij erheen, half op ons gemakt, want het voorprogramma was The Sugarbabes. Die hoefde we niet echt te zien, maar opzich... een klein stukje was dan misschien wel leuk.
Voordat we de zaal ingingen was het tijd voor een plaspauze (sowieso moet ik al vaak, maar met een skinny jeans aan en veel bier zuipen is het 24/7 tanken).
Toen ik op Laura stond te wachten, kwam er een gast met een baard naar me toe. Of ik misschien wat vragen wilde beantwoorden voor MTV?.... Hij zag namelijk dat ik een shirt waar 'FOALS' op stond aan had en hij zei dat ik waarschijnlijk dan wel wist wat goede muziek is. Of ik had gewoon een shirt met 'FOALS' erop aan, dat kon natuurlijk ook.
Anyway, ik en Larua zijn dus door Matt (de Valerio van Engeland, alleen dan ziet hij eruit als Orlando Weeks van The Maccabees) geïnterviewd! Vooral over welke bands we wilde zien en dat hij het zo tof vond dat we uit het buitenland kwamen. Van de producer moest ik zeggen dat ik speciaal vanuit Nederland naar Londen kwam voor Camden, maar toen Matt vroeg wat ik in Engeland deed, zei ik studeren. Zo ben ik ook wel weer. Daarna kregen we een quiz! Hij had drie verschillende cartoons bij hem en dan moesten wij zeggen welke we waren. OF we waren chavs , vooral hier voor de drank. OF we waren players, vooral hier om te neuken. OF we waren music geeks, vooral hier omdat de muziek zo vet is. Mijn keuze moge duidelijk zijn.
Helaas kan ik het interview nergens terug vinden...

Sugababes helaas gemist (ughum), maar het was tijd voor Calvin! Super show. Ik had lazers verwacht, maar de muziek opzich was gewoon goed.

Calvin Harris - Flashback

Na Calvin Harris zouden we naar Mount Kimbie gaan. Stel je voor: the Roundhouse is helemaal in het Noordelijke deel van Camden. Wij moesten naar het Zuiden. Na 30 minuten door de tyfus regen, zonder paraplu whatsoever, kom je er aan, maar blijkt er een ellenlange rij te staan die er waarschijnlijk toe gaat leiden dat je Mount Kimbie niet gaat zien. Top.
Niet dus, want ik had er best wel zin in. Alsnog maar een liedje van ze dan, omdat het kan. Ze hebben Spanish Saharah van Foals geremixt, maar dat zal ik jullie sparen, aangezien ik al genoeg veulens spam.

Mount Kimbie - Sketch On The Glass

Tja...
Toen zijn we maar alvast naar de volgende kroeg gelopen en je raad het al, die was weer in het Noorden. Na weer 30 minuten door de regen kwamen we zeik nat aan in The Flowerpot, tegen het randje van Camden aan, bijna in Kentish. Gelukkig hadden anderen zich bedacht om dat pleurus stuk door de meuk te lopen, dus de kroeg was vrijwel leeg. Een heerlijke verademing. We kwamen binnen tijdens The Chapman Family. Een goed huwelijk tussen indie rock en noise, zoals we dat ook bijvoorbeeld kennen van een A Place To Burry Strangers.

The Chapman Family - Kids

Na The Chapman Family werd er gewoon muziek gedraaid, zodat er rustig op- en afgebouwd kon worden. Zowat alle nummers op mijn Spotify Starred list (op 18 mei weet je wat dit is) werden gedraaid. Daarna kwamen ze dan, mijn hoogte punt van Camden, Crystal Fighters. Drie Spaanse mannen, die nu in Londen wonen. Een briljante mix van Electro en het live gebruik van Balkan instrumenten.
Nee echt, wat was dit een feestje. Iedereen ging gewoon los. Ik heb niemand stil zien staan. De energie die hiervan af kwam! Op de plaat worden de vocalen gedaan door tweede señorita's, maar live verzorgt een Joey Soliman look-a-like voor het nodige stemgeweld. Dit zou wel eens zo'n band kunnen zijn waarvan iedereen later zegt: "Jaaaa Crystal fighters... geeeeeeeeeeen idee!", maar waarvan enkelen dan wel weten dat in 2010 er een bandje opkwam die toch echt wel bijzonder was. Een band zoals Animal Collective. Door vrijwel niemand gewaardeerd, maar echt, wat wou ik dat er meer van dit soort bands waren. Dat zou de popmuziek goed doen!

Weet je wat, ik knap we gewoon twee nummers van ze op. De regel is één, ik weet het, maar die heb ik zelf gemaakt en op regels moeten ook uitzonderingen zijn. Dus:

Crystal Fighters - Xtatic Truth

Crystal Fighters - I Love London

Echt, wát een band.

Helaas was het na 45 min ofzo weer voorbij en wij moesten weer verder, want er stond nog een band op het programma. In wat schijnbaar een gay bar (viel wel mee, nu waren er alleen maar muziek liefhebbers) was in het midden van Camden, speelde Housse De Racket, een Franse band met opzweperige indie pop muziek, zoals Phoenix zou klinken als ze geen elektronische instrumenten mochten gebruiken. Een super strakke drummer en verdacht veel tempowisselingen voor een standaard pop bandje.

Housse De Racket - Oh Yeah

Na Housse De Racket was het officiële programma zo goed als klaar. We hebben nog een uur lopen clippen op de Franse electro en toen door de pleuris terug naar het hostel.

Beetje slaap pakken. Morgen weer een dag vol getrapt met muziek.

a f t e r g l o w

2010-05-05T21:11:00.000+01:00

Dik twee weken ben ik weer in High Wycombe; tijd voor een blog dus!

De eerste week dat ik weer terug was heb ik niet echt veel bijzonders gedaan. Voornamelijk omdat ik wegens een aardige verkoudheid besloten heb om het rustig te houden. Uit ervaring heb ik geleerd dat als je ziek wordt, je ook gewoon met chillennnn. Dus dat deed ik. Beetje koffie drinken met de ikea chikies, filmavondjes met wijn en kaas en de eerste colleges. Binnen no time was ik weer helemaal gewent aan het leven hier in the UK. Die 2 weken in Nederland waren namelijk best raar, aangezien ik daar weer helemaal in mijn 'oude' patroon viel, om het zo maar even te zeggen. Maar eenmaal aangekomen in Londen, ging er schijnbaar weer een knop om, want ik ben weer zo Brits als een halve liter bier zonder schuimkraag.

Eén avond van vorige week wil ik wil even uitlichten: international dinner!
Geen idee wie er met het idee kwam, maar het leek iemand leuk als we allemaal wat eten terug meenamen vanuit ons thuisland. Tof. Dus in de trein terug naar Engeland had ik twee blikken erwtensoep, een unox worst en een dikke ontbijtkoek in mijn tas zitten. Ik heb geen idee wat ik verder allemaal heb lopen eten, maar het was allemaal zeer geslaagd. Zeker, omdat iedereen binnen mom van tijd dronken was van de Zweedse jellyshots die maar bleven komen (Ik niet hoor).
Hoogtepunt voor mij was het koekhappen!
Ik heb me echt kapot gelagen. Stel je maar eens voor hoe tof het is om het principe achter koekhappen uit te leggen aan 25 man die überhaupt nog nooit ontbijtkoek hebben gezien (mijn huisgenoot dacht zelfs dat dit spel bedoelt was om chicks 'per ongeluk' te zoenen. De lul). Anyway, hier is het resultaat:

Uiteraard won ik. Zo ben ik dan ook wel weer.

Ok, normaal dan nu muziek. MAAR!

Afgelopen weekend ben ik naar Camden Crawl geweest. Noordslag idee, alleen dan in het tofste deel van Londen. Ik moet nu bier drinken, dus volgende keer zal ik jullie alles vertellen over dit ge-wel-dig-e weekend.

Holland

2010-04-21T17:17:00.000+01:00

Een reis van dik negen uur // Binnen vallen in je eigen huis // Verwarde blikken van je broers // Heerlijk slapen in je eigen bed // Lekker 'normaal' ontbijten met je moeder // Kijken of ik mijn shit op Itunes kon krijgen // Op reis richting Beverwijk // Je Opa en Oma verrassen die vervolgens 5 minuten nodig hebben voordat ze echt beseffen dat hun kleinzoon écht voor ze staat // Richting Haarlem // Pakketjes afleveren in de Delfst // Festus // "De verrassing is hier! De verrassing is er!" // 543333 // Heerlijk wakker worden // Lisanne die gillend een half café doorrent om je om je nek te vliegen // Wijn en bier in Haarlem // 543333 // Weer naar Den Helder // Wouter's bier opdrinken // BLIKSEM! // Rock 'n Roll Kareoke // Brak bij Lionell op de bank // Snackbar // Feestje bij Talens // BLIKSEM! // ~~Zondag~~ // Paas brunch @ Amstelveen // Eindelijk weer een normaal auto rijden // Chillen met Pa en Mams // Terug naar Haarlem // Bios // 543333 // Dingen regelen op school // Chillen op het dek // 543333 // En weer terug naar Den Helder // Quelder // Familie dinner // Hip-Hop serious @ BLIKSEM! // Rondjes door Den Helder lopen // Haar eerste keer Texel // Alroye's beste wel aardige kookkunsten // Laatste keer @ Café Back Home // Godverdomme wat kan Edwin toch goed zingen, de lul // Chatroulette feestje aan de Jan Vervaille weg // BLIKSEM! // Spin The Bottle // Crowdsurfen door een lege kroeg // Gekneusde ribben // ~~Zondag~~ // Gehoortest [negatief] // Saté eten met broers, ouders en Rubin // Weer afscheid nemen van Den Helder // Burger King en het Leidsche Plein // Total Life Forever // Cassius // Balloons // Miami // Olympic Airways // Blue Blood // This Orient // Spanish Sahara // Red Socks Pugie // The French Open // Black Gold // Two Steps, Twice // FOALS // Shirt's kopen // 543333 // De beste dag ooit op Bloemendaal in de geschiedenis van Bloemendaal // Shoarma eten // Patronaat // 543333 // Dag Haarlem // Dag Holland // Tot over 9 weken //

[ps] [ik vergeet sowieso iets] [mijn excuses]

Ik houd van de bliksem

2010-04-11T23:08:00.001+01:00

This Orient

2010-03-30T10:34:00.000+01:00

Daar sta je dan. Met je whifebeater, een fluitje in je mond en breaklights is je haar, als een echte jezus, keihard te klippen.
We Come One

Tijdje terug al weer hè? Ach ja, wat kan ik zeggen. Druk Druk DRUK!

Elke woensdag en vrijdag lekker SU, zaterdag naar Hobgobblin, zondag naar de pub quiz, dinsdags naar Comedy Central Live en maandag vaak naar de film. Mijn leven hier begint structure te krijgen.

Gelukkig zijn er dan ook nog de dingen die voor 'afwisseling' zorgen. (alsof mijn leventje hier nog niet afwijkend genoeg is). Anyway. Zo ben ik twee weken terug weer naar Fabric geweest! Zoals je je misschien kan herinneren, heb ik je in de vorige blog uitgelegd dat Fabric echt wel het neusje van de zalm is onder de Londense clubs. Ver voordat de line-up van de avond bekent zou worden gemaakt hadden ik een groot gedeelte van mijn internationale homiez een kaartje gekocht; vorige keer was echt te gek. Leuke bijkomstigheid later bleek dat FAITHLESS op de bill stond! Dus voor 20 pond een busreis van mijn deur naar de club, entree en de reis terug. Prima deal dacht ik. Faithless was echt de bom. Ik moet bekennen, als iemand zou zeggen "Hey, ga je mee naar Faithless?" dan had ik niet zo enthousiast gereageerd per se, maar oij joij joij wat een feestje. Fabric is niet super groot, dus het werd al snel een zooitje, maar wat een feestje was het. In de andere zalen werd er snoeiharde dubstep gedraaid, dus dat was ook wel te gek. (Ik snap dat dubstep niet snel als 'hard' wordt omschreven, maar ik duid vooral op het volume hier; ik heb nog oorsuizen, geen leugens).

De donderdag daarop heb ik vooral in bed gelegen, als bovenstaande foto misschien al had geïmpliceerd. Half tien in college zitten is na een nacht London sowieso nogo. Maar, de plicht riep weer; we hadden namelijk kaarten voor Reverd and the Makers! Gratis voor Bucks studenten, mits je van te voren geboekt had. Ik herkende de naam van de band, maar wist zo snel eigenlijk geen nummers. Misschien heb je hetzelfde als ik, dus hier even snel twee hitjes van ze. (Ik herkende deze nummers wel, maar wist niet dat ze van Reverd waren).

Reverend and The Makers - He Said He Loved Me

Reverend and The Makers - Silence Is Talking

En weer; wat een feestje! Eerst ben ik met Matt naar de flat naast ons gegaan, waar Ben, Yohan en Sam wonen en daar hebben we een mooi pre partijtje gehad. Ik had zelf niet veel geld op dat moment, maar op de één of andere manier heb ik het toch voor elkaar gekregen om redelijk aangeschoten bij de band te zijn. Ik kan dus eigenlijk ook niet met zekerheid zeggen dat ze goed waren live, maar één ding was zeker: ik had het naar mijn zin!

Ughum.

Verder...
Oja! Afgelopen zaterdag was Mista Milton AKA Coen Tegelberg in London, dus er moest natuurlijk wat pils gepakt worden. Beetje platenzaken in Soho afstruimen (en vooral niet te lang binnen zijn, want dat gaat ons veel te veel geld kosten), beetje kleren die je op een website zag proberen te zoeken in de winkel, vette Nikes achter laten zetten om ze op te halen als je geld hebt, NANDO'S!, lagger voor 2 pond, Mc Flurries en de wodka bar met de naar Revolutions, waar je meer dan 30 verschillende soorten wodka kan bestellen.

Ik zit even te denken, maar ik kan wel weer gaan beschrijven hoe leuk het wel niet is in de Student Union Bar, maar dat doe ik elke keer al volgens mij, dus sla ik het nu wel over.
Oja! Ik ben nog met John naar een Jam sessie geweest. Was niet echt zo'n succes. Mensen hier pakken gewoon je instrumenten af als je speelt. Beetje gay, maarja. We weten in ieder geval nu wel een chille plek waar we goedkoop muziek kunnen maken, zo is het ook weer.

Jongens ik moet het kort houden deze keer. Ik heb namelijk een drukke dag voor de boeg. MAAR! Ik zal beloven snel weer iets te schrijven. Zo ben ik ook wel weer.

MUZIEK!

Late Of The Pier - Best In The Class
De vetste bands met een debuut uit 2008 releasen dit jaar een weer een plaat. Ik noem een MGMT of een Foals, maar helaas is er voor Late Of The Pier geen plaats in dit lijstje. Zonde, want ik ben zeer benieuwd waar ze mee zouden kunnen komen. Best of the Class is de laatste single die ze tot nu toe hebben uitgebracht. Het is een restantje (net als Blueberry) van de vorige plaat (Fantasy Black Channel) maar toen was er geen plaats voor. Volgens de zanger waren deze twee tracks zelfs te goed voor de plaat! Fair enough, het is zeker een 'tune' zoals we dat hier zeggen.

We Have Band - Oh!

Tussenuurtjes op youtube struinen leverde me deze track op. Heerlijk.

Alberta Cross - City Walls
Vorig jaar gezien op London Calling. Laatst hoorde ik single ATX op de radio en het bleek dus dat ze al lang weer een album hadden uitgebracht! Ik heb een keer in mijn radioprogramma heel stoer lopen roepen dat deze band het echt kan gaan maken, maar dan weet ik vervolgens niet wanneer het debuut op de planken verschijnt. Beetje jammer weer. Anyway, dit nummer heeft heel lang op repeat door mijn 12 m2 kamertje gegonst.

Ou Est Le Swimming Pool - Dance The Way I Feel
De hardste remixen van dit nummer hoor je in vrijwel elke club voorbijkomen hierzo. Simpel nummer, weinig climax en opbouw, maar het werkt.

Egyptian Hip Hop - Heavenly
Ok, deze band werd gehypet nadat ze single Rad Pit hadden uitgebracht. Serieus, ik wie die bagger niet hier op mijn blog, maar je moet het wel even checken om mijn standpunt te kunnen begrijpen. Mede muzikanten zullen het met me eens zijn dat het de makkelijkste akoordenprogessie ooit is, het kut afgemixt is, er geen climax of dynamiek is en echt ik vind het een belediging voor andere muzikanten om dit echt een goede singel te noemen! Komen ze daarna met Heavenly... the fuck?!

Animal Collective - What Would I Want? Sky

Animal Collective is een band die de komende tien jaar popmuziek zeker gaan beïnvloeden (als het aan mij ligt). Voorproefje van de nieuwe plaat is 'What Would I Want? Sky'. De eerste lentedagen hebben zich hier al laten zien - heerlijk bier drinken in de zon - en ik kan echt niet wachten op het moment dat we rond 11 uur in de avond nog buiten in de zon zitten. Wijn, kaas, gitaar in de aanslag en dan deze plaat op.
Maar beoordeel vooral zelf natuurlijk.

Foals - This Orrient

Save the best for last?
Je weet, ik durf Foals de beste band van het moment te noemen. Al vanaf het moment dat ik op het Jplein via Robin's telefoon via veel te kleine speakertjes Hummer hoorde ben ik al fan. Tien mei komt het langverwachte vervolg op Antidotes uit. Ik realiseer me dat de kans zeer groot is dat ik die plaat kapot ga draaien, puur en alleen omdat Foals op de voorkant staat. Daarom ben ik ook extra kritische naar Spanish Saharah en deze nieuwe single, This Orient, gaan luisteren. Ik moet gewoon nog steeds bekennen, Foals is geniaal. Groot Arcade Fire gehalte in deze plaat, maar geen slechte richting om op te gaan. Het is natuurlijk erg makkelijk om in de math-rock-sping-indie te blijven en daar worden ze echt niet per se beter van.
Kaarten zijn binnen.
Nu wachten tot 10 mei.

I am the Fury in your Head

2010-03-04T18:46:00.001Z

Iets waar je lang op wacht is vaak teleurstellend.

In afwachting bouw je het op tot iets geweldigs, iets onontkombaar, iets wat meer is dan het eigenlijk ooit zou kunnen zijn.

Maar heel soms komt het voor dat je verwachting uitkomt.

Heel soms komt het voor dat het zelfs boven zichzelf uitstijgt.

Zittend op mijn bed, alleen, maakt het me zo foking gelukkig.

I am the Fury in your head //
I am the Fury in your bed //
I am the Ghost in the back of your head //

Total Life Forever komt 10 mei uit op Transgressive Records

Ome Ronnie

2010-03-04T18:31:00.000Z

I am concious. I am love.

Inderdaad, ik heb lang niets van me laten horen via dit medium, maar hier ben ik dan weer en shit is weer aan! Whoep! Whoep!

Ughum.
Drie weken terug was party party week. Maandagavond was niet speciaal genoeg om blogruimte aan te besteden. Dinsdag daarentegen, was het comedy night again! Oftewel gratis naar semi-bekende Britten kijken die proberen grappig te doen tegen over een drie kwart gevulde SU met Bucks studenten die verder toch niets te doen hebben op dinsdagavond. But to be frank, funny it was.

Woensdagavond was een avond waar ik al een paar dagen naar uit keek. Via de Student Union konden we voor 20 pond kaarten kopen voor een feest in The Fabric. Vraag een willekeurig persoon die naar Londen is geweest hoe vet de Farbic is en je zult niemand vinden die negatief daarop zal reageren. The Fabric staat bekent als dé vetste club van Londen. Acts als Pendulum of Noisa komen er gewoon 'voor de lol' draaien.
Het mooie was, dat op deze speciale woensdagavond er een valentijns special was. Oftewel: Alle drankjes 2,40 pond, confetti, zeepbellen en een LUCHTKUSSEN!
Tenminste... dat stond op de flyer. Wij moesten om 02:15 weer weg en ik heb voor die tijd helaas geen springkussen gezien...

ANYWAY
Farbic was gru-we-lijk. Allereerst was ik naar mijn ikea homiez gegaan om wat voor te drinken en vervolgens werd dat voordrinken verder gezet in de bus. De Farbic ziet er uit als één of andere gigantische kelder, maar het is er echt te gek. Muziek van Radio 1 DJ Zane Low, Nero en Sway, oftewel keiharde dub step. Heerlijk, met zo'n bass die je nieren tegen elkaar aan laat klapperen. Zeer geslaagde avond en je snapt, de volgende dag om half tien weer in college zitten was een nogo. Hier nog een mooie foto van mij en Daniel met Johanna en Antti in de achtergrond en één van ons allemaal waar we goedkoop pisbier zitten te zuipen voor een 4 sterren michelen restaurant. Oordeel zelf.

Donderdag was vooral uitslapen. In de avond had ik met een klein groepje afgesproken om wat te eten bij Wheaterspoons (Thursday night, Curry night, oftewel een heerlijke schotel voor mij 5 quid) Daarna zijn we weer naar SU gegaan omdat die avond Eliza Doolittle een optreden verschafte.

Eliza Doolittle - Skinny Genes (ja inderdaad Genes, niet Jeans)

Prima bandje om je brakke donderdagavond mee door te komen. Het voorprogramma was zelfs nog indrukwekkender! Polly Mackey and the Pleasure Principe. Zo'n jonge onzekere Karen O wannabe met een viertal jonge honden als aanvulling. Tijdens het opbouwen hield ik mijn hart vast, want het zag eruit als een ongeregeld saai popbandje, maar toen de speakers begonnen te piepen en Polly haar strotje open trok, nam ik mijn tegen niemand uitgesproken mening snel weer terug. Wat een geluid voor zo'n kleine band. Het zal me niets verbazen als we over een paar jaar Polly in een artikel in de NME tegen komen. Ik heb het bij deze als eerste gezegt: Polly Mackey and the pleasure kan het nog wel eens gaan maken.
http://www.myspace.com/pollymackey

Vrijdag zijn we naar The Wolfman geweest (prima film opzich) en daarna zijn we weer de pub ingegaan. Het was immers vrijdag. Zaterdag ging ik met John (mon copain international de francais) naar London. In de O2 arena is sinds kort een super te gekke tentoonstelling, namelijk The British Music Experience. In verschillende ruimtes wordt je de hand van oude LP's, instrumenten, kledingstukken en andere props meegenomen in een enerverende 50 jaar aan Britse popmuziek. Je snapt, heel erg tof! In de kamer '66-'69 zou mijn broertje Edwin helemaal kapot gaan van al het Beatles geweld wat er aanwezig was. Er was ook een speciale ruimte met elektronische drumstellen en gitaren. Erg fijn om weer eens achter een kit te kruipen, ook al was het echt een ongelooflijk bagger ding.

ff lekah bassen

Zondag weer een pubquiz (niet eens laatste geëindigd!) en de daaropvolgende week was enigszins rustig. Paar keer naar de film geweest met Matt and Josh en onderwerp geweest in een paar old skool pranks. Het begon allemaal met het idee van Rachel, Matt en mij om Josh te pranken. Dit deden we door op zijn keukenkastje een bak vol met water te zetten. Matt kreeg vervolgens een paar dagen later dezelfde behandeling.

Zit je vervolgens lekker te eten, vliegt er een meuk aardappelpuree door de kamer. Dezelfde meuk vloog terug en een half uur later zat onze hele keuken onder het eten. Daarna zijn we overgegaan op water en iets van 45 min later waren Rachel, Matt, Josh en ik compleet doorweekt.

Dinsdag na Valentijnsdag is het hier Pancake Day, dus Laura en Antti kwamen langs en samen met Josh en een vriendin van hem zijn we aan de pannenkoeken gegaan. Toen ik vervolgens vroeg naar bed wilde gaan, werd er op mijn deur geklopt en vlogen er ondertussen koude pannenkoeken door de gang.

Josh was zijn kamer ingevlucht en zoiets doe je niet als je aan het vechten bent. Dus daarna is zijn gehele deur dichtgetapet door Rachel, Matt en ondergetekende, wat er toe leidde dat ik Josh echt kwaad kwaad werd. Het lame was dat we vergeten waren dat de deur naar binnen open gaat, dus opzich was de prank best mislukt.

A well.

School gaat ook goed ja.

Vorige week was Guided Learning Week. Een week waarin je je moet voorbereiden op je essays en waarin er vrijwel geen lessen zijn (lees: vakantie!) Lisa is hier van dinsdag tot afgelopen maandag geweest en ik durf wel te zeggen dat het echt de fijnste 7 dagen die ik tot nu toe in Engeland heb beleeft zijn geweest.

Het weer is de laatste dagen veel beter. Mijn longboard heeft kennis gemaakt met de slechte, gehavende wegen van High Wycombe en hoewel er weinig plekken zijn waar ik een beetje kan boarden, voelde het zeer goed op weer op mijn geliefde bamboo plak te staan.

Gister had Daniel een Power Hour georganiseerd. Oftewel, elke minuut, een uur lang, een shot drank nemen. Geloof me, in het begin lag je er om, maar als je vervolgens na 30 minuten al 1,5 liter bier achter je kiezen hebt zitten, wordt het toch lastig. Feestje is na het fantastische uur voort gezet in de taxi naar SU en in de SU zelf. Foto's volgen. Na afloop heb ik Christina haar fiets even mogen lenen en als een vierjarig jongetje racede ik vanochtend rond vier 4 uur door High Steet, High Wycombe. Heerlijk.

MUZIEK!

Yeasayer - O.N.E.
Yeasayer, een band die in de categorie heb-ik-met-open-mond-op-lowlands-ontdekt valt. All Hour Cymbals uit 2007 was een album dat een nieuwe koer zette in de popmuziek. Met invloeden uit de wereldmuziek en een ongelooflijke lading experiment wist deze band uit New York zich te verkopen aan het grotere publiek. We hebben drie jaar moeten wachten op het vervolg, maar begin deze maand is Odd Blood dan toch uitgekomen. Eerste single Ambling Alp heeft al eerder een plekje verdient op mijn blog, maar de tweede single O.N.E. verdient dat misschien nog wel meer. Hoewel Odd Blood vergeleken met zijn voorganger duidelijk popier klinkt, is yeasayer nog steeds koning in het zweverige genre waar ze muziek in maken. Vrijwel onbenoembaar is het wat ze doen, maar het werkt. Van dit soort bands hebben we er meer nodig en ik verwacht dat Odd Blood de aankomende tien jaar popmuziek onwijs sterk gaat beïnvloeden. Goede zaak.

Errors - A Rumour In Afrika

Anderhalf jaar geleden ongeveer stond er in mijn recommended events list op last.fm dat ik gratis naar Errors kon gaan in het café van Patronaat. Geen idee wie het waren, maar gratis nieuwe muziek checken is iets wat ik niet kan afslaan. Er was er niet veel te vinden over deze band (we leefde in de periode voor hun debuut It's Not Something But It Is Like Whatever (2008)), maar de twee tracks die ze wel op youtube hadden zeer veel potentie. Errors is gelabeld door Rock Action Records, het Schotse label dat bands onder de vleugels van post-rock helden Mogwai plaatst. Errors is post-rock, maar met een heerlijke, verzwaarde electro laag erdoorheen. Het debuut sloeg niet onwijs veel aan, maar het pas gereleasde Come Down With Me heeft in ieder geval meer kans om dit wel te doen. Eerste single is A Rumour In Afrika.

Prince - I Would Die 4 U

Sinds de jaren 50 kent de populaire muziek helden. Artiesten die de traditie verbreken en ruimbaan maken voor een nieuwe generatie bands. Helden moeten geëerd worden, dus dat gaan we doen. Ik moet toegeven dat ik niet van als zijn werk fan ben, maar I Would Die 4 U van Prince is toch de tijdloosheid zelve. Nooit een grote hit van hem geweest, maar wat een sterk nummer. Prince is een held.

Two Door Cinema Club - Undercover Martyn

Ik ga binnenkort een blog schrijven over deze band alleen, dus ik houd het hier kort. Afgelopen maandag heeft 2DCC haar debuut Tourist History uitgebracht en oij joij joij wat een sterke plaat. Elke dag wordt ik hiermee wakker (ik heb zo'n vette CD speler slash wekker). Binnenkort dus meer.

Blood Red Shoes - Light It Up

Ook afgelopen maandag bracht Blood Red Shoes een album uit. Fire Like This heet het. Ik had geen geld genoeg om ook deze plaat aan te schaven, maar de single die ze de 22ste al gereleased hadden, beloofd veel goeds. The White Stripes hebben een trend gezet als het gaat om duo's en uitsluiting van een basgitaar (Japandroids, Black Box Revelation) maar ik vind toch dat Blood Red Shoes vrijwel het enige duo is dat een vol geluid kan produceren. Black Box Revelation doet een goede poging, over The White Stripes begin ik niet eens, maar Blood Red Shoes ownt toch wel keihard.

Ok, tot zo ver weer deze update. Ik beloof bij deze dat ik meer zal schrijven! Nu heb ik nog één ding te melden. 'Saved the best for last', if you want:

Over zes maanden wordt ik oom!

Mijn oudste broer Randy en zijn verloofde Rowena zijn in verwachting. Vet te gek! Ik kijk nu al uit om als Ome Ronnie mijn neefje of nichtje te leren wat nou goede muziek is.

TOT SNEL!

Rock 'n Roll Bingoooooooo

2010-02-01T18:17:00.000Z

Interesting colours I discovered myself

Gisteravond ben ik met Antti en mijn Ikea vrienden naar SU geweest voor een Pub Quiz! Zondagavond is een perfecte avond voor een dergelijke onderneming mijns inziens en dat is gebleken! Voordat de quiz zou gaan beginnen, speelde we een rondje Rock 'n Roll Bingo. Ik en de ongeveer 100 andere aanwezigen kregen een bingokaart, maar in plaats van nummers stonden er artiesten en songs op. De bedoeling van het spel lijkt me duidelijk: streep het nummer weg als je hem hoort. De eerste met vijf op een rij kreeg tien pond om te spenderen bij HMV (grote platenzaak), de eerste met twee volledige rijen kreeg er ook 10 en diegene die als eerste zijn kaart vol had en ROCK AND ROLL BINGOOOOOOoooooooooo schreeuwde, kreeg 30 pond.

En dat was ik

na na na na nanana

na na na na nanana
i got 30 quid and youuu doohoon't

Sorry.
Enfin, de dertig pond die ik heb gekregen zijn zojuist onder andere omgezet in de nieuwe CD van Vampire weekend! Erg fijne plaat die doorborduurt op de zijn voorganger en met hetzelfde gemak wéér inovatief klinkt. Als je naar http://www.vampireweekend.com gaat kan je de gehele CD gratis en online luisteren. Vertel me wat je er van vind! Voor diegenen die daar geen zin in hebben of nog overtuigt willen worden is hier de single, Cousins.

To be perfectly frank, I think that Giving up the gun is the best song on the album, but it isn't on youtube yet.

Oja... Over de pub-quiz zelf: keihard laatste geworden.

We're in the Clouds

2010-01-31T16:02:00.003Z

"hrrrriiiiiiinng! I'm going through the rooooof!"

Crystal Fighters - Xtatic Truth

Gisteravond.
Ik zit mijn mijn so called Ikea-vrienden et al in The Antilope. In deze lokale kroeg zitten wij te genieten van de dubbele-wodka-red-bull (3 pond damens en heren) en apfelkorn shotjes. De studenten hebben op deze zaterdagavond plaats gemaakt voor 40plussers. Vooral op de dansvloer is het een choas en ik heb de hele avond het gevoel gehad dat daar op elke moment een goor orgie kon gaan uitbreken.
Gelukkig zaten wij rustig te chillen in het zitgedeelte en hadden we nergens last van.

Ik was druk bezig om de rest een beetje Nederlands bij te brengen totdat er opeens een jonge volwassen man van Afrikaanse afkomst naast me kwam zitten en onze lege longdrinkglazen (die gelukkig van plastic waren) op pakte en vervolgens met een rot smak weer op de tafel liet kletteren. Hij ging echt helemaal stuk, die gast. Hij ontdekte dat we buitenlanders waren en begon in het Frans te praten. Ik wist nog een paar woordjes, dus volgde een bijzonder gesprek waarbij JE DETESTE LES ANGLAIS! het vrijwel geheel samenvat. Opeens stond mijn nieuwe homie op en begon aan de zitting van zijn stoel te krabben. Hij brabbelde van alles terwijl hij dat deed, maar ik verstond er geen reet van. Met grote ogen sprong hij daarna op en neer en terwijl hij tegen het plafond sloeg schreeuwde hij de quote van vandaag:

"hrrrriiiiiiinng! I'm going through the rooooof!".

Het mooiste van dit alles was dat op de achtergrond Dizzy Rascal's Bonkers de dansvloer liet zweten.
Hoe bedoel je ironisch!

Trouwens, check deze versie van Bonkers eens. Klink maar op play... Yes, goed zo!

Ik heb trouwens nog veel groter nieuws! Ik geloof het zelf ook nog niet helemaal, maar sinds gister ben ik dus lid van een sportschool! Sinds ik in Haarlem woon wilde ik weer wat aan sport of beweging gaan doen, maar het is er nooit van gekomen. Het is een beetje als milieuvriendelijk bezig zijn: het wordt er alleen maar beter van, maar het kost zo foking veel moeite. Maarja, we scheiden het afval hier netjes, dus waarom dan ook maar niet bij de sportschool.
De echte reden is dat ik korting kreeg, maar goed...
Dinsdag heb ik een introductie. Ik houd jullie uiteraard op de hoogte.

MUZIEK!
Vandaag staat Crystal Fighters centraal. Voordat ik Engeland was heb ik deze naam wel eens een keer horen vallen, maar ik heb nooit moeite gedaan om uit te zoeken of het wat was. Voor mij was het de zoveelste band met Crystal in hun naam (Ik noem een ~ Castles, ~ Antlers). Een paar dagen geleden zat ik echter te genieten van Chicken, Pies and Chips toen een Ben (vriend van Matt) opeens dit nummer opzette. En fijne mix tussen electro, wat balkan invloeden en hier en daar wat indie. Het schijnt, maar dat lees ik ook nu net gewoon op internet, dat ze met echte authentieke balkan instrumenten samples inspelen voor hun muziek. Op het wereldwijde web kan je toffe mixtapes van deze band vinden, mocht je daar interesse voor hebben. Een album is er nog niet. Ik ga maar eens kijken of deze gasten binnenkort in de buurt spelen. Dit nummer lijkt me keihard live!

Vanavond gaan we meedoen aan een pub quiz in de Student Union bar. Lijkt me leuk.
Dan nu een abrupt einde aan deze plotloze blog.

Win Souvenirs!

2010-01-29T11:31:00.003Z

Ik bedacht me net opeens dat als ik voor jullie allemaal souvenirs mee terug moet nemen, mijn gehele Erasmus beurs naar de tyfus is. Dus, vandaar dat ik een klein quizje heb vervaardigd en je raad het al, een goed antwoord levert een souvenir op! Whoehoe!

Ok, de vraag is de volgende:
Waar is dit nummer van?

Hoe meer je er over weet te vertellen, hoe groter je souvenir ;)
Zo ben ik ook wel weer.

Succes!

Islands

2010-01-28T19:28:00.002Z

Music business strategy is considered as a contextual articulation of economic business calculation and symbolic practices concerned with the construction and circulation of meaning.

Right...
Daar zit je dan. Na drie weken in Engeland, die vooral in het teken hebben gestaan van het opbouwen van een sociaal leven (lees: drank) was het afgelopen maandag dan eigenlijk tijd voor mijn eerste lessen. Krijg je dit.

Right so, op 11 januari zou ik mijn vakken moeten kiezen, maar zoals jullie in vorige blogs hebben kunnen lezen, was dit niet mogelijk door de hevige sneeuw val. Dik een week later, toen we toch maar eens gingen vragen waar onze vakkenlijst bleef, had Thomas Mason (onze Registra) hem net 'toevallig' af. Hij was aan het printen toen wij langs zijn kantoor kwamen...
Maar goed, we hadden een lijst met vakken waar we uit konden kiezen, maar er werd ons ook vertelt dat we nog een week moesten wachten tot die lessen gingen beginnen... [daar zo meer over]

Snel terug naar die lessen, want ik voel nu al dat deze blog een ongeorganiseerd van-de-hak-op-de-tak verhaal gaat worden. De afgelopen maand heb ik van bijna iedereen de volgende vraag gehad: 'Hey leuk dat Engeland, maar wat ga je nu precies studeren dan?. Eindelijk heb ik daar antwoord op:

Strategy for Music Management
Event Theory and Production
The Chancing Music Industry
Music Marketing and Public Relations
en omdat het kan ook nog:
Music Publishing
English for Academic Purposes
English for the Creative Industry

Maandagmiddag had ik les in het eerstgenoemde en de eerste slide van de power point bevatte het bovenstaande stuk tekst. Engels gaat me prima af (het spreken wordt langzaam vloeiender en ik denk zelfs in het Engels, geen leugen), maar dit stukje tekst bracht me toch echt even van mijn apropo (of hoe je het ook schrijft). Het feit dat mijn leraar ook nog een leuk accent had en ik de enige exchange student was die dit vak had gekozen, maakte de les de zwaarste 3 uur in mijn periode hier in Engeland. Gelukkig ging het na 9 slides iets beter en uiteindelijk kon ik de les goed volgen.
De lessen zijn over het algemeen zeer interessant. Ik krijg bijvoorbeeld Publishing van iemand uit het bestuur van PRS (Engelse BUMA. Hmm.. misschien dat niet iedereen weet wat dat is.... Ach.) Het komt er op neer dat de docenten hier weten waar ze het over hebben en zo hoort het ook. Klein nadeel is alleen nog dat ik nog niet vloeiend kan verwoorden wat ik wil zeggen, wat participatie lastig maakt, maar dat komt nog wel goed.
Alhoewel ik geen les van hem krijg, heb ik een Nederlandse docent ontmoet! Hij komt van de MEM en geeft nu Events Strategy hier op Bucks. Fijn om eindelijk weer een woordje Nederlands te kunnen spreken. De uitkomst van het gesprek was, dat we binnenkort een 'Dutch Night' gaan houden, oftwel: zuipen.

Zuipen. Mooi bruggetje naar vorige week. Want, inderdaad, ik sla nu een week over en dat kan natuurlijk niet zomaar. In die week heb ik op de maandag dus mijn vakken kunnen kiezen en verder was ik nog vrij van school. Prima week gehad verder, want ik heb me geen dag vervelt. Ik zal dit blog proberen kort te houden, dus zal ik één dag kiezen en die met jullie delen. Dat houd het spannend. Ok, hier gaan we:

Ennnn
de dag is geworden...

prrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

VRIJDAG!

Vrijdagavond is natuurlijk een moment waarop je iets sociaals moet doen, dat zullen jullie met me eens zijn. Matt, Josh, Rachel en ik hadden het idee om woensdag een klein groepje mensen uit te nodigen om wat te drinken en vervolgens naar de Student Union bar (elke dag open) te gaan. Dat werd vervolgens verplaatst naar donderdag en uiteindelijk op vrijdag in werking gesteld. Namens mij kwamen mijn Zweedse Homiez Karolina, Daniel en Johanna over de vloer en Matt, Josh en Rachel hadden ook één of twee vrienden. Leuk gezellig clubje. Onze keuken hadden we leuk aangekleed (lees: oude kerst verlichting weer opgehangen) en al snel stond de tafel vol met blikken bier, wodka en mijn vertrouwde fles jutter.
Maar.
We hadden natuurlijk nog meer huisgenoten en die mochten ook meedoen in het feest. Zij namen alleen de vrijheid om iets meer dan 2 of 3 mensen uit te nodigen, wat ertoe leidde dat onze keuken vol met mensen stond. Vervolgens ook mijn kamer. Toen ik een plas wilde plegen en daarvoor terug naar mijn kamer liep, speelde er een vreemde op mijn gitaar, zat er een vreemde aan mijn I-pod en zaten er drie vreemden op mijn bed terwijl twee andere vreemden me vroegen wie ik nou precies was. Binnen een minuut was mijn kamer weer leeg, want je begrijp, zo zijn we niet getrouwd. Hun excuus: mijn kamer had altijd leeg gestaan en ze zaten we wel een vaker. Dat er nu allemaal spullen in stonden hadden we niet gemerkt ofzo...

Anyway, de sfeer was verder helemaal goed en uiteindelijk vertrokken we naar SU. Lekker klippen in de club. SU bestaat uit twee delen; een bar gedeelte, waar ook de comedy shows worden gehouden en een meer club achtig gedeelte.
Er was een goede DJ, echt een super feest. Ook hier ontmoette ik een Nederlander; Tim. Volgens mij gaat hij morgen weer terug naar Nederland, dus echt veel heb ik er niet aan gehad. Alhoewel...

Op dat feest was een groot beeldscherm waar je iets naartoe kan smsen. Geniaal. Vooral omdat ik dat gratis kon doen. Erg nationalistisch ben ik niet, maar HOLLLLLAAAAANNNNND! moest toch echt even dat scherm op. Tim zag dit blijkbaar, want hij reageerde daar op met: TIM AND WOLF FTW (ofzoiets).
Je raad het: om de 6 berichten kwam er een bericht met 'wolf' erin voorbij. Ik heb me kapot gelachen. Ik was gelukkig.

De volgende ochtend werd ik wakker rond de klok van 3 en kon ik niet ademen door mijn neus omdat ik het raam niet dicht had gedaan en nu snotverkouden was. Beetje jammer, maar het was een goede nacht.

MUZIEK!

Ik heb vier tracks voor jullie vandaag! Beetje om te compenseren, aangezien ik al een week niets geschreven heb.

Allereest:

Mumford & Sons - The Cave

Heerlijke folk plaat van een Londense band van het Island Label. Grote tour gedaan met The Maccabees en vrijwel elk radiostation wat je hier aanzet draait deze plaat. Heerlijk, subtle and emotive. Hou ik van.

Vervolgens:

Everything Everything - Suffragatte Suffragatte

Band die ik twee blogs terug ook al heb aangeprezen, maar ook dit nummer is geniaal. Helaas hebben de heren nog geen album, maar ik wacht erop met smart. Leuke strategie die ze trouwens gebruiken. Twee sterke singels releasen met geweldige clips, vervolgens touren en daarna pas een album uitbrengen. Ik vertel je, zo smeekt iedereen om meer en dat gebeurt nu ook. Wat mij betreft gaan deze jongens het maken.
Hij zingt trouwens 'who's gonna sit on your fence', ipv face.

Ten derde:

White Rabbits - Percussion Gun
Hoog Air Traffic gehalte in deze plaat. Waarschijnlijk door piano en minimaal gebruik van de drumkit. In dit nummer komt er zelfs geen drumkit aan te pas; twee mannen rammen op twee pauken. Goede keuze voor dit nummer, vind ik dan. Afkomstig van 'It's Frightning', vorig jaar maart uitgebracht op hetzelfde label waar ook Underworld en Radiohead zich bevinden. Een nummer met een hoog emotie gehalte (ik vind dat muziek over emotie moet gaan en dat je dat terug moet kunnen horen). Het moment waarom frontman Stephen Patterson zowat zijn piano aan gort slaat (1:40) is voor mij een moment wat de boeken in mag.

En dan als laatste:

The xx - Islands

Een band die elk eindejaarslijstje domineerde en zeer terrecht ook. Deze plaat (met de geniale titel 'xx') staat altijd op als ik naar school of naar de stad loop. Heerlijk gewoon. Meer woorden zijn niet nodig.

Let me know what you think!

Right, ik ga nu lekker genieten van de Engelse keuken (.... ) en daarna komt Skins op TV!
See you in a bit!

Please Mind The Gap

2010-01-20T19:17:00.001Z

Red Light Indicates Doors Are Secured

Dit wordt een lang verhaal, dus ik begin meteen even met mijn Music Pitch. Ik hou het kort. Dit is het nummer dat ertoe heeft geleid dat ik twee keer per jaar een heel weekend lang stuk ga in Paradiso Amsterdam en wat perfect past bij mijn avontuur van afgelopen weekend; London Calling van The Clash.
Inderdaad, we gaan het over Londen hebben!

The Clash - London Calling

Goed, laat ik beginnen waar ik maar vorige blog eindigde. Wel zo handig natuurlijk. Zoals jullie weten had ik een feestje bij mijn Zweedse klasgenoten. Karonlina, Johanna, Daniel en Emily wonen met ze vieren in een huis helemaal aan de andere kant van High Wycombe. Na een taxiritje van 10 minuten en 5 pond kwam ik eraan (2 uur te laat. Hoe bedoel je fasionably late?). Bijna iedereen uit The Exchange Class was er en onder het nuttigen van een glas heerlijke Duitse witte wijn heb ik ontzettend met ze gelachen. Het is best vreemd, want omdat niemand hier eigenlijk nog vrienden hier heeft, wordt je dat heel snel met elkaar ofzo. Ergens heel vreemd, maar toch ook weer prima. Ik had een dikke klik met de Zweden. Zelfs zo'n klik dat we besloten om met ze allen het aankomende weekend door te brengen in Londen!

Dus, vrijdagmiddag rond de klok van drie uur stapte ik met de vier Zweden, Flilip (ook een Zweed, maar woont niet bij de rest) en Antti, Liisa en Laura (Finnen) in de trein. Een klein half uurtje later kwamen we aan in London Marlybone, wat ergens in het Westen van London ligt. Emily had een hostel gevonden waar we voor 10 pond per nacht konden slapen en ze had tevens de rol van reisleidster op haar genomen. Ze loodste ons naar de volgende metro en binnen 15 minuten kwamen we aan op Kensal Green.

Goed, dan is het nu tijd voor wat publieksparticipatie. Stel je even voor dat je mij bent. Je staat op het punt om voor het eerst Londen te zien, de stad waar je al jaren over droomt om naartoe te gaan en waar je zó een romantisch beeld van hebt, dat de grootste casanova daar nog wel een puntje aan kan zuigen.
Ok, voel je wat ik voelde op het moment dat ik de metro uit zou stappen? Mooi, dan kunnen we verder.
Ik liep de trap op, stapte het wat de Engelsen 'zonlicht' noemen in en was zeer benieuwd of mijn ideaal zou worden beantwoord. Ik zag dit:

Een lelijk gebouw waar zelfs de inwoners van een achterwijk in New York van zouden schrikken. Mijn o zo ideale beeld van hoe Londen eruit zou zien lag ver van wat ik werkelijk zag. Na een minuut was ik er weer overheen, gelukkig.

In het hostel was geen Engelsman te bekennen. De gehele staff was Spaans of Portogees ofzo, geen idee. De kamer die ons was toegewezen was niet schoongemaakt en rook naar muffe hond, dus vrijwel meteen kregen we een upgrade naar een grotere kamer. Daarin stonden vier stapelbedden en een douchecabine. De WC was een gang verder. Ik sliep op de kamer met Filip, Daniel, Karolina, Johanna en Emily dus er was ruimte genoeg om nog een klein feestje te houden.
Na onze spullen te hebben uitgepakt (tenminste, de meiden dan. Eén rugzak is zo uitgepakt in tegenstelling tot een weekendtas vol) gingen we opzoek naar een supermarkt. Er was een Sainsburry zo'n 10 minuten verderop. Daarvoor zijn we een begraafplaats gepasseerd die werd afgebroken. Je begrijpt hoe mijn beeld van Londen steeds grimmiger en grimmiger werd. Terug in het Hostel en na het nuttigen van een magnetronmaaltijd gingen de drankflessen open en vingen de Zweedse drankspelletjes aan. Tenminste, blijkbaar kennen ze in Zweden ook Wie Ben Ik? Foto'tjes dan maar. Weten jullie ook over wie ik het heb:

v.l.n.r.: Liisa, Karolina (noemt mij Wolfie), Filip, Laura, Antti, Johanna, Emily en Daniel.

Zo tegen een uur of 11 was de drank vrijwel op, dus was het tijd om Londen verder in te gaan. Vandaag zouden we een pub gaan zoeken en zaterdag een club. We hadden van het hostelpersoneel gehoord dat Soho wel leuke plekken had, dus wij die kant op. Tenminste, dat was de bedoeling....

Toen we in Kensal Green instapte, hoefde we voor de één of andere reden geen kaartje te kopen. Gewoon doorlopen dus. Na ongeveer drie kwartier gedaan te hebben over een rit die 10 minuten moest duren, realiseerde we ons dat we echt ontzettend aan het kloten waren. Ik heb het hele weekend me expres niet met het reizen bemoeit. Het was veel te grappig om telkens weer verdwaald te raken. Er werd besloten om maar naar Baker Street te gaan, een groot station wat waar vast en zeker wel een pub in de buurt moest zijn. Omdat we geen kaartje hadden, konden we ook de metro niet uit, want nog best wel spannend was, aangezien overal bewaking stond en je toch echt dóór een poortje moest in plaats van eroverheen. Daar kwam bij dat Daniel ergens had lopen pissen waar het niet mocht en een bewaker achter hem aan had, dus je snapt, ik vond het allemaal foking grappig. (Bleek dat ons treinkaartje van HW naar Marlyborne het poortje ook open kreeg).

Gelukkig was er wel een pub. Ook hierweer, zelfs in Londen, was de corona onder de € 3,50, dus ik was zeer content. Daar zat ik dan, heerlijk aan de Corona, met een geweldig, vrijwel geheel Zweeds gezelschap, in een Pub aan een straat die gelukkig iets meer op het beeld leek wat ik van Londen in mijn hoofd was. Kijk me genieten dan:

Een kwartiertje later stonden we weer op straat... Schijnbaar gaan alle Pubs om 12 uur dicht.

Om 12 uur...

Op vrijdagavond...

In Londen....

Om 12 uur...

IN LONDEN!

En wat doe je dan?

Het grootste deel van ons ging maar terug naar het Hostel, maar mijn Zweedse vriendinnen en ik hadden daar nog lang geen zin in. Maar we hadden een plan! Tenminste, Emlily dan. Ze had een vriend in Londen wonen, hij is een eigenaar van een record label en hij gaf toevallig een grote Whare House Party! Keuze was snel gemaakt, dat snap je wel.

Johanna, Karolina, Emily en ik begaven ons terug naar de metro, op weg naar het feest. Op het moment dat wij ons kaartje kochten, vertrok blijkbaar de laatste metro, want we konden er niet meer in.

Sta ja dan...

Na een half uur, waarin Emily bezig was om haar vriend te bereiken om te vragen hoe we er nu konden komen, waarin Johanna furieus bezig was om haar 6 pond voor het kaartje terug te krijgen en waarin ik gewoon chill was doen met Karo. Emily's vriend zou zelf ook pas laat op het feestje zijn, dus wij moeten ook maar afdruipen. We hadden een bus gevonden die voor ons hostel stopte, dus ook wij gingen huiswaards.

In het hostel aangekomen, hoorde we iets.... Een dikke bas met een salsabeat erbovenop! MUZIEK!

In de bar van het hotel zaten een paar Brazilianen en Portugezen ofzo een beetje te chillen, in ieder geval geen enkele Brit. Een halve liter Carlsberg koste maar 2 pond, dus wij vonden het allang prima. Ook al was de muziek verre van wat ik op mijn I-pod had staan, we moesten en zouden feesten! Binnen 15 minuten was het barretje opeens een dampende dansvloer. Zie hier het resultaat:

Graag zou ik hier alle verantwoordelijkheid voor nemen, het was immers mijn idee om toch maar te gaan bewegen, maar het feit dat ik met drie Zweedse meiden was, doet me toch realiseren dat ik niet de reden was waarom iedereen opeens ook maar ging dansen. De volgende ochtend lag er serieus een Braziliaanse liefdes verklaring voor onze deur, veel te netjes geschreven op een servetje. De man die ons gevolgd was naar onze kamer toen wij weg gingen en die 's nachts ook geprobeerd heeft onze kamer in te komen, was ontzettend verliefd geworden op 'die donkere'. Helaas kan ik met mijn mooie bruine emo gestylde haar weer niet de eer hiervoor opstrijken, want Johanna heeft nog veel donkerder haar; Zwart.

[tyfus wat een lang verhaal al. respect als je nog leest]

Zaterdagochtend. Een heerlijke ontbijt van een halve geroosterde oude boterham met Jam en een halve kom cereal achter mijn kiezen en weer in de metro. Op naar Oxford Street. Onze groep werd netjes in tweeen opgeplits. De Finnen en Filip gingen naar Soho om een musical te kijken (Lion King) en ik ging met de rest mee. Toeristische dingen zou ik een andere keer ook nog kunnen doen; ik woon immers nu zo dicht bij Londen. Dus werd het shoppen. De meiden gingen Girl Shoppen en Daniel en ik Guy Shoppen. En ja inderdaad, dat scheelt maar één letter met Gay Shoppen. H&M, Top Shop, American Apearal, zooitje kleine winkels waar ik de naam niet van weet en vervolgens mijn hoogte punt: HMV. Gigantische platenwinkel waar ik het boek van Skins heb gekocht. Aan CD's durfde ik me niet te wagen - het waren er te veel.

Om één uur zouden we elkaar weer treffen voor de metro ingang. We zijn daarna naar Picadilly Circuis gegaan en hebben daar gegeten bij Fridays. Echt te gek, midden in London en we moesten zelfs een half uurtje wachten op onze tafel. Vervolgens werd het Guy and Girls Shoppen samengevoegd tot Unisex Shoppen en gingen we weer terug naar Oxford Street. Hier toch een kleine toeristische impressie:

Zo tegen de klok van vijf waren we weer in het hostel.

Vrijwel niet geslapen de nacht ervoor en dan de hele dag in Londen lopen maakt je toch wel moe. Vandaar dat we besloten om een kleine power nap te nemen. Tegen de klok van zeven gingen Daniel en ik (als de gentlemen die we zijn) eten halen voor ons en de dames en twee uur later gingen de flessen wodka weer open. Onze klasgenoten uit Frankrijk en Tsjechië waren immers ook in het hostel aangekomen en voegde zich bij ons in onze deels al getrashde kamer. Na weer wat leuke drankspelletjes - oa. 'Roxanne' waarbij je een slok drank neemt wanneer Sting 'Roxanne' zingt tijdens het nummer. Serieus, doe dat maar eens. - vertrok Emily om haar Londense vriend op te zoeken. Wij zouden een half uurtje later ook weer de metro pakken. Het was tijd om naar een club te gaan!

Via het gratis internet op mijn Engelse mobiel hadden we van te voren wat clubs bekeken. We wilde immers niet weer verdwaalt raken, zoals gister het geval was. Ons oog was gevallen op een club met de naam 'Roadhouse'. Daar zou een bandje spelen en er draaide 2 DJ's, dus voor iedereen wat wils. Na een klein metroritje kwamen we weer aan in Oxford Circus en vanaf daar zouden we kunnen lopen naar Soho, waar de club moest zijn. Makkelijk te doen. Anderhalf uur later nog steeds geen club gezien.

Op datzelfde alles-bepalende-moment kwamen we een persoon van Afrikaanse komaf tegen. Hij vroeg ons waar we naar op zoek waren en of we misschien een kaartje wilde kopen voor een club? Heel even zei mijn gezonde verstand natuurlijk dat dit een slecht idee was, maar dat gevoel was na 5 seconde weg. Ik vond het veel te leuk hier om me ergens druk over te maken en we zouden ons wel redden. Deze negeroïde man (kijk me dan eens netjes het woord neger vermeiden) leidde ons naar een kioskje waar de tickets voor de clubs worden verkocht. Het hingen allemaal certificaten, dus dat zat wel goed. Ons werd The Den aangeraden; Electro, Disco and House, 12 pond entree en maar zeven minuten lopen.

Ughum...

ANDERHALFUURLATER! kwamen we er eindelijk aan. We moesten nog even op Emily wachten, maar uiteindelijk (lees: 3am) stond ik dan echt los te gaan in een club in Londen. Ok goed, het was 80 procent man, waarvan 99 procent een donker kleurtje had, de muziek was klote en het bier kosten vier pond. MAAR TOCH! Ik had de tijd van mijn leven met mijn Zweedse vriendjes.

De sfeer was helemaal ok, maar op een moment kreeg ik toch een stoot van iemand. Omdat de sfeer zo relext was, dacht ik dat iemand me gewoon per ongeluk had aangeraakt ofzo, dus ik draaide me om en wilde die persoon een box geven. Daar stond de kleinste gast die ik ooit live heb gezien en ik voelde me vrijwel meteen Cartman. Deze gast kwam tot mijn tieten en hij beantwoordde mijn box met een redelijke stoot tegen mijn vuist. Ik kon alleen maar lachen en gaf hem nog een box met dezelfde reactie. Door de grote alcohol damp om hem heen en zíjn grootte kon ik hem echt niet serieus nemen. Hij zei dat we overduidelijk niet uit Londen kwamen en dat we moesten oppassen en ik vond het best en liep schaterend weg.

Goed, het werd langzamerhand ochtend en tegen vijf uur hadden we het al wel weer gehad. Het plan was om een bus te pakken van Oxford Circuit naar Baker Street en van Baker Street terug naar Kensal Green. Dat was het plan. Daniel, Emlily, Filip en Johanna liepen fors door de donkere straten van Londen, opzoek naar een herkenningspunt en Karo en ik liepen daar een beetje achteraan, met de simpele reden dat zij kapot ging van de pijn omdat ze al meer dan vijf uur op hakken liep. Na ongeveer half Londen gezien te hebben - Londen is ongeveer net zo groot als de hele provincie Utrecht - gaven we het op. Een taxi bracht ons vervolgens terug naar Kensal Green. Koste ons uiteindelijk maar 4 pond de man en nu kan ik tenminste ook zeggen dat ik in een echte Londense taxi heb gezeten! Ik snap nu ook eindelijk waar dat liedje van Arctic Monkeys (Red Light Indicates Doors Are Secured) over moet gaan. Zo'n zelfde lampje met identieke tekst bevind zich op de deur van een Cab.

Arctic Monkeys - Red Light Indicates Doors Are Secured

And so why are we in the taxi?
'Cause I didn't want to leave

Met deze heerlijke plaat in mijn hoofd zoefde we door de straten van Londen, terwijl we het weekend nog eens fijn naliepen en koude Subways Sandwiches deelden. Om zeven uur kwamen we aan in het hotel. Om half tien ging de wekker weer omdat we moesten uitchecken en rond 12e was ik weer in High Wycombe. Het Narnia landschap had plaats gemaakt voor een grauw High Wycombe, maar de zon scheen heerlijk. Ik heb er niets van meegekregen, want ik werd pas weer wakker toen het alweer donker was.

Wokda, School and Britsh Comedy

2010-01-13T17:37:00.002Z

Yeasayer - Ambling Alp

It's all dubble Dutch to me

We schrijven zondagavond, zo tegen de klok van 20.00 uur, in de gemeenschappelijke keuken van mijn verblijfplaats aan Hughenden [hoekunden] Avenue. Matt en Josh zitten achter hun laptop en ik ben aan het koken. Als ik mijn bord met aardappelen uit de oven, spezibonen uit blik (meegesmokkeld uit Nederland) en kip op tafel zet, krijg ik complimenten over mijn geniale culinaire prestatie. Later blijkt dat hier amper 'gezond' gegeten wordt (lees: eigenlijk alleen maar patat en pies). Ik eet en de jongens zijn bezig met hun eigen ding. Prima.

Na een paar minuten en wat oppervlakkige gesprekken met Josh - Matt is diep bezig met zijn laptop - is mijn bord leeg en ik blijf nog even in de keuken hangen. Het is zondag en ik realiseer me dat ik het weekend geen reet gedaan heb. In de vriezer ligt een fles jutter en ik vraag de jongens of ze misschien zin hebben in een toetje. Ik wordt raar aangekeken door de Britten, maar als ik uitleg dat ik het over alcohol heb, leeft opeens de hele keuken op. Matt heeft amper interesse meer voor zijn laptop als ik de fles kruidenbitter en drie shotglaasjes op tafel zet. Ze zijn zeer benieuwd naar het spul en als de glaasjes weer op tafel komen, lijkt het dat de jongens het spul wel zien zitten. Twee uur later stond ik samen met Matt, met een sjaal van iemand anders en een bril zonder glazen op, de spullen op de rapen die we ervoor uit het raam hadden gegooid, om ze vervolgens weer naar Josh te gooien, die lachend sneeuwengelen lag te maken.

In die twee uur heb ik drie interessante Engelse drankspelletjes geleerd. Ik heb Matt en Josh wat Nederlands geleerd en zei mij wat handige Engelse uitdrukkingen. Ok, we hadden dus met ze drieën anderhalve fles wodka en een fles amaretto weten weg te drinken, dus 'handig' mag je met een korreltje zout nemen. Maar de uitdrukking 'It's all dubble Dutch too me' betekend dus: 'Ik snap er geen reet van'. Denk dat ik deze nog wel eens kan gebruiken.

Maar dan de dag erop. Het moge duidelijk zijn dat ik me niet op-en-top voelde. Anyway, mijn eerste school dag stond voor de boeg, dus na een douche en een bord cereal ging ik op pad. De vorige keer dat ik naar Uni liep deed ik er bijna 30 minuten over, maar nu had ik een jongen met een tas (student dus dacht ik) gevolgd en ik was er onder de 20 minuten. Nice.
Mijn klas is OK. Natuurlijk waren het op dat moment eerst nog compleet vreemden voor me, maar ik denk dat ik met de meeste zeker wel kan opschieten. Ik ben (helaas) de enige die Nederlands spreekt en verder is het grootste deel Zweeds, zijn er een paar meiden Amerikaans, heb ik twee Chinezen en drie Fransen in mijn klas. Oja, en een Fin. Als ik zo een inschatting moet maken, zal ik denk het meeste gaan optrekken met de Fin en de Amerikanen, tenminste, dat deed ik afgelopen maandag in ieder geval. We hebben een algemeen welkomspraatje gehad, wat informatie over The Student Union en en rondleiding door de school. De Business studenten (wat bijna iedereen is, op 5 na, waaronder ik) kregen vervolgens hun roosten. Ik, als Music Management Student, moest mijn e-mail adres noteren en dan zou mijn Registra (weet ik het, een belangrijk iemand op school obviously) contact met me opnemen. Niet gebeurt...

De volgende dag moest ik om 10 uur op school zijn. Ik zou dan mijn Registra ontmoeten en eindelijk mijn vakken kiezen. Om 10 over 10 kon ik weer gaan, want hij had nog geen tijd gehad om een lijst te maken waaruit we konden kiezen. Hij zou ons die zeker vandaag nog mailen. Op moment van schrijven zijn we twee werkdagen verder en ik heb nog niets ontvangen. Hoewel het me erg aan INHolland doet denken, vind ik het toch best wel klote. Ik kan haast niet geloven dat ik dit hier neer ga zetten, maar ik heb echt zin in school! Daarnaast is er verder ook nog niet zo heel veel te doen, omdat ik geen idee heb wat je hier allemaal kan doen.

Vorige week was het raar om in de keuken te zijn; het was voor mijn gevoel ook niet mijn keuken. Nu voelt dat gelukkig al wel zo en zit ik er net zo vaak als dat ik in mijn kamer zit. Ik heb ook een andere huisgenoot ontmoet; Rachel. Ze schrok zich de tering toen ik de keuken binnen kwam, maar nadat ik een tijdje met haar en Josh had zitten praten hadden ze het al over een flatposse waar ik nu in zit, dus dat zit allemaal goed. Gisteravond ook de vraag of ik zin had om mee te gaan naar één of andere comedy show op Uni. Ik had vrij weinig te doen verder, dus uiteraard was het antwoord positief en zometeen geven mijn Zweedse klasgenoten een welkomsfeestje. De eerste paar dagen hier waren lastig, omdat ik toch wel een sociaal dier ben en ik telkens vrijwel alleen was. Nu komt daar langzaam verandering in en ben ik nog gelukkiger dat ik hier ben, dat dat ik al was!

Muziek dan. Ik ga het kort houden. Ik denk al in het Engels (geen leugens) en in het Nederlands schrijven is gewoon al lastig, ken je nagaan. (Vooral grappig als ik smsjes naar Nederland stuur, dan doe ik dat automatisch eerst in het Engels.

Dit nummer is 'Ambling Alp' van Yeasayer. Een onwijs gave folk achtige band die ik met open mond voor het eerst op Lowlands '08 zag. Zeer aanstekelijke plaat, dus ik de afgelopen twee dagen vrijwel constant heb geluisterd. Meer zeg ik niet. Zeg jij me maar wat je ervan vind.

Ik ga me opmaken voor het feestje...

That Five-in-the-morning feeling

2010-01-09T22:20:00.005Z

Delphic - Doubt

We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club

Hughenden Student Ville

Hughenden Student Ville is de plek waar ik nu woon en waar ik donderdag 'afscheid' heb genomen van mijn ouders. Lekker vroeg, want het weer zit nog verre van mee. Mijn kamer was al ingericht, maar er moesten nog wat puntjes op de I gezet worden. Thuis in Haarlem had ik een prikbord met allemaal concertkaartjes erop en hier in Engeland hangt er nog een veel groter bord! Na het grote blauwe vierkant zorgvuldig verstop te hebben, ging ik de stad in. We hadden al een groot deel gezien, maar ik ontdekte een nog veel groter stuk van High Wycombe, met, gelukkig, een platen zaak! Ik heb mezelf wel duizend keer eraan moeten herinneren dat ik nog wel een tijdje in Engeland blijf en mijn ponden goed kan gebruiken (denk bijvoorbeeld aan eten, wat ook wel belangrijk voor je schijnt te zijn, so I'm told), anders had ik die hele zaak al leeg gekocht. We hebben het al gehad over het feit dat ze in Engeland een goede smaak hebben, qua muziek. Ook hier in de platenzaak hebben ze het goed begrepen en wat nog veel mooier is; alles is foking goedkoop! De meeste CD's zijn 7 of 8 pond (niet meer dan een tientje dus) en op bijna elk album zit een rode sticker met '2 for 10'. Meestal zijn dit in Nederland oude kutplaten, maar hier staan er ook gewoon lachend de nieuwste releases tussen. Twee platen voor net iets meer dan elf euro!

Na mijn rondje afgemaakt te hebben, ging ik weer terug naar mijn kamer, hopende dat er misschien wat huisgenoten terug zouden zijn, maar nee. Fijn msn en skype contact gehad met Nederland en toen naar bed.

Gister (lees: vrijdag) maakte ik het eerste contact met een niet-Nederlander. Tenminste, ze heeft wel 2 jaar al in Haarlem gestudeerd , maar spreek geen woord Nederlands. Andrea komt ook van de MEM (IMM dan) en studeert net als ik een half jaar aan Bucks. We hebben afgesproken om school te checken en vooral omdat we verder nog niemand kennen. School is echt te gek! Waar je in INHolland vrijwel niet kan verdwalen omdat alles recht en modern is, is Bucks één en al smalle gangetjes en chaos. Heerlijk. Er zijn een aantal 'Wings' en dan heb je 'The Gateway'. The Gateway is het nieuwste deel van Uni. Hierin zitten de bieb en alle studios. We konden nog niet overal in, omdat we nog geen pasje hebben, maar door al het glas zag ik hier en daar een glimp van mac books en mengpanelen. Ik kan echt niet wachten om aan de slag te gaan daar!

Andrea moest een laptop halen en ik had nog wat geld zaken te regelen met accomodation services, dus gingen we ieder we onze eigen weg. Toen ik weer thuis kwam en ik weer lekker op mijn laptop zat te chillen, werd er opeens geklopt! Voor mijn deur stonden een meisje en twee gasten. Voilá, 3/5 huisgenoten.
First we got Josh, beetje een mix van Jorn en Alroye. Sarcastisch en grote verhalen, altijd wel grappig. Goede gast. Daarna is er Matt, rustige jongen volgens mij, werkt in de bios (lees: ik kan gratis naar de film) en heeft de beste muzieksmaak ooit, op mijzelf na dan. Dan is er nog Helen, klein meisje die volgens mij erg van schoon en netjes houd; altijd handig. Na een korte rondleiding door de keuken ging iedereen weer zijn eigen kant op. Die van mij was terug naar mijn kamer; veel had ik nog niet te doen. Na wat fijne msn gesprekken met Nederland ging ik weer naar bed.

Vandaag heb ik lekker uitgeslapen. Ik heb geprobeerd om mijn kamer anders in te richten. Op het moment heb ik niet zo heel veel ruimte voor logees, een wasrek of om te dansen en bij Josh en Matt heb ik gezien dat het anders kan, maar helaas. Bij mij past het niet ofzo. Anyway, hier zijn wat foto's van hoe het er uit ziet:

Weet je wat, hier heb je ook meteen de keuken. Zo ben ik ook wel weer.

Mighty fine, right? Aan die tafel daar... kijk nog maar eens op het plaatje hierboven.
Ja die ja.
Aan die tafel zat ik net een pizza te eten en te klessebessen met Matt, Helen en Josh. Ging vooral over muziek, film en de Engelse politieke situatie (inderdaad). Mijn huisgenoten zijn ok. Ik ken ze natuurlijk nog niet, maar er staan 16 lege flessen wodka op de kastjes en er werd me er ook één aangeboden, dus dat gaat helemaal goedkomen!

Even een kleine 8 maanden terug in de tijd dan.
London Calling #1 2009. Ik stond vooraan bij een band genaamd 'Delphic'. Sommige zullen ze misschien ook kennen van het voorprogramma wat ze voor Bloc Party verzorgde. Tijdens mijn eerste BBC Radio 1 sessies (zie twee blogs terug) hoorde ik een nummer van ze. Dit zelfde nummer zorgde voor een flinke dosis kippenvel toen ik het zo'n 8 maanden geleden live zag. De break rond de 3 minuten.. pfft...
Anyway, eergister wist ik helaas nog niet hoe dit nummer heette, maar toen opeens hun debuut 'Acolyte' op toevallig mijn computer stond, kwam ik er achter dat deze geniale compositie de titel 'doubt' droeg. (echt, als je hem nog niet hebt opgezet, doe het alsjeblieft). Geloof me, Delphic gaat bijzonder groot worden!
Ook NME vindt dat. Elke keer als er een nieuw jaar begint geeft NME ons een lijstje met bands die het dat jaar gaan maken. Sorry, ik bedoel lijst. Ze doen dit vanuit het 'we-gooien-gewoon-zo-veel-moggelijk-balletjes-tegen-de-muur-en-hopelijk-blijft-er-één-plakken principe'. Een twee pagina tellend artikel over deze band bevat een quote van de band, namelijk bovenstaande. Ok, nogmaals dan maar:

We're trying to recreate that five-in-the-morning feeling when you're wandering round after a club.

Ik snap wat ze daarmee bedoelen en nu ik het eerste contact heb gelegd met locals kan ik ook echt niet wachten tot ik hier in Engeland, om vijf uur in de ochtend, terwijl ik zojuist op een feestje compleet kapot ben gegaan op 'Doubt', terug naar campus slenter.

My keys

2010-01-06T21:24:00.001Z

Everything Everything - My Kz, Ur Bf

Please note that Bucks is closed due to adverse weather conditions

Daar sta ik dan, met mijn mijn schoenen en het eerste stuk van mijn broek doorweekt doordat ik door 30 centimeter sneeuw heb gelopen. Mijn eerste kennismaking met mijn nieuwe school is vrij kort. We soppen terug door de sneeuw.
Op BBC news noemen ze deze periode van veel sneeuw - heel dramatisch - 'The Big Freeze'. Toen we hier in de ochtend aankwamen lag er hier en daar een klein, zielig hoopje sneeuw. Gisteravond begon het vanuit het niets te sneeuwen en 24 uur later ligt er een dik pak plaksneeuw van 30 centimeter sneeuw. Edwin zou hier nooit meer weg willen, that's for sure.
De sneeuw is hinderlijk, maar het siert vooral het bergachtige landschap van High Wycombe. Overal staan auto's weg te slippen, glijden er mensen uit of zijn er 8 jarige jongetjes bezig om hun vaders onder te peperen. Ik hoor dat het in Nederland ook flink aan het sneeuwen is en ik weet zeker dat de NS weer een zooitje is. Hier hebben ze daar geen geniale oplossen voor: alles gewoon dicht gooien. Ik kon school niet in, de hele stad was dicht en op het nieuws hoorde ik dat er vrijwel geen trein meer rijd in en rondom London. Geniaal.

Vanaf de parkeerplaats van 'Morrison Superstore' heb ik geprobeerd vast te leggen hoe High Wycombe er nu bijligt.

Het hoogte punt van mijn dag had echter vrij weinig met sneeuw te maken. Vanochtend heb ik de sleutel voor mijn kamer op campus gekregen! Het gebouw is gloednieuw (opgeleverd in september 2009) en doet me ergens wel denken aan mijn kamer in Haarlem; met een pasje moet ik eerst vier deuren door voordat ik bij mijn kamer kom. Mijn kamer zit aan een gang met 6 andere deuren. Vijf daarvan zijn van mijn huisgenoten en de laatste is van de gemeenschappelijke keuken. Stel je een random studentenkeuken voor en voilá, zo ziet mijn keuken eruit. Het meurt er verschrikkelijk omdat niemand de vuilniszakken heeft geleegd en over liggen borden, bekers en nog niet afgewassen bestek. Op de kast staan 12 lege flessen wodka. Je begrijpt, ik ga me er zeker thuis voelen. Mijn huisgenoten komen pas volgende week weer terug van vakantie, dus dan moeten we het maar eens op een (kennismakings)zuip zetten. Mijn kamer zelf is prima. Een goed ruim bed, bureau, kast en ruimte voor boeken. In de hoek dan nog mijn badkamer. Voor het beeld; als ik douch gaat de wc sowieso ook nat worden, zo klein! Ik zit nu nog in het appartement. Morgen vertrekken mijn ouders terug naar Nederland en trek ik officieel in mijn kamer.

Vervolgens zijn we weer de stad in gegaan. Er was een winkel open, namelijk de Stainsburry. Dit is echt een belachelijke winkel; de Bijenkorf is er niets bij. Nog even snel een wasmand, klerenhangers en (vrijwel het belangrijkste) de nieuwste NME.
'The New Decade In Music' staat er in vel rood op dezelfde voorkant waar ook een grote foto van The Drums staat (weetjenog, dat bandje van twee berichten terug. Op pagina 25 en 50 staat een interessante naam: Everything, Everytihng. Gisteravond hoorde ik deze naam al voorbij komen op BBC Radio 1 en hun singel werd met vol enthousiasme gedraaid. Ook ik werd enthousiast en ik snap helemaal waarom deze band al het veel belovende 'critical acclaimed' label heeft gekregen en zelfs een platendeal van Geffen. Hun singel heet My Kz, Ur Bf (My Keys, Your Boyfriend) en is alleen nog maar op singel te verkrijgen. Het album wordt probadly as we speak opgenomen. Leuke feitjes alvast; er komt een nummer op de CD met klap samples, de bandleden hebben (net als we bij Los Campesinos kennen) allemaal 'toevallig' de achternaam Everyting en de CD wordt geproduceerd door Lexxxx.

Na Stainsburry zijn ik en mijn ouders een typische Engelse pub binnen gelopen. Hier even een korte prijslijst:

Shotje Jaggermeister	£ 1,50	€ 1,68
Wodka	£ 1,95	€ 2,18
Diserono	£ 1,39	€ 1,56
Pint	£ 1,99	€ 2,23
Pitcher Cocktail naar keuze	£ 4,99	€ 5,59
Jacky D	£ 1,49	€ 1,67
Corona	£ 2,20	€ 2,46

Lieve Bliksemgangers, kijk dan toch: een flesje corona voor maar € 2,46!

Ik zit Sausages, Beans and Chips te eten, drink een heerlijke pint lagger en naast me worden dikke Engelse dronken van diezelfde lagger. Ik ben in Engeland en het voelt te gek!

O ja, die klap samples van die cd..... die zijn van Tommy Lee die Pamela Anderson spankt op hun sex-video.

Hi(gh) Wycombe!

2010-01-05T21:51:00.001Z

The Drums - Let's Go Surfing

Terwijl iedereen driftig weer terug naar zijn auto liep, botste de ferry drie keer tegen de wal en na een laatste keer steken waren we aangemeerd. De brug ging naar beneden en terwijl ik op dezelfde plek op de ferry stond als die twee acteurs waar je nu nooit meer iets van hoort dat deden in Titanic, realiseerde ik het me pas: ik ben in Engeland.

Goed. Gister ben ik dus, samen met mijn vader en moeder, vertrokken vanuit Den Helder - de auto helemaal volgepropt met mijn spullen. Binnen vijf uur kwamen we aan in Calais en ik had de tijd goed opgevuld met smsen en Misfits kijken. (Misfits is een serie over 5 Britse jongeren die door één of andere storm superpowers krijgen.... Inderdaad, dat dacht ik zelf ook. Maar hij is van de makers van skins en valt zeker niet tegen. Daarnaast kon ik alvast het accent opnemen. Voorbereiding is alles immers.) Het hotel in Calais was super simpel. Door een code in te voeren bij de deur konden we naar binnen; contact met mensen hebben we daar niet gehad. Meteen naar bed gegaan, want de wekker werd gezet om half 7.
Binnen vijf minuten hadden we de afstand tussen het hotel en de ferry overbrugt. Na een uur wachten mochten we de pond op. De ferry is net de boot naar texel, alleen dan alles keer tien. Meteen op de boot merkte ik verschil met Europa. Ik hoef je niet uit te leggen dat de meeste radiozenders in Nederland ruk zijn en op de Franse alleen maar chasons worden gedraaid. Je zult begrijpen dat ik blij verrast was toen ik op de boot gewoon al Muse en The Gossip voorbij hoorde komen. Even voor het beeld: een grote boot, vol met Britten, vooral 50plus en dan muziek als Muse en The Gossip opzetten. Ik kreeg er steeds meer zin in. Na een kleine anderhalf uur meerde we aan...

Links rijden is choas. Op de snelweg ging het prima, maar zodra we High Wycombe binnenreden werd het een zooitje. Overal gewoon auto's, die overal naartoe rijden. Gelukkig zijn we snel in het hotel beland. Morgen kan ik namelijk pas mijn kamer in, dus slapen we een nachtje hier. Na een kop koffie gingen we dan High Wycombe checken. Je moet je voorstellen dat iemand een zak met kleine huisjes en grote moderne flats heeft uitgestrooid over een berg waar een ervaren zwarte piste skiër misselijk van zou worden. Het ziet er echt te gek uit, dat wel. Ik heb de campus en school al gezien en ik kan echt niet wachten tot het morgen is en ik er naar toe kan. Het ziet er heel erg modern uit. De stad zelf is echt gezellig. Het heeft een oud stadshart met een spiksplinternieuw winkelcentrum. Elke winkel die je nodig hebt zit er, behalve natuurlijk weer een platenzaak (beter vind ik die nog). Een telefoon gehaald, een rekening geprobeerd te openen en daarna weer het verkeer in... Kut verkeer.

Ik heb een heerlijk warm haantje achter mijn kiezen, mijn ouders zijn daarna meteen in slaap gevallen en het is hier begonnen met sneeuwen. Via mijn nieuwe telefoon luister ik naar BBC radio 1. (Ik heb echt zo'n zin in alle muziek die ik ga ontdekken hier). Geen idee wie er nu zitten te praten - het Britse accent is echt te gek - maar zo nu en dan hoor ik al iets interessant voorbij komen. Zo ook Let's Go Surfing van The Drums. Echt nieuw is het niet voor me. Via NME Radio had ik het al een paar keer voorbij horen komen via en het heeft hier al status van 'band to watch'. Dus, het nummer heeft veel weg van The Beach Boys en dat is het enige wat ik weet. Sterker nog, ik ga mijn laptop weer weg leggen en genieten van alles wat ik straks nog te horen krijg. Ik ben hier nog niet eens één dag en ik geniet. Ik geniet.

My Life Is A Song

2010-01-02T19:34:00.010Z

Johnny Foreigner - Eyes Wide Terrified

"Ik zag dat je je had opgegeven om in september naar Leeds te gaan, dus ik vroeg me af of je in januari misschien naar Londen wilt om te studeren?"

Maandje of twee geleden stond dit in mijn inbox. Of ik naar Londen wil... Ik had een aantal dagen om het te beslissen, maar eigenlijk was het al lang besloten. Waarom weet ik niet - ik ben ook nog nooit in Engeland geweest - maar ik heb altijd al een voorliefde gehad voor Engeland. Het eten is heerlijk, de taal is te gek en waar het eigenlijk allemaal en vrijwel alleen maar om draait in mijn leven, de muziek, is helemaal fantastisch! Oij joij joij wat ben ik verzot geraakt aan hetgeen er geproduceerd wordt op dat gigantische eiland. Sinds bandjes als Oasis en Blur zich wilde afzetten tegen het Amerikaanse dictatorschap in de muziekscene, door gewoon lekker met een Brits accent te gaan zingen, is het alleen nog maar beter geworden. Tuurlijk, ik ben geen ethnocentrist; ook buiten het Verenigd Koninkrijk om wordt er geniale muziek gemaakt. Maar toch voert Engeland voor mij de boventoon en ik moet er zal er naartoe gaan.

Via deze blog zal ik een ieder die daar interesse voor heeft op de hoogte houden over mijn avonturen in 'the land of the Queen'. Omdat ik over twintig jaar de nieuwe Leo Blokhuis ben, ga ik driftig opzoek naar nieuwe muziek en logischerwijs ga ik dit met jou delen. Reden twee om een blog te beginnen.
In dit eerste bericht een nummer met een zin die perfect aansluit op wat ik hier doe:

Johnny Foreigner - Eyes Wide Terrified.

Het refrein van dit nummer begint nadat het couplet zachtjes wegsust en vervolgens los barst met 'Your Life Is A Song!'.
Mijn leven is muziek. Ik hoor je denken dat dat bij iedereen wel zo is, maar toch weet ik dat ik qua muziekconsumptie zeer ver boven het gemiddelde zit. Daarnaast schrijf ik zelf veel (inderdaad, daar gaan we het hier gelukkig niet over hebben verder) en ik vind 'verslaafd aan', 'niets zonder' en de iets egoïstische 'de één versterkt de ander' zeer geslaagde thermen om mijn relatie met muziek te beschrijven. Eyes Wide Terrified is in mijn ogen de perfecte plaat om deze blog mee te beginnen.

JoFo heeft een stijl die niet iedereen zal kunnen waarderen. Chaos is een term die vele van jullie zullen gebruiken om het uit te leggen. Maar daar ligt juist de schoonheid van deze muziek. Het is zo ontzettend puur en vanuit het hart gemaakt. Alexei Berrow kan zeker niet zingen en raast vaak veel te snel door zijn teksten heen. Hij heeft overduidelijk té veel te zeggen en daar herken ik mijzelf natuurlijk best wel in. Hij en Kelly Southern (zangeres/bassist) zijn echt geniale tekstschrijvers. Pak willekeurig een CD van JoFo (ik zeg Grace and the Bigger Picture uit 2009) en wees verbaast over hun keuzes in titelgebruik.
Weet je, hier is de lijst, net zo makkelijk:

1.	"Choose Yr Side and Shut Up!"
2.	"Security to the Promenade"
3.	"Ghost the Festivals"
4.	"Feels Like Summer"
5.	"I'llchoosemysideandshutup, Alright"
6.	"Criminals"
7.	"Custom Scenes and the Parties That Make Them"
8.	"More Heart, Less Tongue"
9.	"Kingston Called, They Want Their Lost Youth Back"
10.	"He Awoke on a Beach in Aberystwyth"
11.	"(Graces)"
12.	"Dark Harbourzz"
13.	"Every Cloakroom Ever"
14.	"More Tongue, Less Heart"
15.	"The Coast Was Always Clear"

Veel taalgebruik en veel terugkomende thema's. Daar hou ik van. Als je de plaat gaat luisteren zul je merken dat deze plaat überhaupt weinig 'hit potenties' bevat. (sowieso komen er denk ik weinig 'hits' op de blog, dat je dat ook alvast weest. Waarom dat is leg ik je nog wel een keer uit) Het album dient in één teug weg geluisterd te worden en dan pas hoor je de briljante verwijzingen naar vorige nummers en terug komende composities pas echt goed.
De naam van deze blog is nummer zeven van deze plaat. (awolfintheuk.tk is gedaan omdat het anders veel te lang wordt) Ik heb deze blog zo genoemd omdat hij reflecteert hoe ik mijn tijd in Engeland voor me zie: geweldige feesten op willekeurige plaatsen met de beste muziek die ik ooit ga horen!

Goed, ik kan echt zo veel A4'tjes vol schrijven over dit bandje, maar ga het maar gewoon luisteren, dan hou ik het gewoon ook bij mijn Engeland avonturen.
Ik zit nu nog in Den Helder, op mijn oude kamertje. Vorige week, vlak voor oud en nieuw, is mijn kamer in Haarlem leeg getrokken en heb ik daar afscheid genomen van mijn vrienden. A most memorable evening indeed. Met oud en nieuw afscheid genomen van Den Helder, wat ook niet echt makkelijk was ofzo en nu houd ik me koest totdat ik maandag dan echt vertrek. Morgenavond nog wel even snel een nachtje doorbrengen in Haarlem, maar dan gaat het toch echt gebeuren:

IK GA NAAR LONDEN!